[Διαστάσεις] Το στοίχημα του Ολάντ

Ο πονηρός Ζαν-Λικ Μελανσόν, ένας από τους δύο συμμάχους του Αλέξη Τσίπρα στην Ευρώπη μαζί με τον Γκρέγκορ Γκίζι της γερμανικής Αριστεράς, τα κατάφερε: η διαδήλωση που έγινε προχθές στο Παρίσι εναντίον της επικύρωσης του δημοσιονομικού συμφώνου παρουσιάστηκε στον ευρωπαϊκό Τύπο ως έκρηξη της λαϊκής οργής εναντίον των μέτρων λιτότητας του Προέδρου Ολάντ. «Μετά τη Μαδρίτη και τη Λισαβώνα, βγήκε στους δρόμους και το Παρίσι» μας πληροφορούν τα πρωτοσέλιδα. Ξεχασμένος τον τελευταίο καιρό, ο επικεφαλής του Αριστερού Μετώπου επανέρχεται έτσι στο προσκήνιο ως εκπρόσωπος των «προδομένων» από τον σοσιαλιστή Πρόεδρο και τη σοσιαλιστική κυβέρνηση.

Ας βάλουμε όμως τα πράγματα στη θέση τους. Εναντίον του δημοσιονομικού συμφώνου τάσσεται σήμερα ένα μικρό μέρος των Σοσιαλιστών, ένα μεγάλο μέρος των Πρασίνων – γεγονός που οδήγησε στην παραίτηση του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ από το κόμμα – και ένα ακόμη μεγαλύτερο μέρος της «ριζοσπαστικής Αριστεράς». Ολοι αυτοί θα ήθελαν τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, κάτι που η κυβέρνηση έχει απορρίψει φοβούμενη προφανώς επανάληψη του φιάσκου του 2005. Ο Ολάντ κατηγορείται επίσης ότι είχε μιλήσει για «επαναδιαπραγμάτευση» του συμφώνου και τελικά αρκέστηκε να προσθέσει μια παράγραφο για την ανάπτυξη. Η κριτική αυτή είναι σωστή, αν και ο γάλλος Πρόεδρος είχε σταματήσει να μιλά για επαναδιαπραγμάτευση αρκετές εβδομάδες πριν από τις εκλογές. Τι σχέση έχουν όμως όλα αυτά με τη λιτότητα;

Ο «αριστερός προϋπολογισμός» (όπως τον χαρακτήρισε η Λιμπερασιόν) που παρουσίασε την περασμένη Παρασκευή ο Πρωθυπουργός Ζαν-Μαρκ Ερό αποσκοπεί στη μείωση του ελλείμματος κατά 1,5% μέσα σε έναν χρόνο χωρίς την προσφυγή στα σκληρά μέτρα που επιβάλλουν σήμερα η Ισπανία και η Ελλάδα ή είχε επιβάλει παλιότερα η Γερμανία. Η αύξηση των φόρων αφορά κυρίως τους πλούσιους και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Η μεσαία τάξη πλήττεται μόνο κατά το ότι αυξάνονται οι μισθοί (ακόμη και σε περίοδο κρίσης!) ενώ οι φορολογικές κλίμακες παραμένουν παγωμένες. «Εννιά στα δέκα νοικοκυριά δεν επηρεάζονται από την αύξηση των φόρων, με όρους σταθερού εισοδήματος», όπως είπε ο Πρωθυπουργός. Με άλλα λόγια, η αύξηση των εσόδων θα είναι μικρότερη του αναμενομένου.

Η συζήτηση στη Γαλλία περί λιτότητας έχει έτσι μεγαλύτερη σχέση με τα υψηλά επίπεδα της ανεργίας και τους φόβους ενός ντόμινο από τα μέτρα που λαμβάνουν άλλες χώρες, παρά με τα ίδια τα μέτρα της γαλλικής κυβέρνησης. Οι φιλελεύθεροι οικονομολόγοι προσάπτουν στον Ολάντ ότι δεν είναι αρκετά τολμηρός και ότι θα έπρεπε να περικόψει πολύ περισσότερο τις δαπάνες. Τα τρία εκατομμύρια των ανέργων, πάλι, δεν βλέπουν πώς θα βρουν δουλειά σε περιβάλλον μηδενικής ανάπτυξης και δεν πείθονται ότι σε δύο χρόνια θα αρχίσει η ανάκαμψη. Ο Ολάντ δέχεται σήμερα κριτική τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά: απόδειξη ότι μπορεί και να ακολουθεί σωστό δρόμο…