Η κρυφή γοητεία της κυβέρνησης των τριών

Το συνηθίσαμε και αυτό. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο τα ραντεβού των τριών εταίρων της κυβέρνησης – που συναντώνται σήμερα – αποτελούσαν μεγάλο θέμα. Τα συνεργεία συνωστίζονταν στη γρίλια του Μαξίμου και οι δημοσιογράφοι κρέμονταν από τα χείλη πρώτα του Κουβέλη και μετά του Βενιζέλου που έκαναν δηλώσεις. Υστερα υπήρχε η δυσπιστία για όσα συνέβαιναν κεκλεισμένων των θυρών. Τσακώθηκαν; Ψιλοτσακώθηκαν κάνα-δυο φορές ο Βενιζέλος με τον Στουρνάρα, αλλά αυτό ήταν.

Η μιντιακή ταραχή είχε, βεβαίως, να κάνει με το πρωτόγνωρο του πράγματος. «Τρικομματική κυβέρνηση» φαινόταν να είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο στην Ελλάδα της κρίσης. Ο Σαμαράς κουβαλούσε από τη δεκαετία του ’90 την εικόνα ενός πολιτικού που εγκλωβίζεται σε ιδεοληψίες. Ο Φώτης Κουβέλης ήταν ένας αριστερός σε μια κυβέρνηση του δικομματισμού που ερχόταν να συνεχίσει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τις πολιτικές του Μνημονίου – δηλαδή έδειχνε σαν μύγα μέσα στο αυγολέμονο. Το σχήμα φαινόταν συνταγή για καταστροφή. Αλλωστε η συναίνεση και η ελληνική πολιτική είναι σαν τα χαμηλά λιπαρά και τα πατατάκια – δεν πάνε μαζί. Αυτό έλεγε η κοινή λογική. Ωστόσο η πολιτική αρχίζει εκεί που τελειώνει η κοινή λογική. Η κυβέρνηση των τριών περπάτησε και βρήκε τις δικές της ισορροπίες. Ξέρουμε ότι ο Κουβέλης τα πάει, παρασκηνιακώς, καλά με τον Σαμαρά, με τον οποίο συνεννοείται. Οτι ο Σαμαράς αγωνιά για τα εσωκομματικά του Βενιζέλου και διακριτικά τον στηρίζει. Οτι ο Βενιζέλος και ο Στουρνάρας τα πάνε από καιρό καλά και ότι, μετά τη φασαρία με τη λίστα του ΣΔΟΕ, τα πάνε ακόμη καλύτερα και μιλούν διαρκώς στο τηλέφωνο.

Οι συναντήσεις των τριών αραίωσαν και έχασαν σε ένταση. Γιατί; Διότι όλοι κατάλαβαν ότι η μακροημέρευση του κυβερνητικού αυτού σχήματος είναι προς το συμφέρον τους. Ο Σαμαράς θέλει να μείνει Πρωθυπουργός. Ο Βενιζέλος έπαψε να πιστεύει – ή να το λέει φωναχτά κατ’ ιδίαν – ότι η κυβέρνηση θα έπεφτε ώς το φθινόπωρο και φαίνεται να θέλει να πάρει καρέκλα. Ο Κουβέλης βλέπει το 2015, έχοντας μέχρι στιγμής σωστά προβλέψει ότι η κυβέρνηση δεν θα αντιμετωπίσει θύελλα διαδηλώσεων στο πεζοδρόμιο. Και ο Στουρνάρας – αναγκαίος τέταρτος των τριών σωματοφυλάκων της κυβέρνησης – βλέπει τη διαπραγμάτευση με την τρόικα να τραβάει σε μάκρος.

Η ειρωνεία είναι ότι ο Σαμαράς πάει στην πρώτη Σύνοδο Κορυφής ως Πρωθυπουργός – τον Ιούνιο είχε το θέμα με το μάτι – χωρίς να έχει κλείσει το δημοσιονομικό πακέτο για το 2013-14. Ποιος θα το πίστευε τον Ιούνιο ότι θα έφτανε Οκτώβριος και θα ήμασταν ακόμη στα ίδια; Είμαστε στην απόλυτη αντιστροφή. Εκεί που στις αρχές του καλοκαιριού υπήρχε η εντύπωση ότι η Ελλάδα καθυστερεί, με τις διπλές εκλογές και τη βραδύτητα στη σύνθεση κυβέρνησης, τώρα βρισκόμαστε σε ένα πεδίο όπου κανείς δεν φαίνεται να βιάζεται να κλείσει το ελληνικό πρόβλημα. Οπως πάντα η πολιτική αποδεικνύεται απρόβλεπτη. Αντί να έχουμε εμπλοκή στο τρίγωνο ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, αυτή προέκυψε μεταξύ ΗΠΑ, ΔΝΤ και Γερμανίας…