Παραμύθι βγαλμένο απ’ τη ζωή

Γεννημένη στη Μόσχα από ρωσίδα μητέρα και έλληνα πατέρα, σε ηλικία 8 ετών κάνει με την οικογένειά της το πρώτο της ταξίδι εκτός ρωσικών συνόρων, στη Γαλλία. Εκεί τους φιλοξενεί η οικογενειακή τους φίλη Αλκη Ζέη, η οποία σήμερα θυμάται πως η Μάσα ήταν ένα πεισματάρικο κορίτσι, που ό,τι κι αν έβαζε στο μυαλό της το πετύχαινε. Πέντε χρόνια αργότερα αφήνει τη Μόσχα για να εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα. Μιλάει για τη ρωσική πρωτεύουσα με μεγάλη νοσταλγία, παρότι εκείνα τα χρόνια ήταν εντελώς διαφορετική πόλη από αυτή που είναι σήμερα. Εχει αρκετά χρόνια να την επισκεφθεί, αλλά έχει βάλει στο πρόγραμμα να κάνει το ταξίδι αν είναι δυνατόν και φέτος, για να δουν πρώτη φορά και τα παιδιά της πού έζησε εκείνη τα παιδικά της χρόνια.

Στα 18 της και ενώ σπούδαζε τουριστικά επαγγέλματα, μπαίνει στη ζωή της ο μαγικός κόσμος του μόντελινγκ. «Εκείνη την εποχή ο χώρος δεν είχε απολύτως καμία σχέση με αυτό που έχει απομείνει σήμερα. Τότε υπήρχε αξιοπρεπής κόσμος στη μόδα. Ολα αυτά τώρα έχουν χαθεί. Οπως σε κάθε κλάδο, έτσι και αυτός ο χώρος έχει συρρικνωθεί – έως εξαλειφθεί – και μαζί με αυτόν και όλα τα επαγγέλματα». Για 10 χρόνια το πρόγραμμά της είναι γεμάτο εμφανίσεις, επιδείξεις μόδας, πασαρέλα, που ήταν και  το αγαπημένο κομμάτι των επαγγελματικών της υποχρεώσεων, σε αντίθεση με τις φωτογραφίσεις. «Δεν ήμουν το μοντέλο που κρατούσε διαρκώς μια βαλίτσα στο χέρι και έκανε επαγγελματικά ταξίδια. Αλλωστε, έφυγα πολύ λίγο στο εξωτερικό: τρεις μήνες στο Λονδίνο και ένα μήνα στο Μόναχο», θυμάται.

Αγνωστοι στο γήπεδο. Τη βραδιά που ο Παναγιώτης Φασούλας μαζί με τον Ρώσο Βλαντίμιρ Τσατσένκο πήδηξαν για το τζάμπολ στον τελικό του Ευρωμπάσκετ το ’87, εκείνη βρισκόταν στις κερκίδες του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας πανηγυρίζοντας μαζί με τους 16.000 φιλάθλους τη νίκη της Εθνικής έναντι της Σοβιετικής Ενωσης. Δεν γνωρίζονταν και πολύ περισσότερο δεν φαντάζονταν ότι λίγα χρόνια μετά θα είχαν κοινή πορεία.

Το 1995 η Μάσα Φασούλα ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας με τον δημοφιλή μπασκετμπολίστα και λίγο αργότερα αποκτούν τα δύο παιδιά τους, τη Μαριέλλα και τον Γιάννη. Αφήνει την καριέρα στο μόντελινγκ, κίνηση που όπως λέει ήρθε φυσικά αφού έκανε τον κύκλο της. Ωστόσο μια νέα επαγγελματική πόρτα ανοίγει: για περίπου πέντε χρόνια παρουσίαζε τηλεοπτική εκπομπή, αφιερωμένη στο παιδί.

Η κοινή ζωή με την Αράχνη του ελληνικού μπάσκετ ήταν τα πρώτα χρόνια ενδιαφέρουσα. «Γνώριζα τον Παναγιώτη ήδη δύο χρόνια πριν παντρευτούμε, οπότε ήξερα πώς είναι το πρόγραμμα ενός αθλητή. Προπονήσεις, αγώνες, ταξίδια στο εξωτερικό ήταν η καθημερινότητα. Δεν με πείραζε, όμως, γιατί μου άρεσε το γήπεδο, παρακολουθούσα αγώνες, πήγαινα στα εκτός έδρας παιχνίδια. Και στην πραγματικότητα, το να είμαι σύζυγος του αθλητή Φασούλα ήταν πολύ πιο εύκολο από το να είμαι σύζυγος του Φασούλα του πολιτικού ή του δημάρχου. Η απάντηση είναι προφανής: τον αθλητή τον αγαπούν όλοι, δεν συμβαίνει το ίδιο και με τον πολιτικό», εξηγεί.

Και ξαφνικά – συνήθως έτσι συμβαίνουν τα άσχημα στη ζωή – μια σοβαρή ασθένεια του μικρού γιου της οικογένειας αναγκάζει τη Μάσα Φασούλα μαζί με τα δύο παιδιά να εγκατασταθούν για πέντε χρόνια στο Μέμφις των ΗΠΑ και τον σύζυγό της, τότε δήμαρχο Πειραιά, να πηγαινοέρχεται. «Να σου ανακοινώνουν κάτι τόσο σκληρό για το παιδί σου είναι ό,τι χειρότερο. Κάποιοι άλλοι θα έμεναν ακόμη στο “γιατί σ’ εμάς;”. Εγώ με θετική σκέψη, καλή ψυχολογική κατάσταση και πολύ μεγάλη δύναμη ήμουν δίπλα στο παιδί. Το σημαντικότερο είναι να σε βλέπει εκείνο δυνατό και θετικό για να μπορεί να πάρει δυνάμεις και να συνεχίσει». Νοίκιασαν σπίτι στο Μέμφις, σε μία από τις πόλεις με τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα. Περνούσαν πολλές ώρες στο St Jude Children’s Research Hospital, έχει ωστόσο να θυμάται και ωραίες στιγμές: «Ολο το νοσοκομείο ήταν γεμάτο χρώματα, γεμάτο εθελοντές που μοίραζαν στα παιδιά και στους γονείς το γέλιο. Εβλεπες σε ένα τόσο “δύσκολο” νοσοκομείο ανθρώπους με χαμόγελα». Ολα αυτά όμως πέρασαν.

Αυτή η περιπέτεια αποτέλεσε και την αφορμή για το παιδικό βιβλίο που άρχισε να γράφει στην Ελλάδα και τελείωσε στην Αμερική. Η απόσταση όμως δυσκόλευε την ολοκλήρωσή του. Η διόρθωση του κειμένου έγινε μέσω e-mail όπως και η μετάφραση. Η διαδικασία επιλογής και τελειοποίησης των σκίτσων κράτησε ένα χρόνο. Είναι ενδεικτικό πως με τη σκιτσογράφο δεν συναντήθηκε ποτέ, ενώ έπρεπε να τρέξει να βρει και τον εκδοτικό οίκο στην Αμερική. «Η Ονειροχώρα του Γιαννάκη» εκδόθηκε, η Μάσα Φασούλα μάλιστα κατάφερε να δωρίσει 2.000 αντίτυπα του βιβλίου στο νοσοκομείο στο Μέμφις.

«Η ιστορία ελπίδας και πίστης ενός παιδιού», γράφει στα αγγλικά στο εξώφυλλο του βιβλίου. «Το βιβλίο δεν έχει ηλικία, έχει όμως ένα βασικό μήνυμα: “Ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει η ζωή, αλλά όσο μεγάλο κι αν είναι το πρόβλημα μπορείς να το αντιμετωπίσεις”».

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ. Αυτή την περίοδο, πάντως, είναι σε αναζήτηση εκδοτικού οίκου για να κυκλοφορήσει και στα ελληνικά το βιβλίο, ενώ τους τελευταίους δύο μήνες έκανε ακόμη ένα νέο επαγγελματικό ξεκίνημα, αυτή τη φορά… επιχειρηματικό: είναι συνέταιρος σε ροκ μπαρ, στη Γλυφάδα. «Κάτι πρέπει να κάνουμε όλοι στην περίοδο της κρίσης», λέει. «Κι αυτό το μαγαζί έχει μια ιστορία 6 ετών και έναν χαρακτήρα ροκ που μου θυμίζει άλλες εποχές».

Ο ρόλος της μαμάς όμως είναι αυτός που της ταιριάζει περισσότερο. «Είναι δύσκολο, βέβαια, να είσαι μαμά μιας έφηβης κόρης. Τώρα καταλαβαίνω όσους μου έλεγαν πως θα είναι μια περίοδος με πολλά σκαμπανεβάσματα». Παράλληλα, κάνει πολλά όνειρα για τα παιδιά της, αλλά σε ένα θα επιμείνει: «Θα ήθελα να σπουδάσουν σε κάποιο κολέγιο της Αμερικής αφού εκεί πλέον είναι το δεύτερο σπίτι τους. Χωρίς σπουδές δεν κάνεις τίποτα σήμερα».

Πάντως, έπειτα από αποχή ετών βρίσκεται και πάλι στις κερκίδες των γηπέδων. Αυτή τη φορά, για να χειροκροτήσει όχι τον σύζυγό της αλλά την 15χρονη κόρη της, η οποία με ύψος 1,91 μ. παίζει στην Εθνική Ομάδα Μπάσκετ Κορασίδων, κερδίζοντας και ένα πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Οσο για τον μικρό της οικογένειας, τον 12χρονο Γιάννη, και εκείνος έχει δείξει έφεση στο άθλημα που ανέδειξε τον πατέρα του.