Πατάτες με λάδι σε ξύλο

Αν είχε δελτίο ταυτότητας στη θέση του ονόματος θα έγραφε Στρύχνον το κονδυλόρριζον. Ως τόπος γέννησης θα αναφέρονταν τα υψίπεδα του Mεξικού, του Περού, της Xιλής και της Kολομβίας. Αν κάποιος επιχειρούσε να δώσει το στίγμα της θα τη χαρακτήριζε κοσμοπολίτισσα και θα υποδείκνυε ως αγαπημένο της στέκι τις κουζίνες όλου του κόσμου. Κάποιοι τη συναντούν στην αρχή της καριέρας της βουτηγμένη στο χώμα να πλασάρεται σε πάγκους της λαϊκής. Αν είναι τυχερή δε, μπορεί να «ντυθεί» με πλούσιες σάλτσες και να βρεθεί σε πιάτα ακριβών εστιατορίων.Ποιος θα φανταζόταν όμως πως το γεώμηλο που οι Ελληνες αντιμετώπισαν επιφυλακτικά όταν το εισήγαγε ο Ιωάννης Καποδίστριας θα μετατρεπόταν σε μοντέλο; Ή, πιο απλά, ποιος θα περίμενε να συναντήσει μια πατάτα πάνω σε έναν καμβά; Ουδείς. Οπως μέχρι τώρα σχεδόν κανένας – εκτός από λίγους στενούς φίλους – γνώριζαν πως ο Δημήτρης Χαντζόπουλος όταν δεν έφτιαχνε καυστικές γελοιογραφίες για «ΤΑ ΝΕΑ» έβρισκε καταφύγιο στα πινέλα και τις αγαπημένες του πρωταγωνίστριες, τις πατάτες.

Μόνο που οι πατάτες του Δημήτρη Χαντζόπουλου δεν γεννιούνται στο χώμα αλλά με λάδι πάνω στο ξύλο, κατά το πρότυπο των ζωγράφων της Αναγέννησης. Δεν είναι πλούσιες σε άμυλο αλλά σε χιούμορ – συχνά πικρό – και σε πολλαπλές αναγνώσεις. Και δεν θα κάνουν ντεμπούτο στον πάγκο ενός μανάβικου αλλά στους τοίχους της Γκαλερί 7, χώρος που θα φιλοξενήσει την πρώτη έκθεση του καταξιωμένου γελοιογράφου.

Πώς είδε τις πατάτες όμως ο αυτοδίδακτος στη ζωγραφική πατρινός καλλιτέχνης,  ο οποίος έχει σπουδάσει φυσική και κινούμενο σχέδιο; «Οι πατάτες είναι και το τοπίο και η προσωπογραφία και η κοινωνική σκηνή και η παρέα συνταξιδιωτών και το αντίκρισμα του αστικού δρόμου και η θαυματουργή αντίληψη» επισημαίνει ο Πέτρος Μαρτινίδης που υπογράφει το κείμενο του καταλόγου της έκθεσης. Αν και χρόνια ασχολείται με τη ζωγραφική, ο Δημήτρης Χαντζόπουλος ποτέ ώς τώρα δεν είχε θεωρήσει τα έργα κατάλληλα να εκτεθούν. Για εκείνον ήταν ένα χειρωνακτικό διάλειμμα, μια λύτρωση από την ηλεκτρονική του πένα, με την οποία φτιάχνει καθημερινά τις γελοιογραφίες του. Ηταν όμως και μια πρόκληση καθώς έπρεπε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του όχι μόνο στον περιορισμένο χώρο μιας κόλλας χαρτιού ή της οθόνης του υπολογιστή αλλά και σε μεγαλύτερη κλίμακα.

Οταν ολοκλήρωσε τη σειρά των 39 έργων του – μικρών και μεγάλων διαστάσεων – με θέμα τις πατάτες αποφάσισε πως η στιγμή της αποκάλυψης είχε φτάσει. Αψήφησε την κρίση και θέλησε να κάνει το ντεμπούτο του και ως ζωγράφος, καθώς πιστεύει πως πρέπει να είμαστε όλοι παρόντες στις δύσκολες εποχές διότι «μπορεί στην κρίση να μην υπάρχουν λεφτά, υπάρχει όμως ψωμί», όπως συνηθίζει να λέει.