e-mail

Ιστορία γραμμένη στον λουτροκαμπινέ

Κυρία Φοίβη, χαίρε,

Το δικαιολογημένα αιχμηρότατο και τέλεια ψυχολογημένο σχόλιό σου στην επιστολή αναγνώστη για το ντοκιμαντέρ για τη Σμύρνη («ΤΑ ΝΕΑ» 16/11/12) με εκφράζει απόλυτα – κάτι παρόμοιο μετά της επιστολής είχα διαβάσει και εγώ όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το ντοκιμαντέρ («… ότι υπάρχουν υποψίες έλληνες στρατιώτες νά ‘καψαν και τη Σμύρνη…» και άλλα παράξενα και πρωτότυπα…) – και το αίτημά σου να γραφεί με ιστορικά μέτρα και σταθμά η ιστορία, να γίνει μια σοβαρά τεκμηριωμένη ιστορική έρευνα που να μπορεί να φτάσει μέσω της εκπαίδευσης στον λαό είναι ό,τι πιο τίμιο και δημιουργικό πολιτισμικά.

Να συμπληρώσω εγώ και μέσω TV. Ο πολύς λαός, παρ’ ότι ενδιαφέρεται, για πολλούς λόγους δεν πρόκειται να το ρίξει στο διάβασμα. Οι ιστορικοί να ζητήσουν απ’ τον υπουργό Πολιτισμού αρκετό βραδινό χρόνο καθημερινά στην TV για να παρουσιάζουν την ιστορία μας με τρόπο που αυτοί θα καθορίζουν, να καταθέτουν όλοι τις απόψεις τους  και διαφορετικές και αντιτιθέμενες, ελεύθερα χωρίς διακοπές.

Στα «ΝΕΑ» η κ. Μαρία Ευθυμίου, καθηγήτρια Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, παρουσιάζοντας τη δράση της και κυρίως τη ζήτηση που έχει σαν ιστορικός από δήμους, συλλόγους κ.λπ. για να παρουσιάσει ιστορικά θέματα, έδωσε μια καλή εικόνα της δίψας του λαού για ιστορία.

Τον περασμένο Οκτώβριο καθημερινά εκτός Σαββατοκύριακου στις 5 μ.μ. η ΕΤ1 είχε εκπομπές για τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και την Αντίσταση. Η ώρα ήταν ακατάλληλη, αυτονόητο ότι για να ακουστεί περισσότερο έπρεπε να ‘ναι βραδινή. Οι εκπομπές στις οποίες μιλούσαν ιστορικοί ήταν ασύγκριτα καλύτερες σε προσφορά, ποιότητα και απόλαυση απ’ τις άλλες. Προσωπικά πιστεύω ότι, μέσα στον εγωπαθή παραλογισμό και στη λογική μη ρήξης που κινείται η πολιτική, οι εκάστοτε κυβερνήσεις (πρωθυπουργοί, υπ. Πολιτισμού, διευθυντές ΕΤ κ.λπ.) συνειδητά δεν θέλουν για διαφόρους μικροπρεπείς λόγους ο λαός να πάρει μια καλή ιδέα για την ιστορία του 20ού ας πούμε αιώνα, που μας καίει περισσότερο.

Μέσα στην τηλεοπτική και πολιτιστική φτώχεια που περνάμε υπάρχει νομίζω μια ελπίδα επιχειρηματίες με οικονομικά κίνητρα με επιτελείο ιστορικών να οργανώσουν την τέλεια επιστημονικά (δηλ. όλες οι απόψεις και οι πηγές τους) συνοπτική σύνθεση της ιστορίας του 20ού αιώνα (κείμενα, φωτογραφίες, φιλμ). Σε φιλόδοξες εκπομπές απλές και εύληπτες απ’ τον λαό.

Μια προσπάθεια που να ξεπερνά ουσιαστικά όλες όσες γίναν μέχρι τώρα (μία εξ αυτών, βαρύγδουπος, κατέληξε σε αστειότητες…). Θα είχαν οι σχετικές εκπομπές μεγάλη ακροαματικότητα και το υλικό τους μεγάλη ζήτηση. Να μια σοβαρή πρόκληση για τους επιχειρηματίες και τους ιστορικούς.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
Γιώργος Φλώρος, Αθήνα

Βοήστε, βοήστε, αγαπητέ Γιώργο. Κι ας βοήσωμεν όλοι μαζί. Μπας και κάποιος συγκινηθεί. Γιατί η ιστορία μας – ειδικά η νεώτερη – έχει καταντήσει να γράφεται στα «κουνημένα» και ενίοτε εξαιρετικά κολλημένα μυαλά κάποιων, με βάση ό,τι τους φαίνεται «εθνικώς παραδεκτό» ή «εθνικώς ανυψωτικό» και όχι σε επιστημονικά εργαστήρια σκέψης και τεκμηρίων. Το καλύτερο δε είναι ότι αναπαράγεται, κατά το δοκούν πάντα, και από τους ίδιους πολιτικούς που ασχολούνται τελευταία μόνον με τα πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά τους, συνουσιαζόμενοι με το υπερπέραν.

Εχει και ο Ορμούσδ σεκλέτια!

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Ακούστε με που σας το λέω ή μάλλον σας το γράφω σε εσάς που έχετε τα νεύρα σας από οκτώ ετών: δεν πάμε καλά με την κρίση. Εχουμε αρχίσει και ξεφεύγουμε πολύ. Εχουμε γίνει ακατάληπτοι. Ή υπερβολικοί. Θέλετε και παράδειγμα; Σας έχω ένα και καλό. Την ποιητική συλλογή μιας κυρίας Νικολοπούλου που έχει τον τίτλο «Αλφαβήτα» και παρουσιάζεται ως εξής: «Τριάντα πέντε ποιήματα που αντιστέκονται στη λήθη διατηρώντας στο έπακρο όλη τη συναισθηματική φόρτιση της προσωπικής αγωνίας και γλωσσικής δεξιοτεχνίας, παράμετροι που εκπηγάζουν από βαθιά σκοτεινά ρεύματα της ποιήτριας, του αρχέτυπου Σωκρατικού δαιμονίου και της ιερής αποκάλυψης των πραγμάτων. Αναπλάθουν τις αφορμές της ποιητικής τέχνης με υπόβαθρο την θρησκευτικότητα και τις βιβλικές αναφορές σε μια αξεδιάλυτη δομική ενότητα. Η ονειρική αναλαμπή αποτελεί την ψυχολογική ουσία του έργου. Το χιμαιρικό παρόν μπορεί να ερμηνευθεί μέσα από μια ταυτόχρονη εκτίμηση παρελθόντος και μέλλοντος, ενώ ο χρόνος συνιστά μια αντιληπτή, ρεαλιστική ύπαρξη ως προϊόν μνήμης, ενδυόμενης οποιονδήποτε ιστορικό ρόλο, επιχειρώντας πορείες που συνηγορούν προς την αιωνιότητα».

Γι’ αυτό σας λέω, αγαπητή Φοίβη. Κάτι μας συμβαίνει σαν λαό και σαν πολίτες και δεν φαίνεται να είναι καθόλου καλό και ευοίωνο.

Με ποιητικούς χαιρετισμούς,
Ανναμπέλλα Γιορτάνη

Αφήστε μας, αγαπητή Ανναμπέλλα. Αφήστε μας να απολαύσουμε το Ποιητικόν Περιεχόμενο (ολκής): «Κράτα με σφιχτά, / Είμαι δέντρο, άνεμος, τίγρης. / Κεντημένο γεράκι / Στου Ορμούσδ τα μαλλιά, / Πύρινο δηλητήριο / Στο τόξο του Αριμάν…». Αρειμανίως!