Σημάδια διπολικής διαταραχής

Είμαστε μια χώρα που πάσχει από διπολική διαταραχή. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Από τη μια, πήραμε τη δόση του Ιανουαρίου – παντελονιάσαμε δηλαδή 9,2 δισ. ευρώ – και το spread γύρισε πίσω στον χρόνο, κατεβαίνοντας στα επίπεδα του Οκτωβρίου του 2010. Από την άλλη, η κοινωνία ζει λες και είμαστε σε προεπαναστατική φάση μετά τη βόμβα στο Mall και την απεργία στα μέσα μεταφοράς που έγινε κόντρα στη δικαστική απόφαση που την κήρυξε παράνομη. Τι είναι η Ελλάδα; Ακυβέρνητη πολιτεία – για να μνημονεύσουμε τον Στρατή Τσίρκα – ή μαύρο πρόβατο που ετοιμάζεται να ξαναμπεί στο κοπάδι της ευρωζώνης;

Ωστόσο, δεν υπάρχει αντίφαση. Οι εξελίξεις τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό ταμπλό αντανακλούν την ίδια πραγματικότητα. Οτι υπάρχει κυβέρνηση! Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πήραμε χωρίς φωνήεντα και ευρωπαϊκά τραλαλά τα πρώτα ξένα λεφτά του 2013. Η Ευρώπη πείσθηκε ότι το σχήμα ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ εννοεί αυτά που λέει, τα προωθεί – αλλού πιο σιγά, αλλού πιο γρήγορα – και, το κυριότερο, είναι πολιτικά σταθεροποιημένο. Η ειρωνεία της πολιτικής είναι ότι το επιβεβαίωσε η λίστα Λαγκάρντ!

Στα καλά εστιατόρια της Αθήνας εντοπίζει κανείς συχνά-πυκνά τους διαχειριστές ξένων φαντς και το ενδιαφέρον είναι ότι δεν έχουν έρθει μόνο για να πάρουν μυρωδιά της κατάστασης ώστε να παίξουν μετοχές ή ομόλογα. Αλλά ότι ενδιαφέρονται και για τις ιδιωτικοποιήσεις. Το ευρώ ανεβαίνει – τα νομίσματα-καταφύγια απέναντι στον κίνδυνο μιας διάλυσης της ευρωζώνης, όπως το ελβετικό φράγκο και η στερλίνα, πέφτουν. Grexit τέλος. Ελληνας πολιτικός που ήταν από τους πιο καλά πληροφορημένους για τα οικονομικά αλλά και τους πλέον απαισιόδοξους δίνει πλέον μόνο 10% πιθανότητες να πάμε στη δραχμή.

Τα ίδια και στο εσωτερικό. Εκεί η κυβέρνηση έχει δαγκώσει το μαχαίρι. Και κάνει το πρόγραμμά της. Με όποιες συνέπειες αυτό συνεπάγεται. Γι’ αυτό έχουμε νέο γύρο αντιπαράθεσης με τα συνδικάτα – που θα είναι μάλλον ο τελευταίος. Αλλά γι’ αυτό έχει ξανανοίξει και το μέτωπο με τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Η πρωτοβουλία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη να ανακαταλάβει δημόσιους χώρους, με ξεκίνημα τη βίλα Αμαλία, εκφράζει στην πραγματικότητα μια διάθεση επαναφοράς όρων νόμου και τάξης στη χώρα. Οπως πάντα η δράση προκαλεί αντίδραση. Και έχει κινδύνους. Αλλά η εξομάλυνση δεν θα επέλθει αν δεν μπει τέλος σε μια σειρά από γκρίζες ζώνες. Μια από αυτές είναι η τρομοκρατία. Είναι επειδή υπάρχει κυβέρνηση που η συμπολίτευση βάζει θέμα ανοχής κάποιων πολιτικών δυνάμεων απέναντι στην τρομοκρατία. Ή που επισημαίνει την αδράνεια κάποιων δικαστικών λειτουργών. Γκρίζα ζώνη είναι, βεβαίως, και η φοροδιαφυγή. Αλλά και η ατιμωρησία των ισχυρών – εντύπωση που επιχειρείται να διασκεδαστεί με τις προφυλακίσεις με ονοματεπώνυμο.  

Με άλλη ανάγνωση, λοιπόν, όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό δεν είναι αποτέλεσμα διάλυσης. Είναι αντίδραση στην έκφραση αυτοπεποίθησης της κυβέρνησης των τριών. Αυτή εκφράζεται πολλαπλώς. Στην επιμονή του Σαμαρά στις ιδιωτικοποιήσεις. Στην αποφασιστικότητα του Στουρνάρα. Στο ότι δεν μάσησε τα λόγια του ο Δένδιας. Και στο μένος του Βενιζέλου κατά του ΣΥΡΙΖΑ.  

Μετά τη μεγάλη πολιτική αστάθεια της διετίας 2011-12, αρχίζουμε να έχουμε κυβέρνηση. Ή μάλλον να έχουμε κυβερνώντες που είναι διατεθειμένοι να κυβερνήσουν – και ό,τι βγει. Γιατί αυτοί που μοιράζονται την εξουσία ξέρουν ότι η Ελλάδα έφτασε στην άβυσσο και της έριξε μια ματιά.