Το αόρατο χέρι πίσω από τις κάλπες για την Προανακριτική

Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο – συγγνώμη: την κάλπη! – κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται. Κάπως έτσι συνοψίζεται η κατάσταση σε ό,τι αφορά τις ψηφοφορίες επί των διαφορετικών προτάσεων για τη σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για τη λίστα Λαγκάρντ. Καθώς η αντιπολίτευση ψάχνει να κάνει πολιτικό ταμείο, η συμπολίτευση είναι αποφασισμένη να μην αφήσει ακάλυπτα τα νώτα της.

Στη Βουλή όλα τα κρίσιμα θέματα αφορούν στην πραγματικότητα διαδικασίες. Γι’ αυτό κάθε πρόεδρος της Βουλής που σέβεται τον εαυτό του – ή, τέλος πάντων, είναι πονηρός και φιλόδοξος – φροντίζει να βάζει χέρι στον Κανονισμό. Δηλαδή να τον αλλάζει. Κάτι που εμφανίζεται συνήθως ως εκσυγχρονισμός και μεταρρύθμιση ενώ είναι πολύ πιο υστερόβουλη ιστορία. Οι ψηφοφορίες για την Προανακριτική και αυτές από τη διαδικασία εξαρτώνται. Αν στηθεί μία κάλπη για κάθε πρόταση, μπορείς να ελέγξεις τους βουλευτές σου· με την έννοια ότι μπορείς ακόμη και να τους πεις να μην πάνε καθόλου να ψηφίσουν την πρόταση του άλλου κόμματος.

Υπερβολές; Οχι αναγκαστικά. Από το 2010 και μετά έχουν δει τόσα στη Βουλή που κανείς δεν παίρνει όρκο για κανέναν. Δηλαδή κανείς δεν παίρνει ρίσκο. Εδώ η Γκερέκου καταψήφισε το πακέτο μέτρων 13,5 δισ. λόγω της κατάργησης της Σχολής Ξεναγών στην Κέρκυρα, όπου εκλέγεται! Για να μη θυμηθεί κανείς διάφορες μεταστροφές της υστάτης ώρας σε διάφορες ψηφοφορίες. Η λογική είναι λοιπόν ότι πρώτα τους μαντρώνουν και μετά ας κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά τι μπορούν να κάνουν αν είναι μαντρωμένοι και υπό επιτήρηση; Οχι και πολλά, είναι η αλήθεια.

Και μπορεί η παρατήρηση να έχει άρωμα ρετρό, ωστόσο δεν θυμάται κανείς τόσο λυσσώδη κομματική αντιπαράθεση για θέμα διαδικαστικό επί ψηφοφορίας από τον καβγά για τα διαφορετικού χρώματος αλλά, πάντως, «ομοιόμορφα» ψηφοδέλτια το 1985. Και τότε τα αίματα είχαν ανάψει γιατί διακυβευόταν με έναν βαθύτερο τρόπο η πολιτική σταθερότητα. Οπως, είναι η αλήθεια, και τώρα. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος, τον οποίο θέλει να προστατεύσει η συμπολίτευση, είναι στυλοβάτης της κυβέρνησης.

Παρά το αιώνια νεανικό του στυλ, ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο μόνος από τους σημερινούς πρωταγωνιστές που ήταν φουλ ενεργός πολιτικά το 1985. Ηταν βουλευτής Μεσσηνίας από το 1977. Και αστέρας της αβερωφικής πτέρυγας της ΝΔ τη δεκαετία του ’80. Το ξεχνάει κανείς λόγω της κυκλικότητας της πολιτικής του καριέρας, αλλά και λόγω του ότι ο Σαμαράς είναι περίπου συνομήλικος με τους άλλους παίκτες της δημόσιας ζωής. Ωστόσο ο Πρωθυπουργός μετράει πολύ πολύ περισσότερες ώρες πολιτικής πτήσης από όλους τους άλλους. Αυτό εξηγεί τις γρήγορες προσαρμογές, την πλαστικότητα, την ενστικτώδη αντίληψη σε θέματα ισορροπιών – αλλά και την παρουσία ενός αόρατου χεριού στον τρόπο με τον οποίο γίνονται αντικείμενο χειρισμού οι ψηφοφορίες της Προανακριτικής.

Αν ξέρεις πολιτική, έχεις συναίσθηση πως, πάνω απ’ όλα, δεν αφήνεις ποτέ τίποτε στην τύχη. Οτι τα ενδεχόμενα πρέπει να έχουν μελετηθεί και τα κακά σενάρια αποκλεισθεί. Ακόμη χειρότερα: μετά τις διαρροές του Οκτωβρίου οι της συμπολίτευσης ξέρουν ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για άλλες εκπλήξεις σε ψηφοφορίες. Κάπως έτσι η Ολομέλεια βρέθηκε να ψηφίζει επί της διαδικασίας ψηφοφοριών για την Προανακριτική – προτού αποφανθεί για την ουσία. Κάτι που θα δώσει διπλή νομιμοποίηση – και διαδικαστική και ουσιαστική – στην ετυμηγορία της για τη λίστα Λαγκάρντ.