Χέρι χέρι με τη Χρυσή Αυγή

ΚΑΚΑ τα ψέματα: μεταξύ αυτών που γέμισαν την Πλατεία Συντάγματος στις αρχές καλοκαιριού του 2011 ήταν και μετέπειτα ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής και των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Οι «Αγανακτισμένοι» ήταν λίγο tutti frutti. Η πλατεία άδειασε όταν Καμμένος και Μιχαλολιάκος έγιναν αρχηγοί κοινοβουλευτικών κομμάτων. Οταν κάνεις παιχνίδι στην κόκκινη μοκέτα της Ολομέλειας, δεν υπάρχει λόγος οι οπαδοί σου να μουντζώνουν από το απέναντι πεζοδρόμιο τη Βουλή. Δεν έχουν παρά να κάτσουν στον καναπέ τους και να σε δουν στην τηλεόραση να αγορεύεις κραυγάζοντας από το βήμα.

Ωστόσο, η Ιστορία επαναλαμβάνεται ή μάλλον κάνει κύκλους. Ο,τι ξεκίνησε ως θερμή χύμα συνύπαρξη στο πεζοδρόμιο το 2011, ξανάρχεται ως ψυχρά υπολογιστική συνεργασία στη Βουλή το 2013. Αφορμή για τη διαπίστωση αυτή είναι η κοινή πρόταση Καμμένου και Μιχαλολιάκου για σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για τη λίστα Λαγκάρντ. Η είδηση δεν είναι ότι προσθέτει Παπανδρέου και Παπαδήμο στη λίστα αυτών για τους οποίους ζητείται παραπομπή. Αλλά ότι ο Καμμένος έσπασε ένα ταμπού που είχε ως τώρα ισχύσει στη Βουλή, η οποία προέκυψε από τις εκλογές του Ιουνίου 2012. Δηλαδή έδωσε το χέρι στη Χρυσή Αυγή, αναλαμβάνοντας μαζί της μια κοινή πολιτική πρωτοβουλία.

Η κοινή πρόταση είναι αποτέλεσμα του σχίσματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Μαρκόπουλος και Σία βαρέθηκαν τον αρχηγό και τοποθετούνται στον πολιτικό χώρο μεταξύ Καμμένου και ΝΔ. Επειδή η δράση προκαλεί αντίδραση, ο Καμμένος τραβάει ό,τι απέμεινε από το κόμμα του ακόμη πιο δεξιά. Και έτσι έχουμε ένα άτυπο μέτωπο της Ακρας Δεξιάς. Η αλήθεια είναι ότι είχαν προηγηθεί, σε διαφορετικούς χρόνους, οι αντιπαραθέσεις τόσο του Καμμένου – με αφορμή το περιβόητο non paper – όσο και της Χρυσής Αυγής με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Οι κοινές στοχεύσεις δεν αργούν να φέρουν τη συμπόρευση. Ο Καμμένος ξέρει ότι προς την πλευρά της Χρυσής Αυγής υπάρχει κοίτασμα ψηφοφόρων. Και οι Μιχαλολιάκοι, με την αυτοπεποίθηση των διψήφιων ποσοστών στις δημοσκοπήσεις, βλέπουν την κοινή πρόταση για Προανακριτική ως σπάσιμο της πολιτικής τους απομόνωσης. Η Ακρα Δεξιά με μαύρο μπλουζάκι προσεγγίζεται από την Ακρα Δεξιά με σκούρο κοστούμι.

Πάντως, η στοχοποίηση Παπανδρέου και Παπαδήμου ενέχει και στοιχείο πολιτικής νοσταλγίας. Ηταν κατά τη θητεία του πρώτου που αφυπνίστηκαν πολιτικά οι δυνάμεις της Ακρας Δεξιάς και κατά την παρένθεση πρωθυπουργίας του δεύτερου που απέκτησαν υπόσταση. Δυστυχώς, εκεί που ο Παπαδήμος θεωρήθηκε απάντηση της φωτισμένης αστικής κοινωνίας και πολιτικό βάλιουμ, επί της ουσίας ίσχυσε το αντίθετο. Ηταν ο πρωθυπουργός επί των ημερών του οποίου συντελέστηκε η άνοδος των άκρων στην ελληνική πολιτική. Καμμένοι και Μιχαλολιάκοι θέλουν λοιπόν να υπενθυμίσουν τις φυσιογνωμίες Παπανδρέου και Παπαδήμου και να τις συνδέσουν με τη λίστα Λαγκάρντ γιατί πιστεύουν ότι αυτό θα ερεθίσει το βασικό ένστικτο της βάσης των οπαδών τους.

Μένει ένα ερώτημα: θα αποδειχθεί η λίστα Λαγκάρντ – επιβεβαιώνοντας την πολιτική αφέλεια εκείνων που την παρήγγειλαν χωρίς διάθεση να την ψάξουν – θρυαλλίδα σε ένα εκρηκτικό πολιτικό περιβάλλον; Ή έχουν πάρει τόσο μεγάλη φόρα οι ακραίοι στην ελληνική δημόσια ζωή που ό,τι πιάνουν στα χέρια τους το μετατρέπουν σε όπλο μαζικής πολιτικής καταστροφής; Αμφότερα τα ερωτήματα έχουν θετική απάντηση, ενώ το ένα δεν αποκλείει το άλλο.