[Διαστάσεις] Αυτός είναι ο Boss

Φρίχολντ, Νιου Τζέρσεϊ, 1927. Δύο χρόνια πριν από τη Μεγάλη Υφεση. Ενα πεντάχρονο κοριτσάκι ποδηλατεί αμέριμνο. Ο οδηγός του φορτηγού δεν τη βλέπει, είναι πολύ μεγάλο και εκείνη πολύ μικρή, η μανούβρα είναι απότομη, το κορίτσι πέφτει, ο οδηγός καταλαβαίνει τι έχει συμβεί και πατάει φρένο μόνο όταν ακούει τα ουρλιαχτά των γειτόνων. Η Βιρτζίνια Σπρίνγκστιν μεταφέρεται εσπευσμένα στο Νοσοκομείο Λονγκ Μπραντς, αλλά η απόσταση είναι μεγάλη και τα 30 λεπτά που κρατά η διαδρομή αποδεικνύονται πάρα πολλά. Η μάνα δεν θα συνέλθει ποτέ από τον πόνο, θα πέσει σε  κατάθλιψη μεγαλύτερη και από εκείνη της χώρας. Και ο αδελφός τής Βιρτζίνια, ο δίχρονος τότε Ντάγκλας, θα πάθει σοκ και θα σημαδευτεί από την απώλεια αυτή για πάντα.

Ο Boss δεν έχει καμία αμφιβολία: η μουσική του ξεκινά από εκείνο το γεγονός, τον τραγικό θάνατο της αδελφής του πατέρα του. Δεν θα μπορούσε λοιπόν να αρχίσει διαφορετικά και η βιογραφία του, που μόλις κυκλοφόρησε στην Αμερική από τις εκδόσεις Touchstone/ Simon & Schuster. Ο τίτλος είναι «Bruce» και συγγραφέας είναι ο Πίτερ Εϊμς Κάρλιν. Ολα είναι εδώ. Η γέννηση του Μπρους Φρέντερικ Σπρίνγκστιν στο ίδιο νοσοκομείο όπου πέθανε η Βιρτζίνια. Το μεγάλωμά του με τη γιαγιά και τον παππού, για τους οποίους ήταν το υποκατάστατο της χαμένης κόρης. Ο φόβος του μήπως κληρονομήσει την ψυχοσύνθεση του πατέρα του. Η κατάθλιψη που έπαθε το 1982 και τον έφερε στα πρόθυρα της αυτοκτονίας, η απομόνωσή του στο Λος Αντζελες, η ψυχοθεραπεία. Το ξέσπασμά του μέσα από το ροκ εν ρολ, αλλά με τους δικούς του όρους: όχι ναρκωτικά, όχι εύκολο σεξ, πολλή γυμναστική και παθιασμένη ενασχόληση με την πολιτική.

Ετσι χτίστηκε ο θρύλος του ανθρώπου για τον οποίο ο Ομπάμα είπε πρόσφατα ότι «εγώ είμαι ο Πρόεδρος, αυτός είναι ο Boss». Το 2004 ο Σπρίνγκστιν έλαβε ενεργό μέρος στην προεκλογική εκστρατεία του Τζον Κέρι, επισκέφθηκε πολλές κρίσιμες πολιτείες, αποτέλεσμα όμως δεν έφερε, ο Τζορτζ Μπους επανεξελέγη. Ο Πίτερ Μπακ των REM θυμάται ότι είχε πει τότε στον κιθαρίστα του Σπρίνγκστιν, τον Στιβ βαν Ζαντ: «Χαίρομαι γι’ αυτό που κάνουμε, αλλά είναι μάταιο, ο Κέρι χάνει». Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Boss το έκανε ξανά, αυτή τη φορά για λογαριασμό του Ομπάμα και αυτή τη φορά με επιτυχία. Τότε είπε ότι το 2012 θα έμενε έξω από την εκστρατεία. Αλλά η κατάσταση σήμερα είναι κρίσιμη, η αντιπαράθεση σκληρή, έστω κι έναν λευκό εργάτη του Οχάιο να μπορέσει να επηρεάσει τραγουδώντας το «Badlands» θα είναι σημαντικό. Ρίχτηκε λοιπόν ξανά στη μάχη.

Θα είναι και αυτή τη φορά επιτυχημένη η παρέμβαση του Σπρίνγκστιν, το νιώθουμε. Και θα τον ευχαριστήσουμε από κοντά, αποθεώνοντάς τον στην Αθήνα στις 18 Μαΐου όπως του πρέπει.