«Αγναντεύει» από τον φάρο τους ήχους των κυμάτων

Τον ορίζοντα δεν τον βλέπει· του τον έχουν περιγράψει όμως και μπορεί να «χαθεί» σ’ αυτόν με τα μάτια του νου του. Ούτε τα κύματα τα βλέπει· τα ακούει όμως και τα ξεχωρίζει, διότι «καθένα έχει τον δικό του ήχο». Τις εποχές τις αναγνωρίζει από τη μυρωδιά τους – την άνοιξη από το φρέσκο φύλλωμα, το καλοκαίρι από την κοπριά των αλόγων. Τα τελευταία 20 χρόνια περνάει ημέρες ολόκληρες κλεισμένος στον φάρο του Σαρκ, ένα μικρό νησάκι στα νοτιοδυτικά της Μάγχης. Τον γοήτευσε από την πρώτη στιγμή, και όπως ο ίδιος ο Τομ Πουλ λέει, η ζωή στον φάρο τού ταιριάζει γάντι.

Δεν υπάρχει επισκέπτης του Σαρκ που δεν θα σταματήσει σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο για να ατενίσει και να απαθανατίσει την πιο όμορφη θέα σε όλα τα βρετανικά νησιά: ο καταγάλανος κόλπος, το καταπράσινο μονοπάτι που τον χωρίζει στα δύο και ο κάτασπρος φάρος που συμπληρώνει τον απέραντο ουρανό. Ο μοναδικός που δεν μπορεί να τα δει όλα αυτά είναι ο ένοικος του φάρου, ο 76χρονος Πουλ, τυφλός από μικρό παιδί.  

Η τελευταία εικόνα που έχει από τη θάλασσα είναι από τις διακοπές του στη Βόρεια Ουαλία και στο Αμπερντίν, όταν ήταν 4 και 6 ετών αντίστοιχα. Μετά έχασε μεγάλο μέρος της όρασής του, λόγω μινιγγίτιδας που πέρασε ή άλλης γενετικής πάθησης – δεν θυμάται ακριβώς – και για περισσότερα από 40 χρόνια οι ακτίνες του ήλιου δεν φθάνουν στα μάτια του. Οι υπόλοιπες εικόνες που διατηρεί ακόμη ζωντανές στη μνήμη του είναι από το σπίτι του στην προπολεμική Βρετανία. «Θυμάμαι το κόκκινο από τα ταχυδρομικά κουτιά, το σμαραγδένιο πράσινο των σωλήνων και των θυρωμάτων στο πατρικό μου σπίτι», λέει στους βρετανικούς «Τάιμς». Το καφέ, το μπλε ή το μπεζ αποτελούν μυστήριο.

Ο Πουλ επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Σαρκ πριν από 56 χρόνια. Ηταν η ζεστασιά του κόσμου που τον συγκίνησε περισσότερο και αποφάσισε να μείνει για πάντα εκεί.  Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, όταν ο φάρος συμπλήρωσε έναν αιώνα ζωής και αυτοματοποιήθηκε, ο Πουλ, πληρώνοντας στις Αρχές περίπου 60.000 ευρώ, κατάφερε να τον μισθώσει για 21 χρόνια. Μέσα σε αυτό το διάστημα έχει μάθει να ανεβοκατεβαίνει τα 130 σκαλιά του 16μετρου οκταγωνικού πύργου με απίστευτη ευκολία. Νερό αντλεί από μια ειδική δεξαμενή υδάτων – μέσα στον φάρο -, πετρέλαιο του φέρνει ένας αγρότης, ο οποίος είναι επίσης ο ιδιοκτήτης του μοναδικού σφαγείου του νησιού, τα απορρίμματα τα καίει και με τα αποφάγια ταΐζει τους γλάρους.

Τις νύχτες με πολύ χαμηλή ορατότητα η σειρήνα ομίχλης ηχεί κάθε 30 δευτερόλεπτα. Δεν τον ενοχλεί. Απεναντίας, η κακοκαιρία και οι θαλασσοταραχές του έχουν δώσει τις μεγαλύτερες συγκινήσεις. «Είναι υπέροχα. Ο άνεμος ψιθυρίζει γύρω από τον φάρο κι εσύ μέσα απολαμβάνεις τη θαλπωρή».