Μονόπρακτα της μοναξιάς

Στο μόλις δεύτερο έργο που έγραψε για το θέατρο ο Ιταλός Αντόνιο Ταμπούκι (1943 -2012), δύο μονόπρακτα που εκδόθηκαν μαζί και έχουν αμφότερα θέμα τους την ανθρώπινη μοναξιά, πρωταγωνιστής είναι ένας ηθοποιός που υποδύεται τον εξαιρετικό πορτογάλο ποιητή Φερνάντο Πεσόα, ο οποίος σε όλη του τη ζωή υποδυόταν κάποιον άλλον. Ο ηθοποιός-Πεσόα βρίσκεται μόνος του στη σκηνή και φαντασιώνεται πως συνομιλεί στο τηλέφωνο με έναν άλλον Ιταλό, συγγραφέα θεατρικό και ανανεωτή της τέχνης τής υποκριτικής κατά τον 20ό αιώνα, τον Λουίτζι Πιραντέλλο. Οι δύο λογοτέχνες δεν συναντήθηκαν ποτέ κατά τη διάρκεια των σχεδόν παράλληλων ζωών τους. Με δεδομένο όμως ότι η λογοτεχνία πολύ συχνά, έλεγε ο ίδιος ο Ταμπούκι, μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, ακόμα και να οδηγήσει δύο υπαρκτά πρόσωπα σε ανύπαρκτες συναντήσεις, σε τούτο το έργο, ο Πιραντέλλο μετατρέπεται σε αντικείμενο λατρείας – ο διάσημος ιταλός συγγραφέας με τον οποίο όλοι οι επαρχιώτες Πορτογάλοι επιδιώκουν να συναντηθούν και να φωτογραφισθούν. «Ο Πιραντέλλο λειτουργεί περίπου ως καθρέπτης που αντιστρέφει τα είδωλα» σημειώνει ο Ανταίος Χρυσοστομίδης στον πρόλογό του «και τελικά δίνει την εικόνα που ο καθένας μας θέλει να δει». Ο Πεσόα ίσως να είναι ο καθένας μας.