[Προβολείς] Καλή χρονιά Ρόζα Εσκενάζυ!

Σαν τον Ντερσού Ουζαλά, τον κινηματογραφικό ήρωα του Ακίρα Κουροσάβα, εάν θυμάστε. Οταν τον ξερίζωσαν από την τούνδρα και τον έφεραν στις μεγάλες πόλεις, αυτός κατέβαινε στο πάρκο να κυνηγήσει  ελάφια εκτροφείου και να κόψει ξύλα από την αλέα του δημοτικού βοτανικού κήπου.

Αν παρασυρθείς και ξεμυτίσεις πάνω από τον νοητό ισημερινό που σχηματίζουν η Κατεχάκη με τον Καλατράβα και το Πεντάγωνο, όχι άνθρωπο της τούνδρας, αλλά μέχρι το δεύτερο μισό του Μέσου Πλειστόκαινου μπορεί να συναντήσεις.  Δεν ξέρω κιόλας αν πέσεις πάνω σε κάνα μαμούθ ή σε κάνα Μαλλιαρό Ρινόκερο, πάντως κάπου εκεί τοποθετούν οι επιστήμονες τη συστηματική χρήση της φωτιάς από τον άνθρωπο του Νεάντερταλ. Ξέρετε τώρα ποιoν εννοώ. Αυτόν που για να ζεσταθεί ρίχνει στο τζάκι του μελαμίνες, νταβανόπροκες, λακαρισμένα ξύλα, νοβοπάν, παλιά σουβατεπιά, φορμάικες, τη ρεζέρβα από την Καγιέν, το φίλτρο της πισίνας, το φίλτρο της καφετιέρας, τη ντιβανοκασέλα της γιαγιάς, της θείας του το μπουγαδοκόφινο.

Με κάτι τέτοια έκανα κεφάλι φέτος, παραμονή Πρωτοχρονιάς, και τελώ ακόμη εν ευθυμία. Τι να μας πει τώρα η Πυθία, οι δάφνες και οι πικροδάφνες της;  Εμένα που δεν με βλέπετε, πριν παρασυρθώ και πάω για ρεβεγιόν στα βόρεια προάστια, μ’ αγαπούσαν αφεντάδες / νέοι γέροι και παιδιά / κι όλοι οι πρώτοι κουβαρντάδες μες στην αγορά. / Μα με τρέλανε ο μόρτης / ο αιθαλομιχλοπότης / γι’ αυτό κι εγώ φουμάρω ριπολίνη.