e-mail

Αφρικανική χώρα με λευκούς ιθαγενείς

Αγαπητή Φοίβη,

Σε ποια χώρα ζούμε; Ούτε υποσαχάρια, εκτός αν ισχύει ο χαρακτηρισμός του ανεπανάληπτου Χάρρυ Κλυνν, εδώ και πολλά χρόνια, πως είμαστε «η μόνη αφρικανική χώρα με λευκούς ιθαγενείς». Κάθε ημέρα και μια αθλιότητα αναδύεται στην επιφάνεια, όπως οι βρωμιές σε γαλήνια θάλασσα.
Ο ελληναράς συνδικαλιστής που μπούκαρε στο γραφείο των εργαζομένων γυναικών, ωρυόμενος και απειλώντας επειδή δεν απεργούσαν. Αν συμμετείχε στην απεργία της Αθήνας, όταν στο καιγόμενο, από ρίψη μολότοφ, κτίριο της Marfin έκαψαν τέσσερις ψυχές – τρία παιδιά, η κοπέλα έγκυος στο πρώτο της παιδί – ο ελληναράς συνδικαλιστής, ίσως κραύγαζε παρέα με μερικούς υπανθρώπους: «Αφήστε τους να καούν αφού εργάζονται».
Ο υφυπουργός Εργασίας της Γερμανίας έκανε τη γνωστή δήλωση, ότι τις εργασίες για τις οποίες απασχολούνται στη χώρα του 1.000 άτομα, εδώ τις κάνουν 3.000. Και θυμήθηκα την εποχή των παχιών αγελάδων, όταν το δημοτικό συνεργείο αποκατάστασης της διαρροής στο δίκτυο ύδρευσης αποτελούσε ομάδα από τέσσερις τουλάχιστον «εργαζομένους». Ο ένας, μάλλον ο ειδικός, κατέβαινε στο φρεάτιο για την επισκευή, ενώ οι υπόλοιποι γύρω από το φρεάτιο παρακολουθούσαν τη χειρουργική επέμβαση «αγωνιώντας», συζητώντας και καπνίζοντας.
«Εργαζόμενος» στον Τομέα Κήπων και Δεντροστοιχιών, με 7ωρη απασχόληση, καμάρωνε ότι παρουσιαζόταν το πρωί στις 8 και έφευγε στις 10 να πάει για φραπέ συνοδεία τσιγάρου.
Ο έγκριτος και εύστοχος δημοσιογράφος Γιάννης Μαρίνος – που λέει τα σύκα, σύκα και τη σκάφη, σκάφη – έγραψε προ ετών, όταν ως ευρωβουλευτής προσκλήθηκε να επισκεφτεί τη ΔΕΗ Σουηδίας. Κατά την είσοδό του στο Κέντρο Ελέγχου Διανομής, με τα ογκώδη και πολύπλοκα μηχανήματα, συνοδεία του γενικού διευθυντή, ο τελευταίος έβαλε τις φωνές γιατί στον χώρο βρίσκονταν δύο άτομα ελεγκτές αντί ενός, σύμφωνα με τον κανονισμό. Η εξήγηση που δόθηκε ήταν ότι τη στιγμή εκείνη γινόταν αλλαγή βάρδιας.
Αν συνέβαινε εδώ, ο μέγας εργατοπατέρας της ΔΕΗ κ. Φωτόπουλος θα ζητούσε την παραίτηση του διευθυντή, ίσως στάση εργασίας, ακόμη και κατάληψη, για προσβολή του εργαζομένου.

Με αυτά και άπειρα άλλα, ων ουκ έστιν αριθμός, μας έφτασαν οι κυβερνώντες – για να μαζεύουν ψηφαλάκια και να κονομάνε από τις μίζες – σ’ αυτό το χάλι.
Και μετά μας φταίνε ο Φούχτελ και ο πρόξενος της Γερμανίας.

Γιώργος Π. Χρονόπουλος, Πάτρα

Τα ‘χει πει έμμετρα, αγαπητέ Γιώργο, ο Λουδίας: «Ρουφιάνος μια ζωή, τη μαγιά τη χαλάει / και βρίζει τη διεύθυνση που τα κονομάει. / Τα αφτιά έχει σαν κεραίες για την είδηση της μέρας. / Και συνδικαλιστής και εργατοπατέρας». Ελληνικότατο και περιεκτικότατο!

«Τα γουρουνάκια γίναν’ γουρούνια…»

Αγαπητή Φοίβη,

Κατά καιρούς σε διάφορες χώρες σημαντική πλουτοπαραγωγική πηγή υπήρξε η εξαγωγή προϊόντων διασκέδασης, γενικώς. Οι ταινίες της Μπριζίτ Μπαρντό π.χ. ήταν πριν από δεκαετίες το υπ’ αριθμόν ένα εξαγώγιμο προϊόν της Γαλλίας, καθώς έλεγαν τότε. Ομοίως οι δίσκοι των Beatles για την Αγγλία. Τα δακρύβρεχτα μελό της Ναργκίς για την Ινδία κ.ο.κ.

Εμείς σήμερα, στη γενική ξεραΐλα της κρίσης, πέραν από αυτό που απέμεινε από την πάλαι ποτέ κραταιά βιομηχανία του τουρισμού, διαθέτουμε μια τέτοια πηγή τελείως αναξιοποίητη και ανεκμετάλλευτη. Εχουμε το καλύτερο τσίρκο του κόσμου. Με όσα παρακολουθήσαμε λίαν εσχάτως, ουδεμία περί τούτου μπορεί να υπάρξει αμφισβήτηση.

Στον 300μελή θίασό του θητεύουν σαλτιμπάγκοι, κλόουν και κυβιστήρες εκ των κορυφαίων του πλανήτη. Το Medrano, αυτό της Μόσχας και άλλα διάσημα του είδους θα έκαναν το παν να τους εντάξουν στο δυναμικό τους. Με συμβόλαια που θα ζήλευε και ο Μέσι.

Εμείς όμως δεν θα τους δώσουμε μεταγραφή. Αυτό μας έλειπε. Θα τους κρατήσουμε στο Εθνικό Τσίρκο. Το οποίο, προτείνω, να αρχίσει αμέσως περιοδείες ανά την υφήλιο (προετοιμασίες και πρόβες δεν χρειάζονται, καθώς είδαμε, είναι σε πλήρη φόρμα), δίνοντας παραστάσεις στις μεγαλύτερες πόλεις. Ιδίως των χωρών που κατέχουν μεγάλο ποσοστό ομολόγων του δημόσιου χρέους. Με εισιτήριο πανάκριβο λόγω του θεάματος – ακροάματος που θα προσφέρει. Είμαι σίγουρος ότι, παρά το ύψος του, στα εκδοτήρια θα γίνεται συνωστισμός. Τέτοιος, που θα ζήλευε και εκείνος στο λιμάνι της Σμύρνης το 1922…
Τα χρήματα των εισπράξεων να διατίθενται για την επαναγορά των ομολόγων του χρέους μέχρι να έρθει στα συγκαλά του. Μπας και γλιτώσουμε από Μνημόνια, τρόικες, χαράτσια, περικοπές και άλλα συναφή επαχθή και απεχθή. Είναι ό,τι καλύτερο και ίσως το μόνο που μπορεί να κάνει ο θλιβερός θίασος για τη χώρα, ως οφειλή και αντιστάθμισμα για όσα έπραξε και διέπραξε εις βάρος της.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, πάντοτε με εκτίμηση, Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη

«Στο καφενείον “Η Ελλάς” ο σαλτιμπάγκος πουλά τα νούμερα φτηνά», κατά τους Κ.Χ. Μύρη – Γιάννη Μαρκόπουλο, αγαπητέ Νίκο. Ή, κατά τους νεότερους Μπλε, «Επτά οι νάνοι κι εγώ στον πάγκο / να παριστάνω τον σαλτιμπάγκο. / Μαύρη Χιονάτη αλλού κοιτάζει, / το παραμύθι έχει αλλάξει. / Στρίβω πιο πέρα να βρω Αλίκη, / άδεια η χώρα, το θαύμα λείπει. / Τα γουρουνάκια γίναν’ γουρούνια / κι αντί για τρία είναι μιλούνια».