[Προβολείς] Ενα μοβ μπουκέτο

Λένε πως η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Σύμφωνοι, αλλά όχι κι έτσι. Ο μικρός βουλευτής μίλησε και για μια βδομάδα η Ελλάδα ολόκληρη μετεβλήθη σε χώρα ανέμελων μπανιστηρτζήδων. Από την εποχή του Ερμή του Πραξιτέλη είχε να δει τέτοια χαρά στα σηραγγώδη σκέλια του, το πέος το ελληνικόν. Το έξω γεννητικό όργανο του άρρενος σαν να αναβαθμίστηκε τελευταία, σαν να άλλαξε ξαφνικά όροφο κι από τα ανήλιαγα υπόγεια του περίνεου (εκεί όπου τον όρισε η εργονομία της φύσης) μετακόμισε στο ρετιρέ, ψηλά πάνω στον εγκέφαλο. Ετσι όπως διεξάγεται ο δημόσιος διάλογος, προσωπικά δεν πρόκειται να εκπλαγώ ακόμη κι αν το δω να τους βγαίνει από τη μύτη σαν ινδικό σκουλαρίκι.

Εκείνο που εξακολουθεί να με εκπλήσσει, να με πονά και να με βαραίνει είναι η βαριά σιωπή των γυναικών βουλευτών. Αν όχι όλων, της Αριστεράς και της κοινωνικής προόδου πάντως, οπωσδήποτε. Πώς στο καλό βολεύονται μέσα στην τόση αποφορά και βαρβατίλα και πού ακριβώς παράτησαν τα διεκδικητικά πανό και τις μοβ φεμινιστικές γροθιές τους, εκείνα που τις έκαναν κάποτε νοματαίους; Στο κάτω κάτω μαζί τα χτίσαμε αυτά τα μαγαζιά. Ξέρω, ξέρω, μεγάλωσες, σοβάρεψες, έβγαλες ουρά και προβοσκίδα, κρύφτηκες πίσω από μια εφημερίδα – πίσω από μια νέα ατζέντα, πίσω από νέες προτεραιότητες και unisex κομματικά κατεπείγοντα. Στου Μεϊμαράκη φούσκωσε αλλά στου Τατσόπουλου ξεχείλισε. Αυτή τη φορά σε περιμένω στη γωνία με ένα μοβ μπουκέτο.