[Δρόμοι] Είναι εντυπωσιακό…

… ότι το ντιμπέιτ της περασμένης Δευτέρας για την εξωτερική πολιτική περιστρεφόταν ουσιαστικά γύρω από δύο ζητήματα: την Αμερική και τη Μέση Ανατολή. Τα δύο αυτά ζητήματα προσφέρουν μερικές διδακτικές αντιθέσεις. Η σημαντικότερη από αυτές είναι η αντίθεση ανάμεσα στον υψηλό βαθμό πλουραλισμού και εμπιστοσύνης που κάνει την Αμερική να δουλεύει και στη σχεδόν παντελή έλλειψη αυτών των στοιχείων στη Μέση Ανατολή. Μουσουλμάνοι σκοτώνουν μουσουλμάνους σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία: σουνίτες εναντίον σιιτών, Παστούν εναντίον Παστούν και Κούρδοι εναντίον Τούρκων. Οι χριστιανοί δεν τα πάνε καλύτερα. Η απουσία πλουραλισμού και το δόγμα, «είτε το κόμμα μου βρίσκεται στην εξουσία είτε είμαι νεκρός», είναι σήμερα η κυρίαρχη πολιτική τάση στον αραβομουσουλμανικό κόσμο.

Στο μεταξύ…

… οι Αμερικανοί αναρωτιούνται αν πρέπει να αντικαταστήσουν τον πρώτο τους μαύρο Πρόεδρο – που το μεσαίο όνομά του είναι Χουσέιν και ο παππούς του ήταν μουσουλμάνος – με έναν μορμόνο. Αυτός ο ριζοσπαστικός πλουραλισμός είναι το κλειδί της αμερικανικής επιτυχίας. Θα κρατήσει όμως αυτός ο πλουραλισμός; Ο Μπαράκ Ομπάμα δεν ήταν ένας τέλειος Πρόεδρος. Κατά καιρούς έδειξε αλαζονεία απέναντι σε φίλους και αντιπάλους. Ο Ομπάμα δεν είναι Λίντον Τζόνσον. Αλλά και το σημερινό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα δεν έχει καμιά σχέση με το κόμμα των δεκαετιών του 1960 ή του 1970.

Είναι αδύνατο…

… να παρατηρήσει κανείς τη συμπεριφορά του κόμματος τα τελευταία τέσσερα χρόνια – από την άρνησή του να εξετάσει το πρόγραμμα του Ομπάμα για την απασχόληση μέχρι την παρανοϊκή επιμονή του στο θέμα του πιστοποιητικού γέννησης του Προέδρου – χωρίς να συμπεράνει ότι πολλά στελέχη του ήθελαν απλώς ο Ομπάμα να αποτύχει. Η πολιτική που ακολούθησε το κόμμα υπό την επιρροή του Tea Party οδήγησε στο σπίτι τους πολλούς μετριοπαθείς και ευφυείς συντηρητικούς, όπως ο Μπομπ Μπένετ από τη Γιούτα, η Ολυμπία Σνόου από το Μέιν.

Με δεδομένο…

… το χάος που κληρονόμησε, ο Ομπάμα τα πήγε καλά. Κράτησε τη χώρα ασφαλή και σκότωσε μερικούς κακούς τύπους. Σταμάτησε την αιμορραγία της οικονομίας και ξεκίνησε μερικές έξυπνες μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, την ενέργεια και την υγεία. Δεν ήταν ακριβώς το Νιου Ντιλ, αλλά ούτε μια Νέα Υφεση. Αν όμως η πολιτική αυτή είχε κάποια αποτελέσματα την προηγούμενη τετραετία, δεν θα έχει και την επόμενη. Ενας κόσμος όπου το ευρωπαϊκό σύστημα υπερεθνικών κρατών καταρρέει, όπου το αραβικό σύστημα εθνικών κρατών επίσης καταρρέει, όπου οι κλιματικές αλλαγές είναι ταχύτατες και η παγκόσμια αλληλεξάρτηση μεγαλώνει, θέτει προβλήματα που είναι επικίνδυνο να αγνοηθούν και αδύνατο να λυθούν από μία και μόνη χώρα. Και όταν μια χώρα βρίσκεται σε μια τέτοια κατάσταση, πρέπει να δείξει ότι μπορεί να προσαρμοστεί. Η Αμερική δεν γνωρίζει πλέον πώς να λύσει τα προβλήματα των άλλων. Γνωρίζει όμως πώς να λύσει τα δικά της προβλήματα.