Κορίτσια της φολκ

Δεν περνάει απαρατήρητη στην τελευταία μουσική παραγωγή, δεν χαϊδεύει τα αυτιά των νοσταλγών, αν και θα έκανε την Τζόαν Μπαέζ πραγματικά περήφανη. Ενώ εκείνη με πείσμα ενώνει τη φωνή της και τραγουδάει (το «Seven Curses» του Μπομπ Ντίλαν στο «Chimes of Freedom») για τους βασανισμένους της Γης στέλνοντας γλυκιές μελωδίες να αρωματίζουν τον αέρα, τα «κορίτσια» της ανοίγουν δρόμους σε καινούργια ακροατήρια.

Αντί για το Νάσβιλ, οι γειτονιές της Στοκχόλμης. Αντί για διαδρομές μοναχικών τροβαδούρων, αεροπορικά ταξίδια από τη μια άκρη στην άλλη. Η Τζοάνα Σόντερμπεργκ (γίνεται σήμερα 18 ετών) και η αδελφή της Κλάρα έχουν κάνει φέτος ένα από τα καλύτερα – και σίγουρα πιο συζητημένα – άλμπουμ στον χώρο της americana (πες το και vintage/folk). Φίνο, στέρεο, ελκυστικό.

Και τίποτε δεν είναι τυχαίο. Από εκείνο το καταπληκτικό του Λι Χέιζλγουντ «Cowboy In Sweden» (του 1970) με το «No Train to Stockholm» στο διαφορετικό λεπτό γούστο των κοριτσιών. Στα μπαγκάζια τους, βινύλια της Εμιλου Χάρις και του Γκρέιαμ Πάρσονς (άκου το «Emmylou», με τους στίχους που λένε «Θα είμαι η δική σου Εμιλου / και η δική σου Τζουν / Θα είσαι ο δικός μου Γκρέιαμ, και ο δικός μου Τζόνι») και συντροφικότητα με τους Bright Eyes και τον Μάικ Μόγκις της ευρύτερης παρέας που έκανε και την παραγωγή του άλμπουμ. Τέτοιες επαφές.

Αν και οι First Aid Kit έχουν δρόμο μπροστά τους, κάτι λέει αυτή η σουηδική «επίπλωση» σε ρουστίκ μοτίβο. Καθαρή και νεανική, ταιριάζει παντού και εξαπλώνεται. Η Πάτι Σμιθ δάκρυσε όταν τις άκουσε να τραγουδάνε «Dancing Barefoot». Ετσι ακριβώς, λένε.