Ο ρατσισμός…

… εναντίον των λευκών είναι πλέον ένα φαινόμενο της γαλλικής ζωής. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξε πριν από λίγες εβδομάδες η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Διεθνής Ενωση κατά του Ρατσισμού και του Αντισημιτισμού. Βάσει των στοιχείων της οργάνωσης, το φαινόμενο δεν αφορά συγκεκριμένες διακρίσεις όπως αυτές που αντιμετωπίζουν οι Αραβες ή οι μαύροι, «υφίσταται όμως και δεν υπάρχουν ταμπού ή δισταγμοί στο να ειπωθεί δημόσια». «Σήμερα», έγραψε ο Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ, κοινωνιολόγος και ιστορικός, «οι λεγόμενοι αδύναμοι λευκοί είναι τα βασικά θύματα των λεγόμενων αδύναμων μη λευκών». Η απόρριψη των λευκών είναι αποτέλεσμα της ισλαμιστικής προπαγάνδας, η οποία πολεμά την ενσωμάτωση των μουσουλμάνων.

Η πλειονότητα…

… των λευκών στη Γαλλία προφανώς και δεν βρίσκεται υπό πολιορκία. Οι μουσουλμάνοι (περίπου πέντε εκατομμύρια άνθρωποι) είναι αυτοί που εξακολουθούν να έρχονται αντιμέτωποι με διάφορα είδη προκατάληψης και απόρριψης. Σε κάθε περίπτωση, η αντιρατσιστική ένωση δίνει μεγαλύτερη ουσία σε έναν έντονο ανταγωνισμό στην καρδιά της γαλλικής κοινωνίας, ο οποίος έχει τις ρίζες του στις χρόνιες αποτυχημένες προσπάθειες ενσωμάτωσης. Καθώς επίσης και σε αυτό που μεγάλο κομμάτι της γαλλικής κοινωνίας αντιμετωπίζει ως απροθυμία των μουσουλμάνων να προσαρμοστούν στους νόμους, στο ντύσιμο και στον τρόπο ζωής της πλειονότητας. Ερευνα της εταιρείας δημοσκοπήσεων Ifop επιβεβαιώνει την ύπαρξη αυτού του ανταγωνισμού. Σύμφωνα με τα ευρήματα, το 60% των Γάλλων θεωρεί ότι «η επιρροή και η εμφάνιση του Ισλάμ» είναι υπερβολικά μεγάλες, ενώ το 68% πιστεύει ότι η μη ενσωμάτωση των μουσουλμάνων είναι δικό τους λάθος και ότι η άρνηση των δυτικών αξιών, ο φανατισμός και το προσκύνημα είναι οι λέξεις που ανταποκρίνονται καλύτερα στην ιδέα που έχουν για το Ισλάμ. Με πιθανό το ενδεχόμενο της ύφεσης και φόντο τις υποθέσεις δολοφονιών και δολοπλοκιών που φέρονται να έχουν διαπράξει μουσουλμάνοι εξτρεμιστές, τα ποσοστά ισοδυναμούν με βαθιά θλίψη και ένταση.

Και η ύφεση…

… και ο μουσουλμανικός εξτρεμισμός τροφοδοτούνται από την ανικανότητα των κυβερνήσεων να αντιμετωπίσουν δραστικά τον ρόλο των μουσουλμάνων στη Γαλλία. Αφενός γιατί κανένας γάλλος πρόεδρος δεν έχει θέσει ως προτεραιότητα τις μαζικές επενδύσεις. Και αφετέρου γιατί κανένας ηγέτης δεν επιχείρησε να επιβάλει συγκεκριμένα μέτρα για την αφομοίωση των μουσουλμάνων. Δεν πρόκειται για αόριστες πολιτικές, μακριά από τις γαλλικές αντιλήψεις. Απεναντίας, ανταποκρίνονται στον λαϊκό χαρακτήρα της γαλλικής δημοκρατίας, η οποία υπόσχεται την ανεξιθρησκία, αλλά παράλληλα απαιτεί την πλήρη απουσία της θρησκείας από τις δραστηριότητες του κράτους.

Πραγματική αλλαγή…

… όμως για τη γαλλική πολιτική θα σήμαινε να μπουν στη φαρέτρα τα ασήμαντα βέλη Αριστεράς – Δεξιάς και να γίνουν βήματα προς μια νέα κατεύθυνση. Πώς; Με τη δημιουργία μιας – σχεδόν υπερφυσικής – εθνικής συμμαχίας σοσιαλιστών και συντηρητικών.