«Κορίτσι με τα φοβισμένα μάτια / κορίτσι με τα παγωμένα χέρια / άμα τελειώσει ο πόλεμος / μη με ξεχάσεις. Στο λατομείο ν’ αγαπηθούμε / στις κάμαρες των αερίων / στη σκάλα, στα πολυβολεία».
Φέρτε την εικόνα στο μυαλό σας: Ανδρες από τη μια, γυναίκες από την άλλη, λιπόσαρκα κορμιά, με ριγωτά, ξεθωριασμένα, χιλιοφορεμένα ρούχα του κάτεργου, να στέκονται αντικριστά, σιωπηλά, χωρίς να μπορούν να πλησιάσουν μεταξύ τους. «Αυτό το σιωπηλό αλληλοκοίταγμα που περνούσε δύο φράχτες από συρματόπλεγμα δεν είχε ανάγκη από μιλιά. Ηταν οι ώρες του έρωτα στο Μαουτχάουζεν», είχε γράψει ο θεμελιωτής του νεοελληνικού θεάτρου Ιάκωβος Καμπανέλλης.
Και θα είναι μία από τις πολλές εικόνες στο εγχείρημα του Θέμη Μουμουλίδη, που θα μετατρέψει σε στρατόπεδο εξόντωσης για πέντε βράδια του Δεκεμβρίου τη σκηνή του θεάτρου Μπάντμιντον, προκειμένου με 30 ηθοποιούς και 25μελή ορχήστρα (με μαέστρο τον Μίλτο Λογιάδη) να ανεβάσει ως θεατρικό έργο τη φρίκη που έζησε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης ως κρατούμενος (1942-1945) στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν.
Μια πιστή μεταφορά του αφηγηματικού έργου θα ήταν από πολύ δύσκολη έως αδύνατη, εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης, ο οποίος επέλεξε να κάνει σκηνική μεταφορά στιγμών του βιβλίου, που θα διέπονται από συνέχεια και συνέπεια.
Η διήγηση γίνεται σε δύο χρόνους, καθώς ο αφηγητής –τον ρόλο θα κρατά ο Στέλιος Μάινας –αναφέρεται εναλλάξ στη ζωή στο απελευθερωμένο πλέον στρατόπεδο και στη ζωή κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας. Η αφήγηση, συνταρακτικά απλή και ανθρώπινη, παρέχει πληροφορίες για τις θηριωδίες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ρίχνει φως και σε μία πιο άγνωστη πτυχή του δράματος: στην επανάκτηση της ζωής από τους επιζήσαντες μέσα από την περιγραφή της ψυχολογικής τους κατάστασης τις πρώτες ημέρες της απελευθέρωσής τους.
Ο σπόρος της ιδέας για τη θεατρική μεταφορά ήρθε από τον σκηνοθέτη σε μια από τις κατ’ ιδίαν συζητήσεις με τον συγγραφέα, με τον οποίο, όπως λέει ο Θέμης Μουμουλίδης, τους συνέδεε ξεχωριστή φιλία. Και φαίνεται ότι ήταν επιθυμία και του ίδιου του Καμπανέλλη, διότι «μετά τον θάνατό του η Κατερίνα, η κόρη του, μου ζήτησε να ανακινήσω το θέμα».
Σχόλια
