e-mail

«Μα πού τη βρίσκεις αυτή την άνεση;»

Αγαπητή Φοίβη,

Κάποιοι εγχώριοι καλλιτέχνες, με την έπαρση που τους δίνει προφανώς η εύκολη ανέλιξή τους, πιστεύουν πως έχουν το δικαίωμα και να κρίνουν και να κατακρίνουν τα κοινά και να χρησιμοποιούν τα κοινά, εκείνα δηλαδή που ανήκουν σε όλους.

Διαβάζοντας στο Ιντερνετ μεγάλη συνέντευξη μιας ηθοποιού, που μόλις τα τελευταία χρόνια ανέλαβε αρκετούς ρόλους μόνιμα στο Εθνικό Θέατρο, όπως φαίνεται από τότε που ανέλαβε ο σύντροφός της τη διεύθυνση στον κρατικό θεσμό, και βλέποντας την φωτογράφισή της στους χώρους του Εθνικού, αναρωτήθηκα αν θα μπορούσε άλλη ή άλλος να έχει ανοιχτές για φωτογράφιση τις πόρτες του Εθνικού που το πληρώνει ο έλληνας φορολογούμενος.

Το καλύτερο όμως, το οποίο και σας αφιερώνω, είναι τα αποσπάσματα που σταχυολόγησα στα οποία η συγκεκριμένη ηθοποιός, με αρκετή υπεροψία όπως θα την έλεγα και με την άνεση που της δίνει η θέση της στην κρατική σκηνή, κατακεραυνώνει τους πάντες και τα πάντα:

«Εχουμε συγκλονιστικά μέρη που μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε πολύ πιο όμορφα από το να ανοίγουμε μια καφετέρια για μια σεζόν για να βγάλουμε γρήγορο κέρδος. Αυτό πρέπει να φύγει από τη μέση. Να προσπαθούμε να βγάλουμε εύκολο κέρδος, χωρίς να κάνουμε γενικότερα καλό στη χώρα μας. Δεν μπορεί να κάνουμε κάτι μόνο για να βγάλουμε δέκα δραχμές ή εκατό ή χίλιες δραχμές».

«Απεχθάνομαι την αγένεια, την απρέπεια. Οταν ανεβαίνουν τα μηχανάκια πάνω στο πεζοδρόμιο ή όταν σε βρίζουν ξαφνικά».

«Δεν ξέρω αν ακουμπάει το σημείο της δημιουργίας η υπεροψία κάποιων καλλιτεχνών. Αλλά απλώς πιστεύω ότι είναι κρίμα να χάνει ο άνθρωπος σαν άνθρωπος. Γιατί να μη συνυπάρξουν η δημιουργία και παράλληλα να προσπαθούμε να γινόμαστε και καλύτεροι άνθρωποι. Πιστεύω ότι κάνουμε αυτή τη δουλειά ώστε να μάθουμε για τη ζωή και για το ανθρώπινο κομμάτι μας. Βέβαια υπάρχουν τέρατα στην τέχνη, πάρα πολλά. Δεν το καταλαβαίνω. Ισως η αφοσίωση σ’ αυτήν να μας απομακρύνει τελικά από τη φύση μας».

«Με στενοχωρεί πολύ η απελπισία των ανθρώπων και το ότι δεν κάνουμε τίποτα. Γύρω μας υπάρχουν τόσοι άνθρωποι απελπισμένοι, εκεί στο Εθνικό Θέατρο απ’ έξω».

«Νιώθω ότι χτυπάνε τους ανθρώπους που δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα, αυτό φοβάμαι. Οταν πρέπει να επιβιώσεις, μπορεί να αναγεννηθούν πολύ πρωτόγονα ένστικτα. Τη φοβάμαι αυτή την κρίση. Εχει τα θετικά και τα αρνητικά της. Είμαι πολύ διχασμένη».

Αναρωτιέμαι λοιπόν, αγαπητή κυρία Φοίβη, με ποιο δικαίωμα αυτοί οι «πολύ διχασμένοι» καλλιτέχνες νομίζουν ότι μπορούν να έχουν άποψη για όλα και μάλιστα την εκφέρουν με τέτοιο τρόπο που να μοιάζει τουλάχιστον θέσφατη. Μήπως μπορείτε να με διαφωτίσετε;

Με ευχές για καλή νέα χρονιά,
Αλέκα Καλπατσόγλου

Στην Ελλάδα, όπως ίσως θα ξέρετε, αγαπητή Αλέκα, όλα – ακόμη και τα πιο υπερβολικά ή αλαζονικά ή απροκάλυπτα – βασίζονται στο δεδομένο και «δεδικασμένο» ότι ουδείς τιμωρείται, σε κανέναν δεν τραβούν το αυτί ή δεν αποδίδουν ευθύνες για ό,τι μα ό,τι και να έχει κάνει. Στο Εθνικό Θέατρο, θα ήθελα να σας θυμίσω, όπως είχε γράψει παλαιότερα και η στήλη, υπάρχει πόρισμα ένορκης διοικητικής εξέτασης ύστερα από καταγγελία της Ενωσης Πολιτών για τη Διαφάνεια στο Δημόσιο προς τη Διεύθυνση Επιθεώρησης του τότε υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού για τα διαχειριστικά του που είχε αποφανθεί: Οτι ο διευθυντής του «προσλαμβάνει, αυθαίρετα, πρόσωπα της αποκλειστικής του επιλογής με δωδεκάμηνες συμβάσεις οι οποίες ανανεώνονται, με συνέπεια να γίνεται κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος», δίχως μάλιστα, όπως σημειωνόταν, να έχει ληφθεί έγκριση από το Διοικητικό Συμβούλιο του κρατικού θεάτρου. Οτι είναι «υπερβολικός ο αριθμός των 25 ειδικών συνεργατών που έχει προσλάβει ο διευθυντής χωρίς την έγκριση του Διοικητικού Συμβουλίου, καταστρατηγώντας τον Νόμο 2190/1994». Οτι «πρέπει να σταματήσει αυτή η κατάσταση, γιατί κάτι τέτοια έφεραν το Μνημόνιο στη χώρα μας». Το πόρισμα είχε πάρει τον δρόμο για το αρχείο, παρότι μιλούσε περί «κακοδιαχείρισης» και εμμέσως πλην σαφώς περί «νεποτισμού», αλλά η γενική γραμματέας του υπουργείου είχε δηλώσει πως θα αναπέμψει
το θέμα για τα δέοντα. Εκτοτε, σιγή ιχθύος (ίσως και ασυρμάτου). Κάτι που δίνει σε κάποιους το δικαίωμα να βγαίνουν και
από πάνω. Ω καιροί (κρίσης), ω ήθη (νεοελληνικά)!

Τα ζεϊμπέκικα της ανησυχίας

Καλησπέρα

Ε, όχι και χάριν παιδιάς αποκάλεσε τα σκυλάδικα «πολιτιστικά κέντρα» ο μακαρίτης Γιαννόπουλος! – όπως γράφατε την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Με επικεφαλής τον αρχηγό τους Ανδρέα Παπανδρέου, μόνο έτσι διασκέδαζαν οι ασίκηδες του ΠΑΣΟΚ! Δείτε κι έναν από τους αρχιασίκηδες που τώρα ρίχνει τις βόλτες του στον Κορυδαλλό!

Νίκος Καρ.

Μια και το λέτε, αγαπητέ Νίκο, αν δείτε τον αρχιασίκη
του Κορυδαλλού να ρίχνει
τις βόλτες του παρέα με τον – αδικημένο και καταφρονεμένο – της μόδας Lakis, ανησυχήστε.
Ανησυχήστε σφόδρα…