[Αποψη] Αργήσαμε για την ανεργία

Την ανεργία είπε χθες ο Πρωθυπουργός ότι βάζει η κυβέρνηση σε πρώτη προτεραιότητα. Καιρός ήταν. Χρειάστηκε να σκαρφαλώσει στο 26,8% τον Οκτώβριο για να χτυπήσει καμπανάκι. Εστω…

Ο χρόνος, όμως, είναι πια απελπιστικά λίγος – αν υπάρχει – προκειμένου να αποτραπεί μια γενικευμένη κοινωνική κατάρρευση εξαιτίας της εκρηκτικής ανόδου του αριθμού των ανέργων.

Ο πρώην πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος που ανέδειξε -συμπτωματικά – και αυτός το θέμα της ανεργίας μία ημέρα πριν, κατά την ομιλία του με αφορμή τη βράβευσή του από το ΙΟΒΕ, δεν έκρυψε την ανησυχία του καθώς, όπως υποστηρίζει, ακόμη κι αν γίνουν στο εξής κάποιες επενδύσεις, το αποτέλεσμα στην αύξηση της απασχόλησης θα αργήσει να φανεί. Και μέχρι τότε μπορεί τα αποτελέσματα να είναι δραματικά. Οχι μόνο γιατί θα διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός, αλλά και γιατί θα απαξιωθούν σιγά σιγά οι όποιες δεξιότητες των μακροχρόνια ανέργων και θα μεταναστεύσει στο εξωτερικό δυναμικό τμήμα της νεολαίας μας, υπονομεύοντας ακόμη περισσότερο τις προοπτικές ανάκαμψης.

Χρειάζονται, επομένως, επειγόντως πρόσθετα μέτρα, είπε ο πρώην πρωθυπουργός, προτείνοντας μεταξύ άλλων να εξετασθεί η σύνδεση της χρηματοδότησης επιχειρήσεων από τις τράπεζες – μετά την ανακεφαλαιοποίησή τους – με τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

Είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα, δεδομένου ότι υπάρχουν πράγματι χιλιάδες επιχειρήσεις που θα χρειαστούν χρηματοδότηση στο εξής. Από έναν εργαζόμενο να προσλάβει η καθεμιά, το αποτέλεσμα θα είναι αισθητό.

 Ο κ. Παπαδήμος, όμως, φεύγει τις επόμενες ημέρες για να αναλάβει τα ακαδημαϊκά καθήκοντά του στις ΗΠΑ και η κυβέρνηση είναι εκείνη που θα δοκιμάσει νέες ιδέες όπως αυτήν. Είναι μια πρόκληση, ιδίως για τον κ. Στουρνάρα, που έπαιζε στα δάχτυλα τα αναπτυξιακά επί χρόνια στη διάρκεια της θητείας του στο ΙΟΒΕ.

Τώρα που έχουν μπει σ’ έναν δρόμο οι διαδικασίες για την εφαρμογή του πολύ σκληρού δημοσιονομικού προγράμματος και την  εκταμίευση των δόσεων, ιδού το επόμενο πεδίο αναμέτρησης. Θαύματα δεν περιμένουμε, αλλά θα είναι κρίμα κι άδικο να επιβεβαιωθούν οι χειρότερες προβλέψεις που μιλούν πλέον για  αδιανόητα έως χθες ποσοστά ανεργίας πάνω από 30%.