Αρχιτέκτονας του ήχου

Φορούσαν φτερά και πούπουλα – το γκλαμ ροκ ήταν στις δόξες του. Ηταν οι ίδιοι, oι Roxy Music στα 70s, κάτι παραπάνω από το glam, ισορροπώντας σε χοντρά ψηλά τακούνια, πλουμιστά κοστούμια και μεγάλα τραγούδια. Ο,τι ακολούθησε χρωστάει σε αυτούς τη λάμψη, τον ανήσυχο χαρακτήρα και κομμάτια που δεν έγραψε ποτέ κανένας.

Η μηχανή στην ουσία δεν σταμάτησε ποτέ. Απλά και πολύ λογικά η αύρα τους ταξίδεψε πολύ. Κάτω από τη λαμπερή επιγραφή Roxy συναντήθηκαν μουσικές ιδιοφυΐες (καθόλου υπερβολή), δύο από τις οποίες, ο Μπράιαν Φέρι και ο Μπράιαν Ινο, έχουν τώρα καινούργιες δουλειές. Είναι σαν να βλέπεις γνωστά επεισόδια της ιστορίας, και τα «προσεχώς» ταυτόχρονα, σε μεγάλη οθόνη και σε 3D.

Εκείνες τις παλιές, πολύ roxy, ημέρες ο Μπράιν Ινο στεκόταν συχνά σαν παγόνι στα «δεύτερα φωνητικά» και επινοούσε το μέλλον της μουσικής. Ως «επιστήμονας», αρχιτέκτονας του ήχου, σχεδιαστής μουσικών τοπίων, ντιζάινερ εσωτερικών μουσικών χώρων και ο απολύτως ειδικός στις μουσικές πτήσεις («Music For Airports») φρόντισε ώστε το «Lux» να έχει την ίδια μουσική θαλπωρή. Να είναι ακόμη ένα ντελικατέσεν δόλωμα για την «εφαρμογή» που έχει σχεδιάσει ο ίδιος – λέγεται «Bloom» και μέσα από αυτό μπορείς ακολουθώντας τη σχολή Ινο (και τον καλλιτέχνη επίσης) να σχεδιάσεις μουσικά τοπία, που θα σε κάνουν περήφανο, σε smartphones και ταμπλέτες. Χρήσιμα (μουσικά-εικαστικά) πράγματα.

Στο υπέρκομψο «Lux» οι συνθέσεις δεν έχουν χρόνο, αιωρούνται στο εδώ και στο κάπου αλλού, καθώς ο Μπράιαν Ινο σε ξεναγεί στον χώρο. Ολα αυτά στο πρώτο του «σόλο» πόνημα, από το 2005 και το «Another Day On Earth». Εβδομήντα πέντε πλούσια λεπτά χωρισμένα σε τέσσερα μέρη, με πλήκτρα, έγχορδα και πνευστά κινηματογραφικής γραφής. Η μουσική μετουσιώνεται στην ατμόσφαιρα που σε περιβάλλει και με τον τρόπο της σε καλεί να επιστρέψεις εκεί. Πίνακας ιμπρεσιονιστικός, φλογερός και απόμακρος. Για τον Μπράιαν Ινο είναι απλώς δουλειά της ημέρας και δείγμα δικής του αρχιτεκτονικής.