Χωρίς θέαμα και θεατές

Με εξαίρεση κάποιες αποτυχημένες διαιτησίες από ολότελα ατάλαντους ρέφερι, τι ξεχωριστό βλέπουμε αλήθεια στο εφετινό πρωτάθλημα;

Ελάχιστα πράγματα. Και η εικόνα της διοργάνωσης αντικατοπτρίζεται σε όσα παρακολουθήσαμε στο ντέρμπι επιβίωσης ανάμεσα στον Αρη και στην ΑΕΚ. Απολύτως τίποτα. Παίκτες που πάσχιζαν να κάνουν μια σωστή πάσα, ποδοσφαιριστές με αδυναμία να σταθούν στο χορτάρι.

Το επίπεδο έπεσε και αυτό ευνοεί αρκετούς. Αλλά για θέαμα, ας μην το συζητάμε καλύτερα. Η πτώση στα εισιτήρια είναι ενδεικτική και ουδείς πρέπει να παραμυθιάζεται πως ευθύνεται μόνο η οικονομική κρίση. Αδειες κερκίδες, κόσμος απρόθυμος να στηρίξει την ομάδα του και κάποιοι, αντί να κάνουν άνοιγμα στους οπαδούς, διατηρούν τις τιμές των εισιτηρίων αρκετά ψηλά. Δεν πρόκειται και για σούπερ ευκαιρία το 20άρικο στα εισιτήρια ως γενική είσοδος στο ματς Κυπέλλου Πλατανιάς – Παναθηναϊκός. Ή όχι;

Ενα πρωτάθλημα που δίνει ευκαιρίες και σε προπονητές. Στον Ελευθερόπουλο. Στον Νικοπολίδη. Στον Ζαρντίμ που την πέταξε. Στον Φάμπρι, τον τεχνικό που επέλεξε ο ΠΑΟ και πρώτη φορά δουλεύει εκτός πατρίδας στα 57 του χρόνια. Στον Αλκαράθ, προπονητή με ελάχιστες εμπειρίες. Αλλά και στον Καλαϊτζίδη τον οποίο επανέφερε η Βέροια, μολονότι παλαιότερα δεν τον είχαν για τα δύσκολα της κορυφαίας κατηγορίας.

Πρόκειται για τη διοργάνωση στην οποία ο πήχης τοποθετήθηκε αρκετά χαμηλά και βλέπουμε ηχηρές εκπλήξεις. Τον Αστέρα Τρίπολης και τον Ατρόμητο να διεκδικούν θέσεις υψηλές, πολύ απλά γιατί έχουν σταθερές διοικήσεις και γεμάτο πορτοφόλι. Και τον Λεβαδειακό με τον έμπειρο Παράσχο να κάνει την καλύτερη πορεία που θα μπορούσε.

Φυσικά, κάποιοι παίκτες ξεχωρίζουν. Με τους ρυθμούς που παίζουν οι ομάδες ο ποιοτικός Ιμπαγάσα «έχει» κι άλλη σεζόν μπροστά του, ο Πετρόπουλος μπορεί και να πάρει θέση ανάμεσα στους πρώτους σκόρερ, ενώ ο Παπάζογλου ανανεώνεται στον ΟΦΗ.

Συμπέρασμα: ένα πρωτάθλημα χωρίς θέαμα, με γκρίνια από τους οπαδούς και με τους μονόφθαλμους να προχωρούν.