Παράσταση για περισσότερους ρόλους ενόψει Νοεμβρίου

Τόσες κόκκινες γραμμές δεν έχει ούτε η φανέλα του Ολυμπιακού. Αλλά ο «θρύλος» του σκληρού διαπραγματευτή συνεχίζει να στοιχειώνει την ελληνική πολιτική. Ακόμη χειρότερα: οι κυβερνητικοί εταίροι έχουν πονηρέψει.

Βγήκαν ήδη – ενόψει και της Συνόδου Κορυφής – το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ και αυτοδεσμεύτηκαν δημόσια ότι οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις που προωθεί την τελευταία στιγμή η τρόικα δεν θα περάσουν. Για αγορά-ζούγκλα μιλάνε στην Ιπποκράτους και για βόμβα που θα τινάξει στον αέρα την κυβέρνηση κάνουν λόγο στην Αγίου Κωνσταντίνου. Η σημειωτική, και στη μία και στην άλλη περίπτωση, είναι σαφής. Και η αποφασιστικότητα περισσεύει εκατέρωθεν. Ωστόσο, αρχίζει και εμφανίζεται μια μανιέρα εδώ, που είναι εξίσου σαφής. Κορυφαίος συνδικαλιστής μιλούσε χθες κατ’ ιδίαν για «διαπραγματευτικές κορόνες των πολιτικών που σύντομα θα ξεχαστούν».

Εχει δίκιο. Υπήρξε συνομιλητής της Λούκας Κατσέλη στη φάση που εκείνη πάλεψε κόντρα στην κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων. Τουλάχιστον εκείνη βγήκε από την κυβέρνηση και δεν βρίσκεται πια στη Βουλή. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι και η Εθνική Συλλογική Σύμβαση έχει κουτσουρευτεί, αν δεν έχει καταργηθεί στην πράξη για τους νέους – «παγωμένη» τη χαρακτηρίζει ο ίδιος συνδικαλιστής – και ελευθερία απολύσεων επικρατεί. Βουλγαρία δεν έχουμε γίνει ακόμη. Αλλά όταν γίνουμε, θα είμαστε Βουλγαρία με ευρώ που σημαίνει ότι η οικονομία θα δέχεται ισχυρές αποπληθωριστικές πιέσεις και δεν θα υπάρχει «η ευχέρεια της υποτίμησης ενός ελληνικού λέβα».

ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ παίζουν ένα παιχνίδι που δοκίμασαν με σχετική επιτυχία το καλοκαίρι. Το παιχνίδι της δραματικής διαπραγμάτευσης. Πόσες φορές δεν νομίσαμε ότι ώς εδώ ήταν; Οτι Βενιζέλος και Κουβέλης δεν θα συμφωνήσουν; Αλλά η διαπραγμάτευση είναι πολυμερής. Τα χαρτιά με τα σημεία πάνε κι έρχονται. Στο Μαξίμου, στο Οικονομικών, στο Εργασίας, στο Υγείας και στα αρχηγεία των κομμάτων, μέχρι και στα κεντρικά του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον φτάνουν. Το πηγαινέλα και το γράψε – σβήσε – αλλά και η δραματική επωδός, «θα κάνουμε ό,τι πρέπει για να μείνει η χώρα στο ευρώ» – είναι εύσχημος τρόπος να ξεπερνιούνται τα εμπόδια. Με κλασική διαπραγματευτική ορολογία πρόκειται για σαλαμοποίηση: οι λεπτές φέτες είναι πιο εύπεπτες.

Αρα, οι δύο μειοψηφικοί εταίροι της κυβέρνησης παίρνουν θέση. Οσο για το Μαξίμου, ο Σαμαράς έχει βρει την τοποθέτηση που θεωρεί ότι του ταιριάζει. Εκείνος είναι υπέρ όλων των μέτρων ή, τέλος πάντων, των περισσοτέρων εξ αυτών για το καλό της χώρας. Ο Πρωθυπουργός παίζει, έτσι, ένα ρόλο υπεύθυνου εθνικού διαιτητή ανάμεσα στους φιλελεύθερους ξένους της τρόικας και στους κοινωνιστές ντόπιους του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ – με τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα σε ρόλο εκτελεστή.

Παράσταση για πολλούς ρόλους λοιπόν – και στο ίδιο έργο θεατές εμείς, ενόψει Νοεμβρίου. Χαμένοι θα βγούμε.