Καταφύγιο στο Παρίσι

Οταν τελειώσει ο πόλεμος, ο Χέρμπερτ Λιστ θα βρει καταφύγιο στο Παρίσι. Στη γοητεία του φακού του δεν θα αντισταθεί κανείς και εκείνος θα προσθέσει στο πορτφόλιο του τα πορτρέτα των Πάμπλο Πικάσο, Ζακ Κοκτό, Ζουάν Μιρό και Ζορζ Μπρακ. Επόμενος σταθμός-καταλύτης θα αποδειχθεί η Ιταλία, όπου θα εκδώσει σειρά βιβλίων με τη δουλειά του. Στο μεταξύ θα γνωριστεί το 1951 με τον Ρόμπερτ Κάπα και εκείνος θα του προτείνει συνεργασία στο πρακτορείο Magnum, τελικά όμως σπάνια προκύπτουν αναθέσεις.

Το 1953 καταφέρνει τελικά να εκδώσει με ό,τι υλικό είχε σωθεί το βιβλίο για την Ελλάδα, μια δίγλωσση (ελληνικά – αγγλικά) «διασκευή» του οποίου επανακυκλοφορεί με αφορμή την έκθεση υπό τον τίτλο «Ελλάς» σε επιμέλεια του στενού του φίλου Μαξ Σέλερ και του Ιάσονα Δήμου.

Ωστόσο τη δεκαετία του ’60 εγκαταλείπει σταδιακά τη φωτογραφία, καθώς το στυλ του πια δεν βρίσκει ανταπόκριση και η παλιά του φήμη αρχίζει σιγά σιγά να σβήνει. Αποσύρεται στο Μόναχο έως τον θάνατό του το 1975 και αποκτά έναν νέο έρωτα, τη συλλογή σχεδίων της Αναγέννησης, που καθοδηγεί τις μετακινήσεις του ώστε να παρακολουθεί τις αγορές και τις δημοπρασίες. Και όσο για το έργο του, θα χρειαστεί να περάσει σχεδόν μισός αιώνας για να έρθει και πάλι στο προσκήνιο ώστε να εκτιμηθεί η σουρεαλιστική ματιά του και να πάρει τη θέση που του αξίζει στον κόσμο της φωτογραφίας.