Οι καλοί, οι κακοί και οι άσχημοι

Οι άσχημοι ποδοσφαιριστές έχουν καλύτερη απόδοση στον αγωνιστικό χώρο. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε μελέτη του Πανεπιστημίου του Ντύσελντορφ, υπό τον τίτλο: «Φυσική ελκυστικότητα και ατομική απόδοση» και με επικεφαλής τον κοινωνιολόγο Ούλριχ Ροσάρ. Η έρευνα διεξήχθη τη σεζόν 2007/2008 και συμμετείχαν 483 ποδοσφαιριστές του γερμανικού πρωταθλήματος. Υπό τις εντολές του Ροσάρ, οι παίκτες χωρίστηκαν σε δύο γκρουπ ανάλογα με τη φυσική τους εμφάνιση και στη συνέχεια μελετήθηκε η αγωνιστική συμπεριφορά τους. Στοιχεία που έλαβαν υπόψη κατά τη διάρκεια των αγώνων ήταν τα γκολ που σημείωναν οι παίκτες, η κατοχή της μπάλας και η διεκδίκησή της.

Πρώτος  σε απόδοση στον αγωνιστικό χώρο αναδείχθηκε ο Γάλλος Φρανκ Ριμπερί, ο οποίος στην κατηγορία της φυσικής ελκυστικότητας καταλάμβανε την 480ή θέση ανάμεσα στους 483 που συμμετείχαν στο πρόγραμμα.

«Οποιος είναι ελκυστικός δεν χρειάζεται να κάνει πολλά για να δημιουργήσει θετική εικόνα. Ο παίκτης πιστεύει πως από τη στιγμή που είναι ωραίος δεν πρέπει  να προσπαθεί πολύ», υποστηρίζει ο κοινωνιολόγος Ούλριχ Ροσάρ.

Ο γερμανός επιστήμονας δεν ανέφερε με ποια κριτήρια ορίζεται η φυσική ελκυστικότητα ούτε βέβαια μπόρεσε να δικαιολογήσει πώς ποδοσφαιριστές όπως ο Μπέκαμ, ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Τζέραρντ Πικέ και πολλοί ακόμα μπορούν και συνδυάζουν την ωραία  εξωτερική εμφάνιση με τη διάκριση στους αγωνιστικούς χώρους.

Ανάλογη έρευνα θα διενεργήσει το πανεπιστήμιο του Ντύσελντορφ ανάμεσα στους αθλητές  του χάντμπολ για να διαπιστώσει αν η συμπεριφορά τους αλλάζει στα λιγότερα δημοφιλή αθλήματα όπως και στους χώρους εργασίας.

Αν ο Ροσάρ και οι συνεργάτες του έχουν δίκιο τότε ο Φρανκ Ριμπερί, ο Κάρλος Τέβεζ, ο Μεσούτ Οζίλ και πολλοί ακόμα σταρ του ποδοσφαίρου που η φυσική τους ελκυστικότητα βαθμολογείται χαμηλά θα πρέπει να διεκδικούν καλύτερα συμβόλαια από τις ομάδες τους…