[Ανορθόδοξα] Η χρησιμότητα των Ανεξάρτητων Ελλήνων

Παιδιά της πλατείας και της συγκυρίας, οι Ανεξάρτητοι Ελληνες βγήκαν πριν από κάτι μέρες στο προσκήνιο. «Οι Ανεξάρτητοι Ελληνες είναι πολλοί, πάρα πολλοί». Πόσες φορές ακούσαμε τις τελευταίες ημέρες το παιχνίδι ανάμεσα στις δύο αυτές λεξούλες που πήγαν κάποτε να αναστήσουν το φάντασμα της «λαϊκής Δεξιάς»; Πόσες φορές αναρωτηθήκαμε τι γίνεται μες στο μυαλό του Παύλου Χαϊκάλη; Πόσους ψεκασμούς μπορεί να αντέξει το δύστυχο κεφάλι σου που είναι υποχρεωμένο να ξέρει τι σκέφτεται ο Τέρενς κι ο Κουίκ συνάμα; Κι αν στο πρόσωπο του κυρίου Μαριά το πανελλήνιο έμαθε επιτέλους τι εστί Αριστεροδεξιά, πώς να μη σταθείς για να αφήσεις έστω μία σκέψη στην ομφαλοσκόπηση στην οποία επιδίδεται ο κ. Μαρκόπουλος με τον εαυτό του; Θα μπορούσε βέβαια να ομφαλοσκοπεί τον κ. Καμμένο ο άνθρωπος που μεγαλούργησε ως υπουργός Τουρισμού, όμως δεν τον θέλει πια. Τον βρίσκει, λέει, πολύ εγωιστή για τα γούστα του και του έκοψε την καλημέρα.

Τι ωραία φασαρία. Και πόσο την χρειάζονται αυτή τη φασαρία οι μουντοί καιροί που ζούμε. Τώρα, αν κάποιος κατάλαβε γιατί έγινε όλη αυτή η φασαρία και πού θα καταλήξει η εθνική υπόθεση με το non paper οφείλει να βγει δημόσια και να το εξηγήσει. Διότι αυτοί οι άνθρωποι, συλλήβδην, πριν μερικούς μήνες υπόσχονταν πως θα διώξουν τα Μνημόνια, θα φέρουν τους υδρογονάνθρακες και θα σταματήσουν τους αεροψεκασμούς. Και έπεισαν ουκ ολίγους. Εν τω μεταξύ, τους αεροψεκασμούς από ό,τι όλα δείχνουν τους κατάργησαν οι ξυλόσομπες και τα τζάκια, οι υδρογονάνθρακες στενάζουν στο υπέδαφος έτοιμοι να ξεπηδήσουν, κι αυτοί τρώγονται ποιος θα επιτύχει μεγαλύτερες επιδόσεις στο παιχνίδι του πολιτικού επαρχιωτισμού.

Διότι αν μη τι άλλο αυτό τους το χρωστάμε των «Ανεξάρτητων Ελλήνων». Κατάφεραν να ενσαρκώσουν πειστικά όλες τις επαρχιακές αρετές της πολιτικής μας τάξης. Κατάφεραν να συμπυκνώσουν όλα τα στερεότυπα μιας εθνοκεντρικής παράνοιας που βλέπει παντού εχθρούς, μυρίζεται πέμπτες φάλαγγες, δωσίλογους και ψεκασμούς με άοσμα, πλην όμως, νοσηρά αέρια. Ψάχνω να βρω με ποιο άλλο μόρφωμα στον ευρωπαϊκό χώρο θα μπορούσαν να συγκριθούν για να καταλήξω για μια ακόμη φορά ότι είναι μοναδικοί. Μοναδικοί γιατί εκφράζουν με τον μοναδικό τους τρόπο την ιδιοπροσωπία της ελληνικής παράνοιας. Μοναδικοί σαν πλατεία κεφαλοχωρίου Κυριακή πρωί μετά την λειτουργία. Δυστυχώς έτσι όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα φαίνεται ότι από όλη αυτή την ιστορία δεν θα μείνει παρά μόνο η αυταρέσκεια των στελεχών τους που εξακολουθούν να μιλούν με το ύφος του πρώτου του χωριού. Η αυταρέσκεια ενός Κώστα Μαρκόπουλου ο οποίος εκπέμπει, αν και ομφαλοσκοπών, την βεβαιότητα πως το πανελλήνιο περιμένει με αγωνία να ακούσει τι σκέφτεται για τον κ. Καμμένο.

Είναι κρίμα πάντως που ένα τέτοιο πολιτικό σχήμα οδηγείται σε τόσο άδοξο τέλος την στιγμή που επιτυγχάνει τους προγραμματικούς στόχους, τους στόχους του εθνικού διασκεδαστή. Θα πρέπει να τους επανεφεύρουμε και φοβούμαι πως τα πολλά συσσωρευμένα προβλήματα δεν θα μας αφήσουν χρόνο για να ξαναβρούμε κάτι τόσο ολοκληρωμένο.