[Ανορθόδοξα] Το ωράριο της ψυχής μας

Επειδή δεν έχω την τύχη, ή την ατυχία, να διατηρώ εμπορική επιχείρηση μάλλον με άφησε αδιάφορο η είδηση περί λειτουργίας των καταστημάτων την Κυριακή. Αλλωστε, και μία ημέρα την εβδομάδα να άνοιγαν θα μου έφτανε για να ξοδέψω όσα μπορώ να ξοδέψω. Οταν άκουσα όμως τον Αρχιεπίσκοπο κύριο Ιερώνυμο να λέει ότι «ασχολούμεθα με αριθμούς και ξεχνάμε την ψυχή» σκέφτηκα ότι αυτό που εμένα μου φαίνεται απλό και διαδικαστικό έχει ενδεχομένως μεταφυσικές διαστάσεις, οι οποίες αν μου διαφεύγουν όπως μου διαφεύγουν πολύ κακώς μου διαφεύγουν. Τις υποψίες μου ότι το θέμα ξεπερνά τα περιορισμένα όρια της κρίσης μου τις επιβεβαίωσε χθες και ο κύριος Τσακαλώτος. Αυτός εξήγησε στα σοβαρά ότι ο εργαζόμενος πρέπει να έχει ελεύθερο χρόνο για να μπορεί να πάει στον σύλλογο ή να κάνει πολιτική, ως εκ τούτου δεν πρέπει να ανοίγουν τα καταστήματα τις Κυριακές.

Συνδυάζοντας τις δύο τοποθετήσεις οι οποίες, αν και στηρίζονται σε δύο εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις περί ζωής, εντέλει και οι δύο στοχεύουν στη σωτηρία της ψυχής, επειδή δε η ψυχή δεν μπορεί παρά να είναι μία και ενιαία, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το ωράριο είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ψυχική ανάταση του έλληνα πολίτη. Ο οποίος την Κυριακή οφείλει να εκκλησιάζεται και μετά να πηγαίνει στον σύλλογό του για να κάνει πολιτική. Και αν οι φιλοτελικοί σύλλογοι δεν είναι πια της μόδας υπάρχουν οι τοπικές οργανώσεις οι οποίες, όπως και οι ενορίες, σε οπλίζουν για να αντιμετωπίσεις τους πειρασμούς της κατανάλωσης.

Το θέμα όμως δεν είναι εκεί. Οπως και το θέμα δεν είναι ότι όσοι υποστηρίζουν ότι τα καταστήματα μπορούν να ανοίγουν και τις Κυριακές πιστεύουν, στα σοβαρά και αυτοί, πως έτσι θα γίνει το πρώτο άλμα που θα μας οδηγήσει στην ανάπτυξη και στους υδρογονάνθρακες. Το θέμα είναι ότι καταφέραμε για μία ακόμη φορά να επιχειρηματολογούμε για ένα πρόβλημα «τεχνικής φύσεως» σαν να πρόκειται για μείζον υπαρξιακό ζήτημα με σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις και άλλες τόσες προεκτάσεις. Αφήστε και εκείνους τους εκπροσώπους του εμπορικού κόσμου που βγαίνουν και μιλάνε για τη ζούγκλα του ανταγωνισμού που θα φυτρώσει γύρω μας. Γιατί αυτός που θα ανοίγει θα τρώει την πελατεία του άλλου που δεν θα ανοίγει και δεν θα τον αφήνει να επιδοθεί στην κυριακάτικη ψυχική του ενδοσκόπηση ή να ασχοληθεί με την πολιτική στον σύλλογό του. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι θέση να πάρω. Απλώς, για μία ακόμη φορά αναρωτιέμαι αν ζω στην ίδια χώρα με τους εκκλησιαστικούς ηγέτες μας και με όσους πιστεύουν πως μπορεί να έρθει οικονομική ανάπτυξη σε έναν τόπο όπου ακόμη και το ωράριο των καταστημάτων ανάγεται σε μείζον πρόβλημα.

Για τον κύριο Τσακαλώτο δεν τίθεται θέμα. Με τη γριφώδη οικονομική του σκέψη και τον ιδιοσυγκρασιακό τρόπο εκφοράς της είναι προφανές πως κάτι θέλει να μας πει ο άνθρωπος. Και είμαι βέβαιος πως αν συνεχίσει τις προσπάθειες θα τα καταφέρει.