λεξικό

Το ποδοσφαιρικό κλισέ χαρακτηρίζει κάποια διαιτητικά λάθη ως «ανθρώπινα». Οχι βεβαίως σε αντιδιαστολή με τα μη ανθρώπινα – δηλαδή τα βοδινά, τα χοιρινά ή τα πρόβεια – αλλά με τα μη λάθη. Με τα «λάθη» που γίνονται εσκεμμένα. Στην περίπτωση τού «Χασάπη των Χανίων» Αρετόπουλου και του βοηθού του, άντε να βρεις άκρη. Από τη μία, το να σηκώνεις σημαιάκι για οφσάιντ που φαίνεται και από αεροφωτογραφία ότι δεν είναι, ανθρώπινο λάθος δεν το λες. Ούτε το να σφυρίζεις πέναλτι σε αμυντικό που πάει να βγει από τη φάση. Από την άλλη, για την Εγκληματολογία φόνος χωρίς κίνητρο δεν υπάρχει. Και γιατί ένας διαιτητής να σφάξει μια ομάδα έτσι απροκάλυπτα, σε ένα ματς που ουσιαστικά παιζόταν μόνο η υστεροφημία του Φερέιρα; Αθώος λόγω αμφιβολιών, λοιπόν. Αλλά ακόμη κι αν πιστέψουμε ότι «σφύριξε ό,τι είδε», το ότι είδε ό,τι σφύριξε είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα. Που σε κανονικές Ομοσπονδίες όπου δεν κάνουν κουμάντο οι «βλαχοπρόεδροι» των Ενώσεων, αρκεί για να σε στείλει σπίτι σου.