Οι σούπερ γιαγιάδες του Ομπάμα και ο 19χρονος που θέλει να γίνει πρόεδρος

Κάπου στο Λέξινγκτον, εκεί από όπου ξεκίνησε η Αμερικανική Επανάσταση, σε μια κοινότητα συνταξιούχων ονόματι Μπρούκχεϊβεν, δεκάδες ηλικιωμένες κυρίες, πολλές από αυτές πρώην καθηγήτριες στο Χάρβαρντ, πίνουν αυτή τη στιγμή χαμογελαστές το τσάι τους και τρίβουν με ικανοποίηση τα πονεμένα από το γράψιμο χέρια τους. Είναι οι Γιαγιάδες Υπέρ του Ομπάμα, μια ανεξάρτητη οργάνωση, χωρίς προϋπολογισμό, χωρίς προσωπικό, χωρίς γραφεία, πλήρως αυτοχρηματοδοτούμενη, η οποία ιδρύθηκε το 2008 δίπλα σε ένα… γραμματοκιβώτιο, από δυο ασπρομάλλες φιλενάδες, τη Μέρι Λου και τη Μάργκοτ, που αποφάσισαν να κάνουν κάτι για να βοηθήσουν τον Μπαράκ Ομπάμα. Γιατί, όπως μας έλεγε η 80χρονη Λόρα δύο ημέρες πριν από τις εκλογές, κάθε ηλικιωμένος που διατηρεί στοιχειωδώς τα λογικά του και ξέρει τι είναι καλό για τον ίδιο προσωπικά και για τη χώρα ως σύνολο οφείλει να στηρίξει τις προσπάθειες και το όραμα του Ομπάμα – κι ας κλίνουν παραδοσιακά υπέρ των Ρεπουμπλικανών οι ψηφοφόροι άνω των 65 ετών…

Κάπου στο Χάρβαρντ, ένα πανεπιστήμιο που ο Ρίτσαρντ Νίξον είχε περιγράψει κάποτε ως «Κρεμλίνο πάνω στον Κάρολο (ποταμό)», μια χούφτα καθηγητών είναι αυτή τη στιγμή κλεισμένοι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και αναρωτιούνται αν έχει πλέον νόημα αυτή η ζωή. Ηταν η – επί λέξει αλλά σε κλίμα, βέβαια, αστεϊσμού – απάντηση ενός από αυτούς στην ερώτηση: «Κι αν επανεκλεγεί ο Μπαράκ Ομπάμα;» Μας δέχθηκαν σε μια αίθουσα της Σχολής Διακυβέρνησης Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι (η ειρωνεία δεν ξέφυγε από κανέναν…) μια ομάδα Συντηρητικών καθηγητών, πολιτικών αναλυτών και παραγωγών του ραδιοφώνου οργανωμένη από την καθηγήτρια της Νομικής Σχολής και πολιτική ακτιβίστρια Βιρτζίνια Γκρέιμαν, συνασπισμένοι γύρω από το σύνθημα «όποιος γνωρίζει από οικονομικά, δεν μπορεί παρά να είναι Συντηρητικός». Κάποια στιγμή, ένας από το πάνελ ρώτησε την ομήγυρη πόσοι έχουν θετική άποψη για το Κίνημα του Τσαγιού. Πέντε χέρια σηκώθηκαν, και τα πέντε συγκεντρωμένα στην κορυφή της τραπέζης. «Και πόσοι έχουν αρνητική άποψη;» ήρθε η δεύτερη ερώτηση. Είκοσι χέρια σηκώθηκαν, όσοι και οι δημοσιογράφοι από ολόκληρο τον κόσμο που ήταν παρόντες.

Κάπου στο Πανεπιστήμιο του Ντάρτμουθ, στο Νιου Χάμσαϊρ, μια αμφίρροπη πολιτεία που βάφτηκε τελικά αργά το βράδυ της Τρίτης μπλε, ένας 19χρονος φοιτητής ονόματι Τζάστιν ονειρεύεται να γίνει ο δεύτερος αφροαμερικανός πρόεδρος των ΗΠΑ – μια και ο Μπαράκ Ομπάμα του έκλεψε την πρωτιά και τον αρχικό στόχο που είχε ως παιδί. Ηταν παρών, ως εθελοντής, σε μια από τις τελευταίες προεκλογικές εμφανίσεις του Δημοκρατικού υποψηφίου στη μικρή όσο και σημαντική πολιτεία, προσπαθούσε να κρατήσει ανοιχτό έναν διάδρομο ανάμεσα στο κοινό και στους δημοσιογράφους και παράλληλα παρακολουθούσε χαμογελαστός τον άνθρωπο που «απέδειξε ότι μπορεί κανείς να πετύχει στη ζωή του τα πάντα» και συνεχίζει να κομίζει «το μοναδικό μήνυμα ελπίδας».  

Κάπου στα σύνορα Ιντιάνα και Μίσιγκαν πέντε συνάδελφοι σε μια εταιρεία που βρέθηκαν, λόγω δουλειάς, να παρακολουθούν τα εκλογικά αποτελέσματα στο Cheers, το θρυλικό από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1980 μπαράκι της Βοστώνης, εξακολουθούν πιθανότατα να διαπληκτίζονται σήμερα με τον μοναδικό ανάμεσά τους που όχι, δεν θεωρεί ότι ο Ρόμνεϊ θα μετέτρεπε τις ΗΠΑ σε επί Γης (οικονομικό, κυρίως) παράδεισο απλώς και μόνο επειδή τυχαίνει να γνωρίζει από επιχειρήσεις και όχι, δεν θεωρεί ότι ανήλικα παιδιά μπορούν να αφήνονται, εν έτει 2012, σε μια δημοκρατική, ανεπτυγμένη χώρα, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Κάπου στη Βοστώνη, ένας ταξιτζής, αυτός που μας γύρισε στο ξενοδοχείο τις πρώτες πρωινές ώρες της Τρίτης από το Cheers, εξακολουθεί πιθανότατα να λάμπει ολόκληρος από χαρά που ο «δικός του άνθρωπος», «my man», έπεισε τους Αμερικανούς, έστω και δύσκολα, ότι δικαιούται περισσότερο χρόνο.