[Ενστάσεις] Προκρούστης

Τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο, πρώην δήμαρχο Θεσσαλονίκης, τον είδα από κοντά μόνο μία φορά. Στη διάρκεια ενός φεστιβάλ, καμάρωνε στην πρώτη σειρά του κινηματογράφου Ολύμπιον, πλάι σε μια διασημότητα – την «Ωραία της ημέρας» Κατρίν Ντενέβ. Η Ντενέβ ήταν στη μία πλευρά του, στην άλλη ήταν η σύζυγός του, αλλά εκείνος απλώς καμάρωνε και γελούσε. Στη γυναίκα του δεν απευθυνόταν, ήταν το τρόπαιο της συζυγικής εξουσίας του δημάρχου. Αλλά ούτε και στη γαλλίδα σταρ του κινηματογράφου απευθυνόταν, πώς να μιλήσεις με ένα ξένο πρόσωπο αν δεν μιλάς «ξένα» κι εσύ.

Ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, τη μακρινή δεκαετία του 1970, ήταν πρωταθλητής του στίβου – με σπουδές στην οδοντιατρική, τον αποκαλούσαν «φτερωτό γιατρό». Θα μπορούσε να μείνει με τους γομφίους. Ενεπλάκη στην πολιτική. Κέρδισε τρεις συνεχόμενες δημαρχιακές θητείες – αλλά η Θεσσαλονίκη γι’ αυτόν ήταν το τρόπαιο, η σάλα στην οποία θα μπορούσε να καμαρώνει, όπως καμάρωνε εκείνο το βράδυ πλάι στην Κατρίν Ντενέβ.

Οταν είσαι μια πόλη σύμβολο του κοσμοπολιτισμού, σε κανονικές συνθήκες το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια Αρχή που θα προστατεύει και θα διευρύνει τη φήμη σου. Αλλά αυτό, για τη συγκεκριμένη Αρχή, τον κύριο Παπαγεωργόπουλο δηλαδή, ήταν ακατανόητο. Αυτός, λαϊκός δεξιός, ήθελε πλούτη, γούστα, επίδειξη. Μπορεί έτσι η πόλη να τιγκάρισε στο σκυλάδικο, αλλά η εξωστρέφειά της ήταν ανύπαρκτη. Οι Αρχές τη συνέκριναν με την Αθήνα και ήθελαν να της μοιάσουν – ζητούσαν πόρους, κι όταν τους έπαιρναν τους χρησιμοποιούσαν για λούστρο. Τα προβλήματα της πόλης ήταν τεράστια, αλλά δύο από τα μεγαλύτερα οράματα της ηγεσίας γι’ αυτήν ήταν μια πανάκριβη και αμφίβολης χρησιμότητας υποθαλάσσια σήραγγα για την κυκλοφορία των αυτοκινήτων και η μετατροπή της κεντρικής Πλατείας Αριστοτέλους σε φαντεζί χώρο υποδοχής τραπεζοκαθισμάτων.

Επίδειξη και συντήρηση, κιτς βιτρίνα και κρυμμένη φτώχεια, πελατειακά δίκτυα, ο δήμαρχος και ο παππούλης, αρπαχτές και εγκατάλειψη, επιλεκτική αναφορά στη βυζαντινή ταυτότητα και άκρα του τάφου σιωπή για το πολυπολιτισμικό παρελθόν, τους Οθωμανούς και τους Εβραίους. Και πολλά πεζοδρόμια – για το παρκάρισμα και για τα τραπεζοκαθίσματα. Τελευταίο επίτευγμα, ο αφανισμός του πανέμορφου κτιρίου του Κρόκου για να φτιαχτεί στη θέση του ένα δημαρχείο τέρας.

Διαβάζω ότι ο δήμαρχος που οδήγησε την περήφανη Θεσσαλονίκη στη μεγαλύτερη παρακμή της σύγχρονης Ιστορίας της δικάζεται για υπεξαίρεση εκατομμυρίων. Δεν ξέρω ποια θα είναι η δικαστική ετυμηγορία, και δεν με νοιάζει. Αυτό που με νοιάζει είναι ότι ο άλλοτε φτερωτός γιατρός έκοψε τα φτερά της πόλης στην οποία έμεινε δήμαρχος επί 12 συναπτά χρόνια. Οτι την έβαλε στο κρεβάτι του Προκρούστη – του επαρχιώτικου εφιάλτη που συνέπεσε να εκπροσωπεί το αγοραφοβικό όραμά του. Συνηθισμένες νεοελληνικές ιστορίες.