Η κρίση που δικαιώνει τον Δαρβίνο
Θα μπορούσε αναπολεί το ευτυχισμένο παρελθόν του ή να ανησυχεί για το αβέβαιο μέλλον του, καθώς ενδέχεται να υποφέρει και αυτός από την κρίση της μέσης ηλικίας
Κατά πάσα πιθανότητα δεν σκέφτονται τι έκαναν και τι δεν έκαναν έως τότε στη ζωή τους, σίγουρα δεν αναπολούν το παρελθόν τους και ούτε προβληματίζονται ιδιαίτερα αναφορικά με το πώς θα εξελιχθούν στο μέλλον αλλά, παρ’ όλα αυτά, αποτελεί γεγονός, ισχυρίζονται επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, πως οι Μεγάλοι Πίθηκοι (Great Apes) προσβάλλονται και αυτοί από την κρίση της μέσης ηλικίας.
Σύμφωνα με την πρόσφατη έρευνα, οι Μεγάλοι Πίθηκοι (χιμπαντζήδες και ουραγκοτάγκοι) είναι χαρούμενοι, σχεδόν ευτυχισμένοι, όταν είναι νέοι. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της 2ης δεκαετίας της ζωής τους και των πρώτων της 3ης δεκαετίας – περίοδος αντίστοιχη με την ηλικία 45-55 στους ανθρώπους – μελαγχολούν και καταθλίβονται. Καθώς όμως τα χρόνια περνούν, ανακτούν τη χαμένη τους όρεξη για τη ζωή και αρχίζουν ξανά να την απολαμβάνουν. Με αυτή την τάση των Μεγάλων Πιθήκων να παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με την αντίστοιχη των ανθρώπων, η έρευνα η οποία δημοσιεύθηκε στα πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ παρουσιάζει και μελετά την πιθανότητα να αποτελεί η δική μας «κρίση της μέσης ηλικίας» τμήμα ενός βαθύτερου εξελικτικού μηχανισμού.
«Γνωρίζω για την καμπή που παρουσιάζουν οι άνθρωποι στη διάθεσή τους σε συνάρτηση με την ηλικία τους. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 χρόνων όλοι υποθέταμε πως πρόκειται για ένα φαινόμενο το οποίο εξηγείται από τις κοινωνικές επιστήμες αλλά τώρα φαίνεται πως μπορεί να γίνει κατανοητό μέσω της επιστήμης της Βιολογίας», δήλωσε ο Αντριου Οσβαλντ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γουόρικ και ένας από τους συντάκτες της έρευνας. Και αυτό που αποκαλούμε εμείς οι άνθρωποι «κρίση» ενδέχεται να είναι μια «προειδοποίηση» εξελικτικής προέλευσης. «Είναι πιθανόν η εξέλιξη να ανέπτυξε μέσα μας τη συγκεκριμένη ροπή έτσι ώστε να είμαστε περισσότερο απαιτητικοί για το υπόλοιπο της ζωής μας» προσδιόρισε ο Οσβαλντ, ενώ ένας άλλος από τους συντάκτες, ο Αλεξ Βάις από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, έθεσε το ζήτημα ως εξής: «Ισως να πρέπει οι άνθρωποι να σκέφτονται την “κρίση της μέσης ηλικίας” όχι σαν κάτι το φρικτό αλλά ως κάτι έμφυτο στα γονίδιά μας και στο σώμα μας, το οποίο μας λέει πως τώρα είναι η ώρα να βάλουμε τα δυνατά μας και να κάνουμε τη διαφορά, καταφέρνοντας πράγματι να βελτιώσουμε τις ζωές μας».