Οι Βοστωνέζοι γκρινιάζουν, αλλά και πάλι ψήφισαν Ομπάμα

Η ουρά έξω από τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βοστώνης είναι ατελείωτη – εικόνα όχι και πολύ συνηθισμένη έξω από τα αμερικανικά εκλογικά τμήματα. Ο ήλιος λάμπει, αλλά το κρύο είναι τσουχτερό και η ηλικιωμένη κυρία που προσεγγίζει σιγά σιγά την είσοδο, υποβοηθούμενη από μπαστούνι, δείχνει αποκαμωμένη. Το σοκ είναι λοιπόν μεγάλο όταν, στην ερώτηση «τι θα ψηφίσετε;», απαντά διστακτικά: «Ακόμη δεν ξέρω…». Η εκλογική διαδικασία «τρέχει», εκατομμύρια Αμερικανοί απ’ άκρη σ’ άκρη των ΗΠΑ αναστενάζουν από ανακούφιση που αυτή η μακρά, δαπανηρή, σκληρή, διχαστική προεκλογική εκστρατεία τελειώνει. «Ποτέ δεν περίμενα ότι θα μου έλειπαν οι τηλεοπτικές διαφημίσεις του Βιάγκρα, αλλά έχω κουραστεί τόσο πολύ που προτιμώ πια να μιλώ για erections (στύσεις) παρά για elections (εκλογές)», έλεγε μια ψηφοφόρος (και αναλύτρια!) στο CNN. Και όμως υπάρχουν ακόμη αναποφάσιστοι, όπως αυτή η κυρία, που θα ήθελαν «να υπήρχε και μια τρίτη επιλογή», που θα σκέπτονται και θα επεξεργάζονται τις διαθέσιμες επιλογές στην κυριολεξία μέχρι την κάλπη.

Βρισκόμαστε – μια ομάδα δημοσιογράφων από όλον τον κόσμο, προσκεκλημένοι του Κέντρου Ξένου Τύπου της Ουάσιγκτον – στη Μασαχουσέτη, μια πολιτεία «βαμμένη» μπλε∙ η μόνη έγνοια των Δημοκρατικών εδώ είναι να διώξουν τον (μετριοπαθή) Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Σκοτ Μπράουν που κέρδισε το 2009 την έδρα του εκλιπόντος γερουσιαστή Τεντ Κένεντι και να τοποθετήσουν στη θέση αυτού του πρώην μοντέλου, που εύχεται να μην είχε ποζάρει ποτέ στα νιάτα του γυμνός για ένα γυναικείο περιοδικό, τη φιλελεύθερη καθηγήτρια του Χάρβαρντ Ελίζαμπεθ Γουόρεν. Ο Ομπάμα έχει τη Μασαχουσέτη στο τσεπάκι του, αλλά αυτό μοιάζει απλώς να εξαγριώνει ακόμη περισσότερο τους ψηφοφόρους των Ρεπουμπλικανών. «Δεν αντέχω άλλα τέσσερα χρόνια σαν αυτά, η οικονομία πάει χάλια, η χώρα πηγαίνει κατά διαόλου», μας λέει μια 45χρονη εσωτερική διακοσμήτρια με αγριεμένο πρόσωπο. «Αν νικήσει ο Μπαράκ Ομπάμα, οι ΗΠΑ θα γίνουν Ελλάδα;», τολμώ τελευταία στιγμή να την προκαλέσω. «Δεν το φοβάμαι απλώς, το ξέρω ότι θα γίνουμε Ελλάδα!», απαντά και προχωρεί χωρίς να προλάβω να ρωτήσω πόσα ακριβώς γνωρίζει για τη χώρα μας, εκτός από την επαναλαμβανόμενη ατάκα-προειδοποίηση του Μιτ Ρόμνεϊ.

«Αυτά είναι ανοησίες», μου λέει χαμηλόφωνα, νεύοντάς μου να πλησιάσω, ένας κύριος λίγο πιο πίσω στην ουρά. Θα ψηφίσει Ομπάμα – ευτυχώς, διότι είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως έχω χάσει καμιά κοσμογονική αλλαγή της τελευταίας στιγμής και προστέθηκε και η Μασαχουσέτη στον κατάλογο των swing states… Ο κύριος είναι 60άρης, μεσίτης, ανεξάρτητος θεωρητικά αλλά αφοσιωμένος στον Μπαράκ Ομπάμα, πεπεισμένος για την ειλικρίνεια του συνθήματός του «Forward» («Μπροστά»). Επιπλέον, «φοβάται πάρα πολύ τους Ρεπουμπλικανούς και τη ρητορική τους». Φοβάται ότι θα εξαφανίσουν την επονομαζόμενη «Obamacare», τη μεταρρύθμιση της Υγείας που προώθησε ο Ομπάμα, ότι θα προσεγγίσουν την εξωτερική πολιτική ως ταύρος εν υαλοπωλείω, ότι θα κόψουν τους φόρους για τους πλουσιότερους∙ και απλώς «δεν συμπαθεί» τον Ρόμνεϊ. «Δεν ήταν καλός κυβερνήτης;» – ο Ρόμνεϊ ήταν κυβερνήτης της Μασαχουσέτης την τετραετία 2002-2006. «Οχι, δεν ήταν. Και ο μόνος λόγος που έγινε κυβερνήτης ήταν διότι χρειαζόταν ένα βήμα για την προεδρία. Δύο χρόνια μόνο ήταν κυβερνήτης, τα άλλα δύο έκανε προεκλογική εκστρατεία».

«Καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε ανθρώπους που νοιάζονται για ολόκληρη τη χώρα και για ανθρώπους που νοιάζονται μόνο για εκείνους που βρίσκονται στην κορυφή», παρεμβαίνει ένας καλοβαλμένος κύριος γύρω στα 50 – μας είχαν προειδοποιήσει ότι πολλοί ψηφοφόροι μπορεί να μη θέλουν να μιλήσουν, αλλά η πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετική. «Και το λέω εγώ που είμαι ένας από αυτούς στην κορυφή» – ξενοδόχος και εμφανώς ευκατάστατος. Θα ήθελε επίσης να δει τους Ρεπουμπλικανούς να ξαναπαίρνουν μια ελαφριά στροφή προς το Κέντρο – αλλά με το Κίνημα του Τσαγιού στη μέση τού φαίνεται ότι η επί Γης ειρήνη θα προηγηθεί.