Τι μύγα τσίμπησε τον Τσίπρα και ζητάει ξαφνικά εκλογές;

Υπάρχει ένα πριν κι ένα μετά το πακέτο των 13,5 δισ., ανεξαρτήτως έκβασης της αποψινής ψηφοφορίας. Και αυτό έχει να κάνει με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ψευδαίσθηση ότι ο Αλέξης Τσίπρας και οι συν αυτώ θα κινούνταν στη λογική του ώριμου φρούτου δεν ισχύει πλέον. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι από το Μνημόνιο και μετά ο πολιτικός χρόνος τρέχει – και μάλιστα με τα χίλια.

Τι μύγα τσίμπησε τους συριζαίους; Υπάρχει, φυσικά, η εξήγηση της νεανικής ορμής – με όλους τους κινδύνους που αυτή συνεπάγεται. Υπάρχει όμως και η εξωτερική εξήγηση. Τσίπρας, Παππάς, Τσακαλώτος, Σταθάκης και σία – ο Λαφαζάνης, για ευνόητους λόγους, παραλείπεται – είχαν εξ αρχής διαφορετική ανάγνωση για την κρίση της ευρωζώνης από όλους τους υπόλοιπους. Δεν πίστευαν ότι θα υπάρξει λύση χωρίς η Γερμανία να βάλει νερό στο κρασί της. Οπως δεν πίστευαν και στο σενάριο της δραχμής. Κάποια ανομολόγητα κανάλια επαφών με το Βερολίνο δικαιολογούσαν αυτές τις αντιλήψεις – αλλά δεν ήταν γνωστά ούτε στο ευρύ κοινό ούτε καν στην πολιτική αγορά. Τώρα – έτσι όπως τρέχουν τα πράγματα στην Ευρώπη – στην Κουμουνδούρου αισθάνονται ότι δικαιώνονται. Η χαλάρωση έρχεται – δεν βγαίνει αλλιώς το δεκάμηνο μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2013, όταν θα γίνουν οι γερμανικές εκλογές. Και στον ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να μην επωφεληθεί – με αναπτυξιακό πακέτο και νέο «κούρεμα» του χρέους – η κυβέρνηση. Βλέπουν επίσης τη ΔΗΜΑΡ να έχει γίνει σβούρα και το ΠΑΣΟΚ να καρκινοβατεί. Αρα, γιούργια!

Η Κουμουνδούρου θέλει επίσης να προλάβει τις πολιτικές πρωτοβουλίες Σαμαρά για ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, που τις βλέπει να έρχονται. Ενα προγεφύρωμα στον κεντρώο χώρο, που θα συγκροτήσει ευρωπαϊκό μέτωπο, αλλάζει τα δεδομένα και αποκαθιστά με νέους όρους το σχήμα της πόλωσης. Ακόμη περισσότερο: αν του δοθεί χρόνος μπορεί και να αποδώσει! Ετσι ο ΣΥΡΙΖΑ τραβάει νωρίς-νωρίς – στο πεντάμηνο – το ένα βασικό χαρτί που έχει η αξιωματική αντιπολίτευση: ζητάει εκλογές!

Το πλεονέκτημα αυτής της τακτικής είναι γνωστό. Το να ζητάς εκλογές σημαίνει ότι πιστεύεις πως θα τις κερδίσεις. Πρόκειται για κίνηση απονομιμοποίησης του αντιπάλου. Τόσο ο Καραμανλής του 2000-2004 όσο και ο Παπανδρέου του 2007-2009 άργησαν να την κάνουν. Αμφότεροι, βέβαια, είχαν καεί από ενδιάμεσες ήττες και είχαν λόγους να είναι πιο προσεκτικοί την επόμενη φορά που θα πήγαιναν στη φωτιά. Δεν ισχύει για τον ΣΥΡΙΖΑ και είναι λογικό: από το 2009 στον Μάιο του 2012, κι από εκεί στον Ιούνιο του 2012, η εξέλιξη του ποσοστού που πήρε ο Τσίπρας υπήρξε αλματώδης. Αρα η λογική είναι ότι μόνον ένα άλμα απομένει για την εξουσία – και μάλιστα σε φάση που οι εξελίξεις στην Ευρώπη προσφέρουν ευκαιρίες.

Η αντίδραση Σαμαρά είναι οξεία: ο Πρωθυπουργός μιλάει πάλι για λόμπι της δραχμής. Ωστόσο η εκλογική αντεπίθεση του ΣΥΡΙΖΑ έχει ως κύριους στόχους να πλήξει το ΠΑΣΟΚ και, πάνω απ’ όλα, να αποσταθεροποιήσει ακόμη περισσότερο τη ΔΗΜΑΡ – για να τη ρίξει στην αγκαλιά του.