Μια χώρα τρώει το φαγητό του πουλιού

Ενας νέος περιφέρεται στην Αθήνα του σήμερα. Στο σπίτι του, το νερό κομμένο. Το ρεύμα θα κοπεί κι αυτό. Ο ίδιος πεινάει. Και αναζητά τροφή. Οπου μπορεί. Για τον ίδιο και για το καναρίνι του, του οποίου, ενίοτε, τρώει το φαγητό. Κάποια στιγμή, τυλίγει το κλουβί με μια ελληνική σημαία, για να το κρατήσει ζεστό…

Ολα αυτά στο φιλμ διάρκειας 80 λεπτών με τον επεξηγηματικό τίτλο «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού», του νέου σκηνοθέτη (γνωστού και από παραστάσεις στο Φεστιβάλ Αθηνών) Εκτορα Λυγίζου, που κάνει τον φεστιβαλικό γύρο του κόσμου, μαζεύοντας διακρίσεις.

Στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι απέσπασε ειδική μνεία για τον πρωταγωνιστή της, Γιάννη Παπαδόπουλο. Στο Μόντρεαλ, κέρδισε βραβείο καλύτερης ταινίας. Επιλέχθηκε επίσης για τα Φεστιβάλ του Λονδίνου και του Ρότερνταμ. Και την Κυριακή η ταινία έφυγε με το βραβείο FIPRESCI και ο πρωταγωνιστής της με το βραβείο ερμηνείας από το 53ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Ολα αυτά, για μια ταινία γυρισμένη με ελάχιστα μέσα, αλλά με ευθύτητα και τόλμη. «Η πορεία της ταινίας στα διεθνή φεστιβάλ είναι σίγουρα μεγάλη χαρά για μας», λέει στα «ΝΕΑ» ο σκηνοθέτης. «Υπάρχει ενδιαφέρον την ώρα της προβολής, ο κόσμος νοιάζεται, ρωτάνε, παρακολουθούν… Ξέρεις, το καλό είναι πως όταν αρχίσεις να βγαίνεις από τη χώρα συνειδητοποιείς πως ακόμα έξω ενδιαφέρονται για τις ταινίες. Οι θεσμοί – τα φεστιβάλ – προσπαθούν να ανακαλύψουν νέους σκηνοθέτες, να “διαβάσουν” τις ταινίες σύμφωνα με τις προθέσεις τους, δεν περιορίζονται στο αν είναι καλές ή όχι αλλά προσπαθούν να ξεκινήσουν μια συζήτηση γύρω από αυτές, το κοινό είναι εκπαιδευμένο, παρακολουθεί με συγκέντρωση… Αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει ένα κλίμα λίγο πιο πρόσφορο. Τα πράγματα λειτουργούν λίγο πιο φυσιολογικά και από τη πλευρά των δημιουργών και από τη πλευρά του κοινού».

Και στην Ελλάδα; «Εδώ αναγκαστικά τα πράγματα διαλύονται, εδώ και χρόνια. Εχει δημιουργηθεί η αίσθηση πως η τέχνη δεν είναι κάτι το χρήσιμο, αλλά μια πολυτέλεια. Αλλά μετά όταν βλέπεις ότι αυτό γενικεύεται σε άλλους τομείς όπως η υγεία και η παιδεία… Εγώ προσωπικά αισθάνομαι πως είναι ένα μεγάλο σχέδιο για την αλλαγή ολόκληρης της κοινωνίας. Από κει που πιστεύαμε πως η Δημοκρατία είναι ένας θεσμός που στηρίζει τον αδύναμο, αυτό τελικά δεν αφορά κανέναν, ούτε καν τον κόσμο. Αν δηλώνεις “καλλιτέχνης” στην Ελλάδα, ο κόσμος ακούει “άχρηστος”. Ετσι δεν είναι;».

Ο ήδη δύο φορές βραβευμένος πρωταγωνιστής της ταινίας, Γιάννης Παπαδόπουλος, τον οποίο επέλεξε για τον ρόλο ο σκηνοθέτης, «είχε όρεξη να συμβάλει και στο κομμάτι των ιδεών – πολλές προέκυψαν από τις πρώτες συζητήσεις μας. Πιστεύω πως και στο σινεμά ο ηθοποιός πρέπει να παίρνει πολλές πρωτοβουλίες. Δίχως τον Γιάννη δεν θα είχε προκύψει το φιλμ».