Η τελευταία παράσταση αναβάλλεται

Πάει σχεδόν ένας χρόνος από όταν παραιτήθηκε, υποκύπτοντας στις εσωτερικές και διεθνείς πιέσεις, αφήνοντας την Ιταλία στο χείλος του οικονομικού γκρεμού. Αρχές του 2012 διαβεβαίωσε δημοσίως πως αποχωρεί από την πρώτη γραμμή της πολιτικής. Αρχές του θέρους όμως, μιλώντας σε συγκέντρωση νεολαίων, ζήτησε από τον λαό να του δώσει «το 51%» των ψήφων του. Ξανά και ξανά δήλωνε «διαθέσιμος» να ηγηθεί της κεντροδεξιάς παράταξης στις επόμενες εκλογές, το πολύ σε τέσσερις μήνες. Μέσα Σεπτεμβρίου κατέπλευσε με κρουαζιερόπλοιο ναυλωμένο από εφημερίδα του την Αδριατική για να επιδείξει το νέο, αδυνατισμένο του «λουκ» και να κατακεραυνώσει για ακόμη μια φορά τον Μάριο Μόντι και τα μέτρα λιτότητάς του, τη Μέρκελ και την Ευρώπη, χωρίς να ξεχάσει φυσικά τους «κομμουνιστές» – την ιταλική Κεντροαριστερά. Τέλη Σεπτεμβρίου στηλίτευσε σε συνέντευξή του στο νεόκοπο ιταλικό «Χάφινγκτον Ποστ» την υπερβολική «δουλοπρέπεια» του ιταλού Πρωθυπουργού έναντι της Γερμανίας. Και ξαφνικά, την Τρίτη, ο Καβαλιέρε εκτέλεσε ακόμη μία θεαματική κωλοτούμπα.

«Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι ανέκαθεν έλεγε και συνεχίζει να λέει πως είναι έτοιμος να παραμερίσει ώστε να επιτρέψει σε όλους τους μετριοπαθείς να ενωθούν σε μια ενιαία δύναμη που μπορεί να αντιμετωπίσει από κοινού την Αριστερά», δήλωσε. Και συνεχίζοντας την ίδια ακροβατική άσκηση, φάνηκε να προκρίνει ως επικεφαλής της «ενιαίας δύναμης» που προωθεί τον… Μάριο Μόντι: «Φυσικά και δεν αποκλείω τον Μάριο Μόντι. Από τότε που τον γνωρίζω, ήταν ανέκαθεν στο φιλελεύθερο στρατόπεδο». Ο τεχνοκράτης Πρωθυπουργός της Ιταλίας έχει δηλώσει πως δεν επιθυμεί να είναι υποψήφιος στις εκλογές, αφήνει πάντως ανοιχτό το ενδεχόμενο να κρατήσει τα ηνία αν υπάρξει εκλογικό αδιέξοδο. Αλλά το μεγάλο ερώτημα επί του παρόντος είναι άλλο: γιατί αποφάσισε – αν πράγματι το αποφάσισε – να «παραμερίσει» ο Μπερλουσκόνι;

«Πάντα ήθελα το καλό της χώρας που αγαπώ. Ποτέ δεν είχα καμία προσωπική φιλοδοξία», εξήγησε ο ίδιος. Γιατί σκέφτεστε να επιστρέψετε; τον είχαν ρωτήσει πάνω στο κρουαζιερόπλοιο προ μηνός. «Για να σώσω την Ιταλία», είχε απαντήσει ο άνθρωπος που κατά γενική ομολογία κατέστρεψε τη χώρα. Φυσικά, η αλήθεια είναι άλλη: δίχως τις «πλάτες» της εξουσίας, οι επιχειρήσεις του, ακόμη και η ελευθερία του, κινδυνεύουν. Από τις 5 του μήνα επαναλαμβάνεται στο Μιλάνο η εκδίκαση του περίφημου «Ρούμπι-γκέιτ», η δίκη του Μπερλουσκόνι με τις κατηγορίες της κατάχρησης εξουσίας και της συνέργειας στην εκπόρνευση ανηλίκου – της Μαροκινής «Ρούμπι της Καρδιοκατακτήτριας» ή Καρίμα ελ Μαχρούγκ. Παράλληλα, συνεχίζεται στην ίδια πόλη η δίκη τριών ατόμων που κατηγορούνται ότι εφοδίαζαν τον Καβαλιέρε με πόρνες για τα διαβόητα πια «μπούνγκα-μπούνγκα» πάρτι του – της οδοντιάτρου, «μαντάμ», πολιτικού και, τέλος, μοντέλου Νικόλ Μινέτι, του χρεοκοπημένου πρώην κυνηγού ταλέντων Λέλε Μόρα και του πρώην τηλεοπτικού παρουσιαστή Εμίλιο Φέντε. Οι δίκες αυτές όμως περνούν στα ψιλά.

Στην Ιταλία σκάει αυτές τις ημέρες το ένα σκάνδαλο διαφθοράς και υπεξαίρεσης δημοσίου χρήματος μετά το άλλο – και πολλά από αυτά αφορούν ανθρώπους του μπερλουσκονικού Λαού της Ελευθερίας: την περιφερειάρχη του Λάτσιο, για παράδειγμα, Ρενάτα Πολβερίνι, που υποχρεώθηκε σε παραίτηση τέλη Σεπτεμβρίου, και τον πρώην επικεφαλής του Λαού στο εκεί περιφερειακό συμβούλιο, Φράνκο Φιορίτο, που βρίσκεται από τις 2 Οκτωβρίου στη φυλακή. Το κόμμα του Μπερλουσκόνι σπαράσσεται από έριδες, συγκεντρώνει στις δημοσκοπήσεις ποσοστό μόλις 15%, έναντι 25% του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος, το κεντροδεξιό στρατόπεδο παραμένει βαθιά διχασμένο. Πολύ απλά, ο Καβαλιέρε δεν μπορεί να συνασπίσει γύρω του την Κεντροδεξιά. Ακόμη και αν διεκδικούσε τέταρτη πρωθυπουργία την άνοιξη, το πιθανότερο είναι ότι θα συνθλιβόταν. Είναι λοιπόν αυτό το οριστικό του τέλος; Μπερλουσκόνι είναι αυτός, ποιος μπορεί να ξέρει;