[Αποψη] Οι μάχες οπισθοφυλακών

Ξαναπέσαμε δυστυχώς, όπως δείχνουν όλα, στην επικίνδυνη ζώνη, έπειτα από μια περίοδο ευφορίας για τη διάσωση της οικονομίας μας από τους εταίρους μας και ελπίδων για σταδιακή έξοδο από την κρίση.

Οπως μεταφέρουν πηγές από τα κέντρα των ευρωπαϊκών αποφάσεων, στις Βρυξέλλες έχουν αρχίσει πάλι να χάνουν την υπομονή τους μαζί μας εξαιτίας όλης αυτής της καθυστέρησης στη διαπραγμάτευση. Στα μάτια τους είναι σαν να μην έχουμε καταλάβει ακόμη το μέγεθος του προβλήματός μας και να μη θέλουμε να κάνουμε αυτά που απαιτούνται για το ξεπέρασμά του.

Ετσι, μεταφέρουν οι ίδιες πηγές, υπάρχει κίνδυνος να εξαντλήσουμε το κεφάλαιο που δημιούργησε ο σχηματισμός της παρούσας κυβέρνησης.

Το γεγονός ότι η ευρωζώνη έχει πάρει τη στρατηγική απόφαση να στηρίξει τη συνοχή της, επισημαίνουν, δεν σημαίνει ότι μπορούμε να εφησυχάσουμε.

Αλλά και στην Αθήνα διακρίνεται μια αίσθηση απογοήτευσης, αν όχι απελπισίας, μεταξύ κυβερνητικών στελεχών. «Δίνουμε μάχη οπισθοφυλακών», έλεγε χαρακτηριστικά προχθές υψηλόβαθμη πηγή του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης.

Είναι γεγονός ότι η διαπραγμάτευση αυτή κράτησε περισσότερο από όσο όφειλε να κρατήσει. Εκεί που η Ελλάδα έπρεπε να δώσει την εντύπωση ότι κάνει μια νέα δυναμική αρχή, δίνει αντίθετα την εντύπωση ότι σέρνει τα πόδια της. Οτι επινοεί δικαιολογίες για να κάνει πίσω σε σχέση με τα συμφωνηθέντα. Γιατί είναι γεγονός ότι κάποια από τα θέματα στα οποία έχουμε κολλήσει στη διαπραγμάτευση αυτή – περιλαμβανομένων ορισμένων εργασιακών – δεν είναι νέα, αλλά προκύπτουν σαφώς από τις δεσμεύσεις μας στο δεύτερο Μνημόνιο. Για όσους το έχουν διαβάσει προσεκτικά, τουλάχιστον…

Ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας λοιπόν. Περιθώρια βελτιώσεων υπάρχουν – και κάποιες έγιναν -, ανατροπών όχι. Αν επιμείνουμε κι άλλο στη μάχη οπισθοφυλακών, θα χάσουμε και τους τελευταίους συμμάχους μας στην Ευρώπη, αλλά κυρίως θα χάσουμε την ελπίδα να περάσουμε κάποτε στο επόμενο θέμα, που είναι η ανόρθωση της οικονομίας.