«Γιατί στην Ελλάδα, κύριε καθηγητά;»

Σειρά προσωπικοτήτων, από διακεκριμένους ομογενείς επιστήμονες σε ξένα πανεπιστήμια μέχρι αλλοδαπούς πανεπιστημιακούς που ενδιαφέρονται για την Ελλάδα,  καταθέτουν υποψηφιότητες για να συμμετάσχουν στα νέα Συμβούλια Διοίκησης των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ της χώρας.
Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι ως «συστατική επιστολή» έχουν απλώς το βιογραφικό τους, διά της παρουσίας τους και μόνο περιθωριοποιούν τις αντιδράσεις και αναδεικνύουν το γραφικό στοιχείο στις – απονενοημένες – καταλήψεις των αιθουσών όπου γίνονται ψηφοφορίες και υπολογιστικών κέντρων στα ΑΕΙ, από τη μειοψηφία όσων αντιδρούν.
Ονόματα όπως του ελληνιστή καθηγητή του Κέμπριτζ Ρίτσαρντ Χάντερ, προέδρου πλέον του Συμβουλίου Διοίκησης του ΑΠΘ, ή του Γ. Κορφιάτη, αντιπροέδρου του αμερικανικού Stevens Institute of Technology, καταδεικνύουν ότι οι αντιδράσεις είχαν απλώς στόχο να εμποδίσουν την αριστεία να αναδειχθεί στις διοικήσεις των πανεπιστημίων μας, χρησιμοποιώντας ρητορική με φιοριτούρες δημοκρατίας ώστε να «ζαχαρώσουν» την πράξη. Και δεν είναι, βεβαίως, μόνο αυτά τα ονόματα.
Στο ΤΕΙ της Πάτρας ως υποψήφια μέλη του Συμβουλίου βλέπει κανείς ονόματα όπως του Κώστα Βατσκαλή που έγινε  «υπερυπουργός» στην Αυστραλία, του ινδού κοσμήτορα στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια των ΗΠΑ Ράνγκαν Νάντα, του Κρις Χριστόπουλου από το Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ, του Διονύση Διονυσίου, καθηγητή του Πανεπιστημίου του Σινσινάτι των ΗΠΑ κ.ά.
Στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο υποβλήθηκαν 19 υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων του Ιωάννη Τσιτσικλή από το διάσημο MIT και του  Γεώργιου-Στυλιανού Πρεβελάκη από τη Σορβόννη.