Οι εκλογές ως τέλεια καταιγίδα

Αχ, πού είναι αυτός ο Κώστας Καραμανλής που, σύμφωνα με τους κακεντρεχείς, έβλεπε DVD τις νύχτες στη Ραφήνα να μας πει τη γνώμη του για το έργο. Και πού είναι οι εποχές όπου μπορούσες να είσαι έλληνας πρωθυπουργός και να διασκεδάζεις με ταινίες την πλήξη σου στην ντάτσα σου στη Ραφήνα.

Το φιλμ είναι «Η τέλεια καταιγίδα» και είναι βασισμένο στο best seller βιβλίο του Σεμπάστιαν Γιούνγκερ. Ενα αλιευτικό ξεκινά από τη Νότια Αγγλία και απομακρύνεται στον ωκεανό κυνηγώντας την καλή ψαριά. Βρίσκεται όμως τόσο μακριά που παγιδεύεται στο πέλαγος, καθώς όχι μία ούτε δύο αλλά τρεις θύελλες συγκλίνουν στο ίδιο σημείο. Το καταπίνει ένα μεγάλο μαύρο κύμα.

Δεν είναι ώρες να χαλάει κανείς τα κέφια του Σαμαρά, ωστόσο το μετεωρολογικό δελτίο της ελληνικής πολιτικής καταγράφει ήδη δύο καταιγίδες. Φαίνονται να κινούνται στο ραντάρ προς το πλεούμενο της κυβέρνησης.

Η μία και μεγαλύτερη είναι το φορολογικό νομοσχέδιο. Ο ξένος παράγων θέλει φοροφυγάδες στην κρεμάλα – δεν είναι τυχαία η διεθνής δημοσιότητα για τη λίστα Λαγκάρντ και ας μην έχει αποδειχθεί ότι οι καταθέτες ενέχονται για κάποιο αδίκημα. Ο ξένος παράγων θέλει επίσης έσοδα. Αλλωστε το Μνημόνιο έχει προκαλέσει ύφεση και η ύφεση επηρεάζει με δραματικό τρόπο τις εισπράξεις φόρων. Κάπως έτσι βρίσκεσαι να φορολογείς με 45% τους μισθούς άνω των 26.000, να τιμωρείς αυτούς που κάνουν παιδιά και άλλα φρικιαστικά. Στο Μαξίμου το κατάλαβαν και στέλνουν το υπουργείο Οικονομικών πίσω στον μαυροπίνακα. Αλλά στη Νίκης και στην Καραγεώργη Σερβίας δεν ισχύει το «ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Απλώς δεν βγαίνει αλλιώς το πράγμα.

Η δεύτερη καταιγίδα είναι η εύθραυστη κατάσταση της συμπολίτευσης. Στο ΠΑΣΟΚ θα ισχύσει σε λίγο το «κάν’ το μόνος σου» ή, τέλος πάντων, «κάνε κι εσύ κίνηση μόνος σου». Και στη ΔΗΜΑΡ μπορεί να το έριξαν στα ζεϊμπέκικα, αλλά η στήριξη της οικονομικής πολιτικής παραμένει πεντοζάλης. Αδηλη – λέγε με Ταμήλο – είναι η πραγματική κατάσταση στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ. Οπως συμβαίνει και στο ανοιχτό πέλαγος, η σύγκλιση μιας θύελλας με μια άλλη λειτουργεί πολλαπλασιαστικά. Το Φορολογικό έχει αρχίσει να αποσταθεροποιεί ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, επιταχύνοντας τα διαλυτικά φαινόμενα.

Περιμένουμε την τρίτη καταιγίδα; Η επαναγορά ομολόγων φαίνεται να πηγαίνει συμπαθητικά. Αρα το πακέτο του Eurogroup και η δόση είναι ακόμη στις ράγες. Αν το πράγμα χαλάσει βέβαια, θα είναι αλλιώς, αλλά αυτό δεν συμφέρει τους Ευρωπαίους. Συνεπώς η τρίτη καταιγίδα – παιδί των δύο πρώτων – θα μπορούσαν να είναι οι πρόωρες εκλογές. Στο Μαξίμου τις βλέπουν και σαν απελευθέρωση. Αλλά είναι και κίνηση ρίσκου – κυρίως γιατί τα δείγματα γραφής της κυβέρνησης είναι εντόνως αντιλαϊκά. Οι πρόωρες εκλογές από κυβερνήσεις που ασκούν πολιτική λιτότητας φέρνουν ενίοτε κλάματα. Το κλασικό παράδειγμα είναι η διάλυση της γαλλικής Βουλής το 1997 από τον Ζακ Σιράκ για να πάρει ο δεξιός πρωθυπουργός Αλέν Ζιπέ φρέσκια εντολή. Το αποτέλεσμα ήταν να στείλουν οι ψηφοφόροι στο Ματινιόν – το γαλλικό Μαξίμου – τον Σοσιαλιστή Λιονέλ Ζοσπέν.

Φυσικά, το επιχείρημα είναι ότι οι κάλπες θα συνδυαστούν με ανασύνθεση και, κυρίως, με τη δημιουργία ενός φιλοευρωπαϊκού μετώπου, δηλαδή νέο καράβι και με ορολογία που θα άρεσε στον Σαμαρά «ξύλινα τείχη». Αλλά ο κίνδυνος ενός μεγάλου κόκκινου κύματος σε κοινωνικά θυελλώδες περιβάλλον δεν μπορεί και να αποκλειστεί.