«Οι ζωές μας πριν και μετά τη μεταμόσχευση»

Η υγεία τους κλονίστηκε όταν ακόμη ήταν παιδιά. Ηταν όμως τυχεροί, γιατί βρέθηκαν κατάλληλα μοσχεύματα και υποβλήθηκαν σε μεταμόσχευση. Η χθεσινή Πανελλήνια Ημέρα Δωρεάς Οργάνων δεν ήταν παρά ακόμη μία αφορμή για τον Παναγιώτη, τη Στέλλα και τη Σπυριδούλα να προβάλουν μέσω της δικής τους εμπειρίας την ιδέα αυτής της προσφοράς.

Στα 21 του σήμερα, ο Παναγιώτης Σταματίου μπορεί και ξαναπατά γερά στα πόδια του. Εδώ και ενάμιση χρόνο στο στήθος του χτυπά μια νέα καρδιά. «Δέκα χρόνων ήμουν όταν ο γιατρός στην Αλόννησο μου βρήκε φύσημα στην καρδιά, και καρδιολόγος στον Βόλο διέγνωσε διατατική μυοκαρδιοπάθεια. Με έστειλε τότε στην Αθήνα, σε ειδικό κέντρο για άρρωστα παιδιά, όπου δύο χρόνια μετά διαπιστώθηκε πως μέχρι και μικρές ανακοπές στον ύπνο μου είχα πάθει!» αφηγείται σήμερα.Στο Ωνάσειο του εμφυτεύουν απινιδιωτή, για να ελέγχει αυτές τις αρρυθμίες. Στα 17 παθαίνει πνευμονία που εξελίσσεται σε οίδημα. Νοσηλεύεται για ενάμιση μήνα στο Ωνάσειο, εκεί όπου αργότερα οι γιατροί μιλούν πια για ανεπάρκεια της καρδιάς του, βάζοντάς τον στη λίστα των προς μεταμόσχευση ασθενών.

Ενώ περίμενε κατάλληλο μόσχευμα, συνέχισε να φοιτά στις δύο τελευταίες τάξεις νυχτερινού λυκείου. Ωσπου τον Απρίλιο του 2011 το τηλέφωνο χτυπά καθοριστικά γι’ αυτόν, την ώρα που οι γιατροί τού έδιναν πλέον μόλις τρεις μήνες ζωής. Ενώ επί ένα εξάμηνο δεν υπήρξε ούτε ένα μόσχευμα στο Ωνάσειο, έφθασε η απρόσμενη δωρεά ζωής από τους συγγενείς σχεδόν συνομήλικού του δότη. Σπουδάζει πλέον στα ΤΕΙ, για να εκπληρώσει το όνειρό του, να γίνει κοινωνικός λειτουργός. «Εχει αλλάξει πλέον ο τρόπος σκέψης μου. Μπορώ και να βάζω στόχους, πράγμα που προηγουμένως δεν μπορούσα να διανοηθώ», λέει.

«Δεν είχα ζωή». Τριάντα ημερών ήταν η Στέλλα Γεωργακή όταν διαγνώστηκε με κυστική ίνωση. «Αφού ενημερώθηκαν οι γονείς μου γι’ αυτή τη νόσο άρχισα τα φάρμακα και τα ένζημα – απαραίτητα για τη διατροφή μου. Στα επόμενα χρόνια έκανα τακτικές επισκέψεις στο Παίδων Αγ. Σοφία, πήγαινα σχολείο, είχα φίλους, έπαιζα, ήμουν καλά. Οταν, όμως, έγινα 10 ετών, νοσηλεύτηκα για το αναπνευστικό μου. Από τότε νοσηλευόμουν κάθε εξάμηνο, καθώς πάθαινα συνεχώς λοιμώξεις», θυμάται σήμερα η 27χρονη από τα Μέγαρα.

Εφτασε 16 χρόνων όταν οι πνεύμονές της άρχισαν να «πέφτουν», περιγράφει. «Νοσηλευόμουν έκτοτε κάθε τρίμηνο. Σταμάτησα και το σχολείο, γιατί δεν μπορούσα πλέον να αντεπεξέλθω. Εβαλα οξυγόνο κι από εκεί και πέρα τα πιο απλά πράγματα, όπως ένα ντουζ, μου φαινόντουσαν βουνό! Δεν είχα ζωή για περίπου ενάμιση χρόνο, ώσπου οι γιατροί μού μίλησαν για τη μεταμόσχευση πνευμόνων στη Βιέννη. Τότε μόνο άρχισα ξανά να ελπίζω!», αναφέρει.

«Χρειάστηκε ένας μήνας για τα απαραίτητα έγγραφα και τις προμεταμοσχευτικές εξετάσεις, για να μπει στην ευρωπαϊκή λίστα αναμονής. Πέρασαν τελικά τρεις μήνες μέχρι να χτυπήσει το τηλέφωνο από τους συντονιστές του αυστριακού Μεταμοσχευτικού Κέντρου. Είχε βρεθεί μόσχευμα για εμένα», αφηγείται. Τον Φεβρουάριο του 2006 υποβλήθηκε στη μεταμόσχευση. «Σε 15 ημέρες πήρα εξιτήριο, έμεινα άλλους τρεις μήνες στη Βιέννη για παρακολούθηση. Επειτα από καιρό, άρχισα και να ξαναπερπατώ! Ενιωθα πάλι υγιής», λέει τώρα η Στέλλα. Σήμερα, έπειτα από μία εξαετία, είναι σχετικά καλά. «Εδώ και δυο-τρία χρόνια η αναπνευστική λειτουργία μου έχει μειωθεί, αλλά δεν πτοούμαι. Πηγαίνω μέχρι και γυμναστήριο για να είμαι σε φόρμα! Χαίρομαι την κάθε στιγμή!» τονίζει.