[Αποψη] Πληρώνουμε χωρίς να παίρνουμε

Να πληρώσουμε κάτι παραπάνω, δεν λέω. Και από τη νέα φορολογική κλίμακα. Και από το τέλος επιτηδεύματος, που υπολογίζουν να το αυξήσουν γύρω στο 30%.

Και βεβαίως να συνεχίσουμε να πληρώνουμε. Το χαράτσι για τα ακίνητα μέσω λογαριασμών ΔΕΗ. Την έκτακτη εισφορά που τείνει να γίνει εντελώς τακτική.

Και να τα κάνουμε όλα αυτά ενόσω οι μισθοί και οι συντάξεις μας μειώνονται δραματικά. Περίπου στο 25% κατά μέσο όρο, άλλων λιγότερο, άλλων περισσότερο. Για να μη μιλήσουμε για όσους από εμάς έχασαν τις δουλειές τους.

Να τα υποστούμε, ναι, γιατί είμαστε μια χρεοκοπημένη χώρα.

Μήπως όμως, παράλληλα, ήλθε ο καιρός να αρχίσουν να σκέπτονται οι ιθύνοντες – οι Ελληνες βεβαίως, όχι οι τροϊκανοί – με ποιον τρόπο θα μπορέσει να προσφέρει κάτι και το ελληνικό κράτος στους πολίτες του, έναντι αυτών των αφόρητων πλέον βαρών που τους επιβάλλει; Διότι μέχρι στιγμής έχουμε το φαινόμενο να επιδεινώνεται η ποιότητα των προσφερόμενων υπηρεσιών ευθέως ανάλογα με την αύξηση των επιβαρύνσεων. Στις αστικές συγκοινωνίες, για παράδειγμα, όσο αυξάνεται η τιμή του εισιτηρίου τόσο αραιώνουν τα δρομολόγια. Και πάει λέγοντας…

Μέχρι στιγμής, οι εν λόγω ιθύνοντες αρέσκονται να επισημαίνουν ότι στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες οι φορολογικές επιβαρύνσεις είναι ίδιες ή και υψηλότερες από τις δικές μας και, συνεπώς, δεν δικαιούμαστε να διαμαρτυρόμαστε. Δεν μπαίνουν στον κόπο, όμως, να συγκρίνουν τι είδους σχολεία, νοσοκομεία και δρόμους παίρνει π.χ. ο γερμανός φορολογούμενος ως αντάλλαγμα για τους υψηλούς – πράγματι – φόρους που πληρώνει.

Δεν μπορεί, βεβαίως, το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος να γίνει γερμανικό εν μια νυκτί. Αλλά, παράλληλα, δεν δικαιούται να κάνει πως δεν καταλαβαίνει και να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τον φορολογούμενο μόνο ως υποζύγιο και όχι ως πολίτη που πληρώνει για να απολαμβάνει κάποια κοινά αγαθά. Είναι θέμα στοιχειώδους σεβασμού και δικαιοσύνης έναντι αυτών που βάζουν και ξαναβάζουν το χέρι στην τσέπη.