[Ιστορίες συνομωσίας] Γιατρέ μου, θα ζήσω;

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης είναι γιατρός (μια μέρα δεν αποκλείεται να γίνει και υπουργός Υγείας) και στον ελεύθερο χρόνο του γράφει ποιήματα. Για να μη λέμε και υπερβολές, δεν είναι ο μόνος γιατρός που ασχολείται με την ποίηση. Η νεοελληνική γραμμματολογία είναι γεμάτη από σπουδαίες περιπτώσεις ποιητών που έβγαζαν τα προς το ζην με το στηθοσκόπιο, τα μαυρόασπρα φιλμς του ακτινολογικού, το σφυράκι του νευρολόγου, το ντιβάνι του ψυχίατρου και το μπλακ εντ ντέκερ του ορθοπεδικού. Σας λέω φύρδην μίγδην κάποια ονόματα. Εσείς κάντε μόνοι σας τις αντιστοιχίες και με την ευκαιρία ανοίξτε και κανά ανθολόγιο: Δ. Π. Παπαδίτσας, Γιώργος Χειμωνάς, Μανώλης Αναγνωστάκης, Μάριος Μαρκίδης, Τάκης Σινόπουλος.

Γιατρός και ποιητής (με την ευρεία έννοια) ήταν και ο αγαπημένος όλων μας Αντόν Τσέχοφ, αλλά και ο αγαπημένος μερικών μερικών, ο παλιόφιλός μας ντε, ο Ράντοβαν Κάρατζιτς, γιατρός στο επάγγελμα υπήρξε κι ελόγου του και αισθαντικός ποιητής. Για να μπερδέψω τα χαρτιά, να χαρεί λίγο κι ο Κασιδιάρης, ένα είδος «καλλιτεχνίας» ασκούσε κι ο Μένγκελε, ο γιατρός – χασάπης του Χίτλερ, στον τρόπο που είχε να λιανίζει ζωντανά σώματα με το νυστέρι του, μπρρρρ.

Και τώρα κουίζ, άρξασθε: Ποιος από τους προαναφερθέντες κλητούς του Ασκληπιού και ορκισμένους του Ιπποκράτη έγραψε το παρακάτω ποίημα;  

Θέλω να ζήσω!
Θέλω να γίνω 67%.

(Σκονάκι: «Κυριακάτικη Αυγή»,
26-12-2010)