Ολοι μιλούν ισπανικά

Η έλευση ισπανών προπονητών στο ελληνικό ποδόσφαιρο παραμένει κυρίαρχη τάση και αυτής της εποχής. Ας πούμε, μια μόδα που δεν περνάει. Αλλά το ζητούμενο αφορά γιατί φέρνουν τεχνικούς από την Ιβηρική Χερσόνησο οι ομάδες και πού ακριβώς στοχεύει ο Παναθηναϊκός.

Και βέβαια, ένα θέμα σχετίζεται με τις επιδόσεις και τις επιδράσεις των Ισπανών στη Λίγκα μας.

Κορυφαίος, με διαφορά, ήταν ο Βαλβέρδε. Ηρθε σε δύο διαφορετικές χρονικές περιόδους στον Ολυμπιακό, κατέκτησε τίτλους, δίδαξε πολιτισμό με τη συμπεριφορά του και αιχμαλώτισε ένα εξ ορισμού δύσκολο κοινό. Πίεση συνεχής, πρέσινγκ παντού, ήταν χαρακτηριστικά του παιχνιδιού που εφάρμοσε ο Βαλβέρδε και εξέλιξε τον Ολυμπιακό. Ο Φερέρ στην ΑΕΚ προσελήφθη κυρίως επειδή το βιογραφικό του ανέφερε, «προπονητής στην Μπαρτσελόνα». Είχε γνώσεις, η ΑΕΚ επένδυσε στα νιάτα και μολονότι διακρίσεις δεν ήρθαν, ο Παπασταθόπουλος κολύμπησε στα βαθιά και έφερε χρήματα με την πώλησή του. Ο Μουνιόθ πήγε με τον ΠΑΟ σε τελικό Κυπέλλου και το μεγάλο του παράσημο μπορεί να θεωρηθεί πως έριξε στη μάχη τον Νίνη. Το έχουν αυτό οι ισπανοί προπονητές. Αξιοποιούν το δυναμικό, δεν κολλάνε στα ονόματα, ρισκάρουν. Αρκεί να τους δοθεί το πλάνο και να νιώθουν δυνατοί. Καλές στιγμές είχαν και οι Χιμένεθ (ΑΕΚ) και Πεντράθα (Ηρακλής), κόουτς που κέρδισαν την εκτίμηση τού κόσμου.

Ο Φάμπρι, για να φτάσουμε στο σήμερα, μοιάζει με λύση ανάγκης. Λίγοι τον γνώριζαν και ελπίζουν να πιάσει και να σουλουπώσει μια ομάδα γεμάτη ανορθογραφίες. Αν διδάξει τακτική στα νέα παιδιά, αν βελτιώσει τους νεαρούς παίκτες του Παναθηναϊκού και αν τακτοποιήσει τα κακώς κείμενα στην Παιανία, ο χρόνος θα το δείξει.

Ο ΠΑΟ ποντάρει σε έναν Ισπανό με θητεία σε άσημες ομάδες και χωρίς βαρύ όνομα. Και ασφαλώς σε τεχνικό με λογικές αποδοχές που δεν θα διαχειριστεί υψηλό μπάτζετ. Εναν τεχνικό προφανώς μεταβατικής περιόδου, όπως αυτή που περνά ο Παναθηναϊκός, με τις συνεχείς προσθαφαιρέσεις στο έμψυχο δυναμικό του.