Θέατρο με πολλούς παίκτες

Ολα αυτά μας τα θύμισε το ΠΑΣΟΚ την ημέρα της απεργίας των ΜΜΕ. Η επομένη σημαδεύτηκε από το παράξενο θέαμα της αντιπαράθεσης δύο κυριών που αμφότερες ήταν υπουργοί στην πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου αλλά είναι σήμερα εκτός Βουλής. Η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου τα βρόντηξε γιατί ο Βαγγέλης Βενιζέλος κάνει το ΠΑΣΟΚ κεντροδεξιό κόμμα – δηλαδή το οδηγεί στην ψήφιση των μέτρων. Η Μαριλίζα οδηγείται προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Η Κατερίνα Μπατζελή επείγεται να φύγει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από την καρέκλα του. Είναι δηλαδή στη γραμμή που είχε προ δεκαημέρου ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης – αλλά για λογαριασμό του Ανδρέα Λοβέρδου.  Ο Χρυσοχοΐδης είναι όμως υπέρ της ψήφισης των μέτρων και διείδε ήδη από προχθές σκιώδη κίνηση Λοβέρδου πίσω από συμπεριφορές και μισόλογα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Αρα μπήκε μπροστά και στήριξε τον Βενιζέλο με πολιτική επιχειρηματολογία αλλά εσωκομματική σήμανση. Στο φόντο ο Κώστας Σκανδαλίδης, που είναι ερωτηματικό τόσο ως προς το τι θα κάνει με τα μέτρα όσο και ως προς τις εσωκομματικές προθέσεις του.

Με άλλα λόγια, το πασοκικό κοινοβουλευτικό έργο έχει τρεις παίκτες κι έναν spoiler – δηλαδή κάποιον που κάνει χαλάστρα. Εχει επίσης ένα χαρακτηριστικό. Οι ομάδες κοινοβουλευτικής επιρροής των παικτών είναι μικρές. Κανείς στο ΠΑΣΟΚ δεν επηρεάζει πάνω από πέντε – και πολλούς λέμε – βουλευτές. Στη μέση είναι καμιά εικοσαριά ανένταχτοι ή ανυπότακτοι ή αναρχοαυτόνομοι. Μεταξύ αυτών και η ομάδα των τεσσάρων – Μπόλαρης, Μωραΐτης, Τζάκρη, Δριβελέγκας – που επιχειρεί να παίξει ρόλο καταλύτη, μιλώντας και με τους μεν και με τους δε. Ολα αυτά μοιάζουν με παρτίδα σκακιού που οδηγείται σε αδιέξοδο ή ισοπαλία. Ομως – το είπαμε – οι παίκτες δεν είναι δύο αλλά περισσότεροι και η πολιτική, σε αντίθεση με το σκάκι, δεν σταματάει ποτέ.

Ολα αυτά θα είχαν μόνο πασοκικό ενδιαφέρον αν η Ιπποκράτους δεν ήταν βασικός πυλώνας της κυβέρνησης – ιδίως σε φάση που η ΔΗΜΑΡ φαίνεται να κάνει πανιά. Και το ερώτημα είναι τι εικόνα έχει για όλα αυτά το σύστημα Σαμαρά. Κανονικά το μάτι, το αυτί και το κρυφό χέρι του Μαξίμου στο Κοινοβούλιο είναι ο πρόεδρος της Βουλής. Ο τετραπέρατος Μεϊμαράκης είναι υπερεπαρκής στον ρόλο αυτόν. Πρόσωπα όμως που γνωρίζουν επιμένουν ότι ο Βαγγέλης είναι χολωμένος γιατί θεώρησε ότι το Μαξίμου δεν τον υποστήριξε σθεναρά στην αρχική φάση της γνωστής υπόθεσης με το ΣΔΟΕ. Και δεν πολυσκοτίζεται. Η ΝΔ φαίνεται συγκροτημένη – για τους υπόλοιπους έχει ο Θεός. Ολα αυτά, βεβαίως, δημιουργούν μια εικόνα κοινοβουλευτικής αστάθειας με τους αυτονόητους κινδύνους.