Αφεντικό, αυτή είναι η ζωή σου

«Εγώ είμαι ο Πρόεδρος, αυτός είναι το Αφεντικό». Η φράση αυτή ειπώθηκε από τον Μπαράκ Ομπάμα για τον Μπρους Σπρίνγκστιν, στις 8 Δεκεμβρίου 2009, σε μια σεμνή τελετή βράβευσης καλλιτεχνών και βγήκε από το χρονοντούλαπο για να ξανακάνει τον γύρο του κόσμου σε έντυπα και τηλεοράσεις μετά την επιτυχία του αμερικανού Προέδρου στις πρόσφατες εκλογές. Το «Αφεντικό» στάθηκε δίπλα στον Ομπάμα καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής καμπάνιας του και τον στήριξε με όλα τα μέσα που διαθέτει. «Ξέρετε πόσο δύσκολο ήταν να του γράψω τραγούδι; Αντε να βρεις ομοιοκαταληξία με τη λέξη Ομπάμα», είπε.

Το «ήσυχο παιδί από το Τζέρσεϊ», όπως τον είχε αποκαλέσει στην ίδια γιορτή ο Ομπάμα, δεν αποκάλυψε τώρα το πάθος του για την πολιτική. Εμφανίστηκε πρώτη φορά στην πολιτική σκηνή της Αμερικής το 1981, μετά την πρώτη θητεία του Ρόναλντ Ρίγκαν. Γνωστός για τις δημοκρατικές πεποιθήσεις του, έχει στηρίξει και τον γερουσιαστή Τζον Κέρι. Επίσης έχει προσφέρει κοινωνικό έργο στη γενέτειρά του, το Νιου Τζέρσεϊ – και όχι μόνο -, ενώ απάντησε στις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου με το άλμπουμ «The Rising».

Η προσπάθειά του για την επανεκλογή του Ομπάμα ήταν γενναιόδωρη και σταθερή. Ο Μπρους δεν έμεινε αμέτοχος και στις καταστροφές του κυκλώνα Σάντι. Μια μεγάλη συναυλία για τους πληγέντες ήταν η συμμετοχή του για την αντιμετώπιση των καταστροφών, η οποία βρήκε μεγάλη ανταπόκριση από τους Αμερικανούς. Οπως όλες οι εκδηλώσεις του, άλλωστε. Αυτή είναι, λοιπόν, η συνταγή που ανεβάζει τον Σπρίνγκστιν στο βάθρο του ήρωα και τον «διορίζει» εκπρόσωπο της υγιούς και φτωχικής Αμερικής.

Το ενδιαφέρον του για την πολιτική αλλά και όλα τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του και καθόρισαν την πορεία του, περιγράφει σε ένα βιβλίο 512 σελίδων o αμερικανός δημοσιογράφος Πίτερ Εϊμς Κάρλιν, πρώην συντάκτης του περιοδικού «People» και βιογράφος επίσης του Μπράιαν Γουίλσον των Beach Boys και του Πολ Μακ Κάρτνεϊ των Beatles.

Το βιβλίο με τον τίτλο «Bruce» αρχίζει με ένα τραγικό γεγονός του 1927, είκοσι δύο χρόνια πριν από τη γέννησή του στο Φρίχολντ του Νιου Τζέρσεϊ. Ηταν ένα ευχάριστο ανοιξιάτικο απόγευμα. Η αδελφή του πατέρα του, η πεντάχρονη Βιρτζίνια, έκανε ποδήλατο στο πεζοδρόμιο μπροστά στο σπίτι τους. Ο οδηγός ενός φορτηγού που έκανε αναστροφή στο σημείο εκείνο, δεν είδε το κοριτσάκι από τους καθρέφτες του με αποτέλεσμα κατά τη μανούβρα να ανέβει στο πεζοδρόμιο και να το παρασύρει κάτω από τις ρόδες του. Η μικρούλα ανέπνεε ακόμα όταν οι γονείς της πετάχτηκαν έξω από το σπίτι της οδού Ράντολφ. Τα τριάντα λεπτά που χρειάστηκαν για να μεταφερθεί το παιδί στο νοσοκομείο του Λονγκ Μπραντς αποδείχθηκαν μοιραία. Η Βιρτζίνια Σπρίνγκστιν άφησε την τελευταία της πνοή μέσα στο ασθενοφόρο.

Με αυτό το τραγικό περιστατικό αρχίζει η βιογραφία του Μπρους Σπρίνγκστιν, η οποία κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις Touchstone/Simon & Schuster. Το Αφεντικό συμφωνεί. Η ροκ ζωή του αρχίζει από εκεί, από τον θάνατο της αδελφής του πατέρα του Ντάγκλας και από την απέραντη θλίψη της γιαγιάς του Αλίκης, η οποία δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει το πένθος της. Ολη η οικογένεια στιγματίστηκε από αυτή την τραγωδία. Οι παππούδες αλλά και ο πατέρας, που εκείνη την εποχή ήταν μόνο δύο χρονών. Το τραγικό γεγονός άφησε ανεξίτηλα σημάδια και στον Μπρους όπως και στις αδελφές του, οι οποίοι υπέφεραν υπερβολικά βλέποντας τον πατέρα τους να περιφέρεται πάντα σιωπηλός, με το βλέμμα χαμένο στο κενό και να σκοτώνει τις ημέρες του με ένα τσιγάρο κολλημένο στα χείλη μπροστά σε δεκάδες μπουκάλια κρασί.

Αυτή η βιογραφία δεν γράφτηκε για να υμνήσει τον καλλιτέχνη, όπως τονίζει ο Τζιουζέπε Βιντέτι στην εφημερίδα «La Repubblica». Δεν γράφτηκε για να μνημονεύσει τα 20 βραβεία Γκράμι, τις δύο Χρυσές Σφαίρες, το Οσκαρ και τα 120 εκατ. άλμπουμ που έχει πουλήσει μέχρι σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο ο Μπρους. Ούτε γράφτηκε για να απαριθμήσει τα καπρίτσια ενός ποπ σταρ. Ο Κάρλιν αφιερώνει περίπου εκατό σελίδες στην τεράστια επιτυχία του έκτου άλμπουμ του «Nebraska», το 1982, την εποχή που ο Μπρους, 32 χρονών τότε, αντιμετώπισε μια τρομακτική κατάθλιψη με απομόνωση στο Λος Αντζελες και ψυχοθεραπεία. Δεν ανακατεύτηκε ποτέ με τα ναρκωτικά. Μια φορά μάλιστα που έπιασε έναν συνεργάτη του με κόκα (δεν αναφέρεται το όνομά του στο βιβλίο) του είπε, «αν σε ξαναδώ με αυτά τα σκατά θα σε πετάξω έξω». Η αλήθεια είναι ότι γενικά, είναι τελείως ανελαστικός σε ό,τι αφορά τη δουλειά. Οποιος του ζητά να λείψει έστω και για μία ημέρα, ακόμα και για οικογενειακούς λόγους απαντά: «Αυτό είναι δικό σου πρόβλημα. Εμείς σε χρειαζόμαστε εδώ». Σε όλες τις συνεντεύξεις που του πήρε ο Κάρλιν για να μαζέψει στοιχεία για το βιβλίο του, ουδέποτε αρνήθηκε ότι φοβάται μήπως κληρονομήσει τη διπολική συμπεριφορά του πατέρα του. «Γιατί», όπως γράφει ο συγγραφέας στο «Bruce», «ο Νταγκ όπου κι αν ήταν, ό,τι κι αν έκανε, έβλεπε πάντα τον κόσμο μέσα από το ραγισμένο τζάμι του σπιτιού του, στο νούμερο 87 της Ράντολφ στριτ».

Στο ίδιο σπίτι γεννήθηκε και ο Μπρους. Οπως ο Νταγκ δεν υπήρχε για τη μητέρα του μετά τον θάνατο της αδελφής του, έτσι και ο μικρός Μπρους δεν χάρηκε τους γονείς του. Ο πατέρας του ήταν απασχολημένος με τα προς το ζην και η μητέρα του Αντέλ Τζερίλι (ενενήντα χρονών σήμερα), ο ακλόνητος βράχος της οικογένειας προσπαθούσε να αντισταθμίσει το πενιχρό εισόδημα του συζύγου της. Ετσι, τον ανέλαβε η γιαγιά του Αλίκη. «Αντικατέστησα τη χαμένη της κόρη», περιγράφει ο Μπρους, «έγινα αντικείμενο μιας αγάπης που στην πραγματικότητα δεν με αφορούσε. Ηταν μια συναισθηματικά αιμομικτική κατάσταση, που δημιούργησε περίπλοκη σύγχυση ρόλων». Για τον νεαρό Μπρους το ροκ-εν-ρολ ήταν διέξοδος, αλλά με τους δικούς του όρους. Χωρίς εύκολο σεξ, χωρίς ναρκωτικά, με πολλή σωματική άσκηση, προσήλωση στις ρίζες και στην πολιτική.

Τα λάθη που έχει κάνει είναι λίγα και ανθρώπινα. Ενας αποτυχημένος γάμος με το τοπ μόντελ Τζούλιαν Φίλιπς (το βιβλίο δεν δίνει πληροφορίες για την Πάτι Σιάλφα, την τωρινή σύζυγό του), η απομόνωσή του σε κάποιο δωμάτιο ξενοδοχείου στην Αριζόνα, μακριά από την οικογένεια για να βρει έμπνευση, η τελειομανία που κρατά τον ίδιο και τους συνεργάτες του ώρες ατελείωτες στο στούντιο. Συνεχίζει ακόμα και σήμερα να παλεύει με τον εαυτό του, με αυτά που του κληροδότησε ο Νταγκ, με τη μαύρη πλευρά του χαρακτήρα του που το 1983 τον έφτασε στο σημείο να φλερτάρει με την αυτοκτονία.

Απέκτησε το παρατσούκλι Αφεντικό (The Boss) στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν έπαιζε με μια τριμελή μπάντα με το όνομα Earth σε διάφορα κλαμπ του Νιου Τζέρσεϊ. Οι συνεργάτες του τον αποκαλούσαν έτσι γιατί αυτός είχε αναλάβει το δύσκολο έργο να ζητά και να παίρνει την αμοιβή τους κάθε βράδυ και στη συνέχεια να μοιράζει τα χρήματα. Κατά καιρούς έχει δηλώσει ότι δεν του αρέσει αυτό το παρατσούκλι επειδή απεχθάνεται τα αφεντικά. Δεν ξέρουμε, βέβαια, αν μετά την προσφώνηση του αγαπημένου του Ομπάμα άλλαξε γνώμη