Καχυποψία και πολύ τσίπουρο

Αν το να εντοπίσει κάποιος τα ίχνη μιας μεθοριακής γραμμής που σβήστηκε σε μία νύχτα δεν είναι εύκολη υπόθεση, η τύχη, η κουβέντα, αλλά και το τσίπουρο αναδείχθηκαν πολύτιμοι βοηθοί στη διαδρομή του 55χρονου φωτογράφου. «Πολλές φορές οι ντόπιοι με αντιμετώπιζαν με καχυποψία. Μου έδιναν πληροφορίες υπό τον όρο ότι θα με συνοδεύσουν, πιστεύοντας ότι ψάχνω κάποιον κρυμμένο θησαυρό» λέει ο Γιάννης Σκουλάς. «Ορισμένοι πίστευαν ότι ήμουν ξένος δάκτυλος και πως η έρευνά μου είχε σκοπό να αλλάξουν τα σύνορα της Ελλάδας, ενώ άλλοι χρειάζονταν αρκετά καραφάκια τσίπουρο μέχρι να αποφασίσουν να μου δείξουν τον δρόμο». Δεν έχει όμως μόνο δυσκολίες να θυμηθεί από την τετράχρονη περιπέτειά του (2008-2012). «Πώς να ξεχάσω τον μπάρμπα Γιώργο από την Αγρελιά με τη μουστάκα του και το τσιγάρο. Μόλις του εξήγησα τι έψαχνα, πήρε τη μαγκούρα του, θρονιάστηκε στο κάθισμα και μου λέει “εγώ θα σου τα δείξω όλα, βάλε μπροστά νεαρέ!”. Επιστρέψαμε ύστερα από πέντε ώρες. Στην κυρά του είπε ότι είχε βγει για μια μπιρίμπα…».