[Ενστάσεις] Σαν βγεις στον πηγαιμό για Κουτσοχέρα

^«Κατέθεσα ερώτηση στη Βουλή για τον δρόμο στην Κουτσοχέρα, τη Χαριά και το Αρβανίτι». Το ανακοινωθέν, κοφτό και λιτό, αναρτήθηκε χθες το απόγευμα στο facebook, στη σελίδα της βουλευτού Ηλείας της ΝΔ Διονυσίας – Θεοδώρας Αυγερινοπούλου. Συγκλονίστηκα. Πόσο σθένος πρέπει να έχει μια εκπρόσωπος του έθνους για να αφήσει τις «μεγάλες αφηγήσεις» της πολιτικής ζωής του τόπου και να ασχοληθεί με την ταπεινή περιφέρειά της.

Μεγάλο. Αλλωστε, το απέδειξε στη σύντομη αλλά μεστή συμβάντων πολιτική καριέρα της, που μόλις την περασμένη εβδομάδα σφραγίστηκε με μια μνημειώδη αγόρευση στη Βουλή, στην οποία εξηγήθηκε με το παραπάνω γιατί πρέπει να υπερψηφισθούν τα μέτρα του τρίτου Μνημονίου, προκειμένου να βγούμε πλησίστιοι στη λεωφόρο της ανάπτυξης – εξαιτίας της οποίας προσωπικώς την ξεχώρισα.

Το γεγονός ότι, λίγους μήνες πριν, δήλωνε γεμάτη σιγουριά ότι το κόμμα της δεν μπορεί να συγκυβερνήσει «με ανθρώπους που είχαν ατζέντα εξυπηρέτησης αλλότριων συμφερόντων», εννοώντας καταφανώς τους πασόκους, που έλεγαν περίπου ό,τι λέει εκείνη τώρα, ήταν προφανώς ένας αναγκαίος ελιγμός. Η αναγκαία υποτίμηση του μερικού είναι αναπόφευκτη, διότι ως γνωστόν προέχει το όλον, δηλαδή η διακυβέρνηση (που, όπως συχνά λέγεται στη γλώσσα των πολιτικών, δεν είναι παρά το μέσον για να επισφραγισθεί η προσφορά τους προς τη χώρα και τον ελληνισμό γενικότερα). Η προσφορά αυτή, της συγκεκριμένης, επισφραγίζεται με κορυφαίους ρόλους, που αναγκαστικά τους μαθαίνουμε από τις αυτοαναφορικές αναρτήσεις της στο Διαδίκτυο – αφού τα προφανώς διαπλεκόμενα ΜΜΕ σιωπούν: «Εξελέγην Πρόεδρος του Κύκλου των Βουλευτών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη. Ελπίζω κάτι παραπάνω να μπορέσω να κάνω για τη χώρα μας από αυτή τη θέση!», τονίζει.

Η Διονυσία – Θεοδώρα Αυγερινοπούλου είναι οπαδός των πολιτικών εποποιιών, όπως αρμόζει σε οραματιστές. Γι’ αυτό, άλλωστε, είχε επενδύσει την προεκλογική εκστρατεία της με ένα σχεδόν τρίλεπτο φιλμάκι στο οποίο πρωταγωνιστούσε αποκλειστικά. Με επιδέξια χρήση ευρυγώνιων φακών και γωνιών λήψης, η διαδρομή από τους διαδρόμους της Βουλής στο φιλμάκι αυτό ισοδυναμεί με τη δική της οδύσσεια.  Στο τέλος, η κατάβαση από τα σκαλοπάτια, ισοδυναμεί με την άφιξη του Οδυσσέα στο παλάτι όπου ξεφαντώνουν οι μνηστήρες. Χτυποκάρδια τέλος, τα κατάφερε.

Κατόπιν τούτου, δεν απομένει παρά να της ευχηθούμε να τα καταφέρει και στον κακοτράχαλο δρόμο για την Κουτσοχέρα, τη Χαριά και το Αρβανίτι. Και γενικώς, να τα καταφέρνει πάντα στο αδυσώπητο παιχνίδι με τα πολιτικά κλισέ, που αν νομίζατε ότι έχουν εκλείψει σίγουρα δεν έχετε ασχοληθεί με τη μεγάλη πλειονότητα του πολιτικού προσωπικού που, δυστυχώς, έχει αναλάβει το βαρύ έργο της σωτηρίας της χώρας. Σε μια εποχή που όλος ο κόσμος παρακολουθεί συστηματικά τι γίνεται στα μέρη μας, τοιούτοι βλαχοδήμαρχοι έδοξον ημίν – και, νομίζω, μας αξίζουν.