Ο παλιός είναι αλλιώς

Ναι, ζούμε την εποχή που τα νιάτα ξεχωρίζουν και παίρνουν τις ευκαιρίες που τους αξίζουν. Εχουν τη δυνατότητα να προχωρήσουν, να αξιοποιήσουν την κρίση και να βγουν μπροστά, κερδίζοντας μερίδιο σε φήμη και δημοσιότητα.

Ωστόσο, υπάρχουν και τα «βαριά χαρτιά» στο πρωτάθλημα, ποδοσφαιριστές με όνομα καλό, που έρχονται ξανά στην επιφάνεια. Αρνούνται να παραδώσουν τα σκήπτρα και πείθουν πως η μπογιά τους περνάει ακόμη.

Εδώ, ασφαλώς ξεχωριστή περίπτωση είναι ο Δημήτρης Παπαδόπουλος. Πρώην διεθνής, πρώην πρωταθλητής με τον ΠΑΟ και πρώην κάτοχος ευρωπαϊκής κούπας με τη φανέλα της εθνικής ομάδας. Αλλά ο Παπ, στα 31 του χρόνια, αρνείται πεισματικά να βγει στη σύνταξη. Ο Πανθρακικός μοιάζει με εφαλτήριο (νέας) καριέρας για τον Παπαδόπουλο. Στα 31 του χρόνια θυμίζει πως έχει το χάρισμα του γκολ, βρίσκει δίχτυα εύκολα και ήδη μετρά έξι επιτυχίες προσωπικές και βρίσκεται στην τρίτη θέση του πίνακα των σκόρερ. Διόλου άσχημα για ένα παιδί που γεννήθηκε στα βάθη της Ρωσίας, ήρθε στην Ελλάδα στα 18 του και στα 20 πήρε τον δρόμο για την ξενιτιά και την Μπέρνλι. Επέστρεψε και με τον Παναθηναϊκό εκτοξεύτηκε, κατακτώντας το νταμπλ! Εβαλε φρένο στην κυριαρχία του Ολυμπιακού, αλλά μετά το γύρισμα της μοίρας τον έφερε σε πτωτική πορεία. Γυρολόγος ολκής, από τη Λέτσε και την Ντιναμό Ζάγκρεμπ στη Θέλτα και στη Λιβαδειά. Παντού αόρατος. Τώρα, όμως, στην Κομοτηνή, βρήκε τον εαυτό του. Θέλει να παίξει ακόμη τρία-τέσσερα χρόνια, επιβεβαιώνει τα προσόντα του και οδηγεί τον Πανθρακικό σε ασφαλή μονοπάτια. Ενας έμπειρος παίκτης, κοντά στην ομάδα των μπαρουτοκαπνισμένων που συγκροτούν σε αυτό το πρωτάθλημα και ο Λαζαρίδης (Ατρόμητος), ο Αναστασόπουλος (Κέρκυρα), ο Φωτάκης (ΠΑΟΚ), ο Πάντος (ΠΑΣ Γιάννινα). Λίγοι, αλλά καλοί. Κρατούν ψηλά τη σημαία των «τιμημένων ποδοσφαιρικών γηρατειών». Θέλουν και μπορούν να μείνουν στην επικαιρότητα.