Το κατά Λουκάν ευαγγέλιο

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν το άστρο του Πανηλειακού φώτιζε την Πελοπόννησο, τρεις ήταν οι αξιόλογοι ποδοσφαιριστές στον Πύργο: Βύντρα, Ταυλαρίδης, Τσίγκας. Ενας για κάθε θέση. Στην άμυνα, στο κέντρο και στην επίθεση. Ολοι έκαναν μεταγραφή. Ο Ταυλαρίδης πήγε στον Ολυμπιακό, ο Τσίγκας σε ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκό, ο Βύντρα στο Τριφύλλι. Οι δύο πρώτοι χάθηκαν. Ο Βύντρα συνεχίζει. Γιατί είχε πείσμα, πάθος και αφοσίωση στη δουλειά του.

Ισως δεν ήταν ο περισσότερο ταλαντούχος από τους τρεις. Ηταν ωστόσο ο παίκτης που εκτίμησε όσα του έδωσε το ποδόσφαιρο και είχε το μυαλό μέσα στο κεφάλι. Δεξιός μπακ, αριστερός, στο κέντρο της άμυνας, ακόμη και σε θέση αμυντικού μέσου τον χρησιμοποίησαν στον Παναθηναϊκό. Ο Βύντρα, εκεί. Τα έδινε όλα. Ναι, έβαλε και κάποια θεαματικά αυτογκόλ, με αποτέλεσμα να τον χλευάσει ο κόσμος. Ορισμένοι τον θεωρούν ακόμη πηγή κινδύνων. Αμφισβητούν την ποδοσφαιρική αξία του. Αυτό, δηλαδή, που όλοι οι προπονητές του ΠΑΟ αποδέχθηκαν, γιατί πολύ απλά είχαν πάντα τον Λουκά βασικό στα πλάνα τους. Ενα πολύτιμο γρανάζι της πράσινης μηχανής. Με τα πάνω και τα κάτω του. Παίκτης του 7 που έδινε πάντα 7, ήταν σταθερός και σπαθένιος στον τομέα της συμπεριφοράς. Σοβαρός μέσα και έξω από το γήπεδο.

Το αν οριστικοποιηθεί το διαζύγιο με τον Βύντρα δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμη. Παιδί της πάλαι ποτέ ενωμένης Τσεχοσλοβακίας, ήρθε στην Ελλάδα για να παλέψει και να δικαιωθεί. Κατάφερε να επιπλεύσει στον άγριο χώρο του ποδοσφαίρου. Να τον πει κάποιος «άμπαλο», δεκτό. Αλλά ο παίκτης δεν έχει δείξει κακή νοοτροπία όλα αυτά τα χρόνια και δεν μπορεί να στιγματίζεται ύστερα από μια οδυνηρή και βαριά ήττα.

Οπως δεν μπορεί να προσάπτουν τα μύρια όσα στον κάθε επαγγελματία με αφορμή ένα άτυχο αποτέλεσμα. Ούτε στον Σπυρόπουλο ούτε σε κανέναν. Εκτός αν ο κόσμος του ποδοσφαίρου γίνει ζούγκλα και οι επικεφαλής των ΠΑΕ κόβουν κεφάλια σε κάθε ευκαιρία. Δίκαια ή άδικα.