ΕΞΙ ΗΜΕΡΕΣ

1 Ηρεμος και χαλαρός, ο Μπαράκ Ομπάμα αφήνεται στην αγκαλιά της Μισέλ μετά το πέρας του δεύτερου κατά σειρά ντιμπέιτ με τον Ρεπουμπλικανό υποψήφιο πρόεδρο Μιτ Ρόμνεϊ. Ο αμερικανός Πρόεδρος τα πήγε περίφημα και το ξέρει. Εξιλεώθηκε για την απαράδεκτη εμφάνισή του στο πρώτο ντιμπέιτ, και το νιώθει. Το καλύτερο σχόλιο γράφτηκε εν θερμώ στο twitter: «Νιώθω λες και οι άνθρωποι του Ομπάμα τού βάρεσαν στο στήθος την ένεση αδρεναλίνης από το “Pulp Fiction”. Ο ΤΥΠΟΣ  ΕΙΝΑΙ ΞΥΠΝΙΟΣ!»      

2 Καιρό είχαμε να τη δούμε τη Βαλερί. Θέλαμε – δεν θέλαμε, όμως, διαβάσαμε για αυτήν τα χειρότερα. Σε ένα από τα πολλά βιβλία που έχει εμπνεύσει, οι δυο γάλλοι συγγραφείς-δημοσιογράφοι επιμένουν πως κάθε φορά που η… «Κρουέλα» εκνευρίζεται με τον Ολάντ, του στερεί το σεξ. Σ’ιλ βου πλε, δηλαδή, Βαλερί. Εναν φίλο τον έχουμε στην Ευρώπη, ένας μόνο δηλώνει ότι «θα κάνει τα πάντα για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ», αρκετά nein δεν ακούει από τη Μέρκελ;

3 «Ελλάδα: νεκρός ένας άνδρας έπειτα από επεισόδια στη διάρκεια της γενικής απεργίας». Ηταν ο τίτλος με τον οποίο συνόδευαν οι λονδρέζικοι «Tάιμς» το ρεπορτάζ τους από την Αθήνα το βράδυ της Πέμπτης, ενόσω οι «27» έτρωγαν στις Βρυξέλλες «τάρτα με αυγά και μανιτάρια, σιγοψημένο μοσχάρι πάνω σε στρώμα φρέσκου σπανακιού και τρίο σοκολάτας» – αναζητώντας παράλληλα λύσεις, βεβαίως, για τα πιο καυτά και από τα τρίο προβλήματα της ευρωζώνης. Ψευδής ο τίτλος των «Τάιμς»; Οχι ακριβώς. Κίτρινος; Πολύ.

4 Η φωτογραφία είναι αρχείου, από τότε που έφταναν καθημερινά στην Ιταλία ορδές Βορειοαφρικανών, αλλά η ιστορία αξίζει να ειπωθεί. Ανθρωποκυνηγητό εξελίσσεται στο Αμπρούτσο για τον εντοπισμό ενός νεαρού μαροκινού λαθρομετανάστη. Δεν θέλουν όμως να τον διώξουν, θέλουν να τον επιβραβεύσουν, γιατί ο νεαρός, με κίνδυνο της ζωής του, έσωσε τριμελή οικογένεια που έπεσε με το αυτοκίνητο σε κανάλι – και μετά εξαφανίστηκε. Τι να πει κανείς για αυτούς τους «υπανθρώπους», ούτε μια καλή πράξη δεν ξέρουν να κάνουν σωστά.  

5 Κάπου 34.000 νεκροί, στην πλειονότητά τους πολίτες. Κάπου 28.000 εξαφανισμένοι, άνθρωποι που απήχθηκαν από στρατιώτες ή παραστρατιωτικούς του Μπασάρ αλ Ασαντ και έκτοτε δεν τους ξαναείδε κανείς. Και εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά «ψυχικά τραυματισμένα για το υπόλοιπο της ζωής τους», όπως χαρακτηριστικά είπε η Υπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Οι αριθμοί είναι ένας τρόπος απολογισμού της Συρίας. Η φωτογραφία αυτή, με το λούτρινο παιχνίδι μέσα στα ερείπια και τις σφαίρες στους τοίχους, είναι ένας άλλος.

6 Αυτός δεν είναι ποιητής, είναι στιχάκι, είναι στιχάκι της στιγμής πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι. Χίλια συγγνώμη από τη μνήμη του Παπάζογλου, δηλαδή, αλλά η εικόνα ενός χαμογελαστού Ράντοβαν Κάρατζιτς (υπήρξε ποιητής, μην το ξεχνάμε) να διατρανώνει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης πως αντί να τον κατηγορούν για γενοκτονία και εγκλήματα πολέμου θα έπρεπε να τον βραβεύουν ως ειρηνοποιό, αυτόν τον «ήπιο», τον «ανεκτικό», τον «γεμάτο κατανόηση» άνθρωπο, κάπως τον θολώνει τον νου του ανθρώπου.