Καλές ιδέες στη θεωρία αλλά κακές στην πράξη

Σε κάποιες περιπτώσεις ακόμη και καλές ιδέες αποδείχθηκαν αναποτελεσματικές. Επί των ημερών του Στέφανου Μάνου λανσαρίστηκε ως καινοτομία κατά των φοροφυγάδων η υποχρέωση να αναγράφονται στη φορολογική δήλωση οι δαπάνες μέσω πιστωτικής κάρτας. Το μέτρο πέρασε από διάφορες φάσεις, αποσύρθηκε και επανήλθε, και σήμερα ισχύει ως τεκμήριο. Αλλά η απόδοσή του δεν είναι σπουδαία καθόσον πολλοί φορολογούμενοι απλώς δεν δηλώνουν αυτές τις δαπάνες και η Εφορία δεν έχει τρόπο να τους ελέγξει όλους.

Σε άλλες περιπτώσεις η κακή εκτίμηση για την υποδοχή ενός μέτρου από τους ενδιαφερομένους έχει δυσάρεστες συνέπειες στη δεύτερη φάση της εφαρμογής του. Οπως συνέβη επί των ημερών του Γιώργου Αλογοσκούφη, όταν η φορολόγηση κληρονομιών και γονικών παροχών ορίστηκε μόλις στο 1% και χωρίς κλιμάκωση. Την επομένη οι κάτοχοι μεγάλων περιουσιών έσπευσαν να τις μεταβιβάσουν και το Δημόσιο έχασε μελλοντικά έσοδα.

Ανάλογες αποτυχίες σημειώθηκαν και στις προσπάθειες να αναδιοργανωθεί ο φορολογικός μηχανισμός. Ο Νίκος Χριστοδουλάκης, π.χ., είχε την ιδέα της «μιας στάσης» και δημιούργησε τα Τοπικά και Περιφερειακά Ελεγκτικά Κέντρα. Λειτούργησε ένα στην Καλλιθέα και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν. Ακόμη και το μέτρο των συνένωσης των εφοριών καρκινοβατεί. Αρχικά ανακοινώθηκε η μείωσή τους από τις 300 σε 90 σε όλη τη χώρα, εν συνεχεία αυξήθηκαν σε 120, και τώρα αναμένεται να κλείσει ο κύκλος των συγχωνεύσεων στις αρχές του επόμενου έτους, για να προκύψει ο τελικός αριθμός τους. Οπως για πολλούς καρκινοβατούν και τα σχέδια για πλήρη αξιοποίηση της σύγχρονης τεχνολογίας μέσω του Τaxis.